ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - κοινωνικό

Επισκεπτήριο

Ξάπλωνε στο κρεβάτι. Δε μιλούσε, δε σκεφτόταν, σχεδόν δεν ανέπνεε καν. Απόμακρος, δίχως ζωή. Από κάτω του ο “συγκάτοικός” του, ο Γιάννης. Σκότωσε λένε τη γυναίκα του, ο ίδιος ποτέ δεν ομολόγησε. Δώδεκα...

Έτσι πρέπει να είναι…

Από το πρωί διέκρινε μια κινητικότητα στο σπίτι. Δεν έδωσε όμως και πολλή σημασία, γιατί πάντα υπήρχε κόσμος που μπαινόβγαινε. Η θεία της ήρθε δυο τρεις φορές και μουρμούριζαν με την μάνα της. Η γιαγιά σκεφτική από το...

Η αλήθεια του Οδυσσέα

Αρχές Δεκεμβρίου. Το κέντρο της πόλης έσφυζε από ζωή παρά το τσουχτερό κρύο. Στολισμένες βιτρίνες καταστημάτων, στολισμένοι δρόμοι, μπαλκόνια και παράθυρα σπιτιών. Παντού αναβόσβηναν φωτάκια ρυθμικά, μουσικοί στους...

Λευκό χαρτί με ζωγραφισμένη αξία

Χρήματα, λεφτά, χαρακτήρισέ τα, όπως εσύ νομίζεις. Τι αξία να έχουν δαύτα άραγε για εσένα, παρά μόνον κομμάτια λευκού χαρτιού με ζωγραφιές για να κολακεύουν τα μάτια σου. Άλλοτε τα ‘χεις πολλά κι άλλοτε λίγα...

Μονόλογοι

Το διάλειμμα Πέρα από έγνοιες κι ανησυχίες. Πέρα από στεναχώριες, από άγχος και στεναγμό. Πέρα από κάθε κούραση. Είναι η στιγμή που λες πως φτάνει, λες «τέλος». Είτε ξαπλώσεις, είτε κοιμηθείς, είτε μια βόλτα βγεις...

Ο ματαιόδοξος Υπουργός

Μεσημέρι Μαρτίου. Ο γαλανός ουρανός ψηλά λάμπει ευρύχωρος και φωτεινός πάνω από τη μικρή πόλη. Μια πόλη φτιαγμένη από μερικές εκατοντάδες σπίτια μαζεμένα στο κέντρο της, μερικά από αυτά πέτρινα, αποκαθηλωμένα και...

Η Αναχώρηση

Η εκκλησία κατάφωτη. Πιότερο ανοιξιάτικος κήπος από τα πολλά τριαντάφυλλα. Στη μέση κόκκινος διάδρομος για τους νεονύμφους.. Κατάλοιπο βυζαντινής μεγαλοπρέπειας. Οι συγγενείς, οι προσκεκλημένοι, μικροί μεγάλοι με τα...

Έλληνας πολίτης

Μπήκε Σεπτέμβρης. Η ώρα είναι 6.13 στις 8/9/2022. Έχουν περάσει μήνες, χρόνια, μπορεί και αιώνες. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Έχουν γεννηθεί, έχουν δουλέψει, έχουν παράξει και έχουν αποβιώσει. Έχει προχωρήσει ο χρόνος...

Μια συνηθισμένη μέρα

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίσως Πέμπτη, αλλά δεν έχει σημασία. Το πρωί σηκώθηκα και άρον άρον ετοιμάστηκα να πάω στη δουλειά. Η πίεση τις πρώτες μέρες από την επιστροφή της άδειας μεγάλη. Αλλά πάντα βρίσκω τρόπο και...

Ο πραματευτής

ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗ ΤΟΝ ΞΕΡΑΝ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ. Ούτε ρώτησε κανείς τ’ όνομά του, ούτ’ εκείνος το ’πε ποτέ σε κανέναν. Λιγόλογος. Μέτριο, γεροδεμένο κορμί.  Πυκνά, σμιχτά φρύδια σκέπαζαν δυο μάτια βαριά. Νιότερος γνωρίζονταν από μια...

Ανήμερα του Προφήτη Ηλιά

Βλέπομεν γαρ άρτι δ’ εσόπτερου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. Προς Κορινθίους Α’ Δεν χωράτευε το φως σήμερα και με το χέρι για αντήλιο, ο Μιχάλης κοίταζε απ’ τον λόφο, πώς στραφτάλιζε απ’ άκρη, σ’ άκρη η...

Ἡ κακιὰ μητριὰ

Στὶς παρυφὲς τῆς Κ…, μίας παραθαλάσσιας πολίχνης, ἦταν χτισμένη ἡ συνοικία Σαμπιοναρού. Ἡ ἀνατολικὴ πλευρά της κοίταζε στὴ θάλασσα ἀπ’ τὴν ὁποία ἀπεῖχε μόνον μερικὰ μέτρα καὶ τὴν χώριζε ἀπ’ αὐτὴν ἕνας χωμάτινος δρόμος...

Αλγό-ρυθμος

Τρέχουμε όλοι απ’ το πρωί σ’ έναν ρυθμό φρενήρη, δίχως να δούμε μια στιγμή πως σιγά – σιγά μας φθείρει. Από Δευτέρα, Κυριακή. Πότε περνάει ο χρόνος; Μοιάζει η εβδομάδα με στιγμή, που προσπερνάται αφρόνως. Σε κόντρα με...

Η φουρτούνα

Κατάλαβε ότι ήταν αδύνατο να βγει από τη θάλασσα. Τα κύματα δεν την άφηναν να βγει στη στεριά. Μανιασμένα τη χτυπούσαν αλύπητα. Ένιωσε την αναπνοή της να γίνεται βαριά. Το κολύμπι ήταν η μόνη άσκηση που την ευχαριστούσε...

Έφυγες, αλλά… θα μου ξαναχαμογελάσεις;

Ηλιόλουστη Κυριακάτικη μέρα ήταν. Η συναισθηματική μου ενέργεια είχε καταλαγιάσει στο μηδέν. Ο καναπές δεν με χωρούσε. Είχα ακουμπήσει το σώμα μου μονάχα σε ένα μικρό σημείο στην άκρη του. Μετέφερα σε αυτόν όλο το ρίγος...

Στο μπουρίνι

«Τέτοιο χαλασμό έχω να δω απ’ το 93’» ψιθύρισε ακουμπώντας βαριά την παλάμη στο τζάμι. Κάτω απ’ τον μολυβί ουρανό, το λιμάνι είχε κιόλας ξυπνήσει. Ούρλιαξαν οι πρώτες βαπορίσιες σειρήνες, βούιζε το...

Η τελευταία νύκτα στον κόσμο

– Τι θα έκανες Παύλο αν σου έλεγα ότι είναι η τελευταία νύκτα στον κόσμο; – Μα για στάσου, κορίτσι μου. Και συ την ίδια ερώτηση μου κάνεις; Σήμερα όλη τη μέρα στο γραφείο μού έκαναν την ίδια ερώτηση όλοι οι...

Το αιματοβαμμένο περιδέραιο

Το νεκροταφείο εκείνο το βράδυ ήταν άδειο. Μόνη παρούσα η ομίχλη, η οποία σκέπαζε το μνήμα της πολυαγαπημένης μου Αλεξάνδρας. Για ώρες ατέλειωτες παρατηρούσα τη σκονισμένη φωτογραφία της, έχοντας στα χέρια μου το...