ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - κοινωνικό

Η στροφή της ευθείας

«Ο άνθρωπος χάνεται όταν ψάχνει απαντήσεις κι εγώ ακόμα ψάχνω την απάντηση σε μια ερώτηση που με τυραννάει καιρό τώρα. Τι γελοίο; Ρητορική είναι. Ακόμα τυραννιέμαι. Ακόμα πνίγομαι στο κουτάλι μου σε μία σταγόνα το βράδυ...

Η μπλε στολή

Ομολογώ ότι συγκλονίστηκα με την όμορφη ιστορία της Ελένης. Είναι κατάθεση ψυχής και με ταξίδεψε στο χρόνο, πιο γρήγορα κι από την πιο φανταχτερή χρονομηχανή που πιθανόν να έχετε δει, στις ταινίες επιστημονικής...

Ο σταθμός των τρένων

Να την πάλι εδώ στο σταθμό των τρένων. Πάντα την προσέλκυε αυτός ο χώρος. Μάλλον γιατί εδώ γίνονται οι μεγάλοι αποχωρισμοί, εδώ δίνονται οι μεγαλύτερες αγκαλιές και οι μεγάλες υποσχέσεις, που άλλες κρατούν κι άλλες...

Ο αναπτήρας

– Ένα κοκτέιλ φράουλα θα ήθελα. – Αμέσως! Στρίβω ένα τσιγάρο και περιμένω αγναντεύοντας το υπέροχο λιμάνι. «Γαμώτο, πάλι μου τελείωσε ο αναπτήρας, θυμίστε μου να πάω στο περίπτερο να πάρω» είπα γεμάτη νεύρα...

Βαρύς γλυκός

Γύρω στα εβδομήντα την υπολόγιζα την κυρά Ευτέρπη, ήταν γεννημένη στη Μυτιλήνη και ανύπανδρη, έτσι μας συστήθηκε. Είχε μείνει πίσω στο νησί να νοιαστεί τους γονείς, να τους γηροκομήσει, αφού οικογένεια δεν έκανε. Τα...

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή...

Η γειτόνισσα

Άγχος. Νεύρα. Φωνές. Τρέμουλο. Βρισίδι. Θα μπορούσα να σου μεταφέρω την σκατίλα της εποχής μας με έναν πιο θετικό και όμορφο τρόπο, κλεισμένη σε κουτί, ντυμένη με χρωματιστό περιτύλιγμα και ένα κόκκινο φιογκάκι αλλά...

Ποτέ δεν είναι αργά

Ο κύριος Πέτρος ξύπνησε το πρωί, όπως έκανε κάθε μέρα. Άνοιξε τα παράθυρα για να μπει λίγο φως στο δωμάτιο και παρατήρησε τους ανθρώπους να περνούν, τα αυτοκίνητα, τις φωνές από τα παιδιά στις κούνιες. Για εκείνον δεν...

Το θαύμα

Έχετε σκεφτεί ότι η ζωή σας μπορεί να αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη; Όλα κυλούσαν ομαλά σύμφωνα με το σχέδιο και οι τέσσερις μηχανές βρίσκονταν σε πλήρη λειτουργία, τα καύσιμα ξεχείλιζαν, τίποτα δεν θα μπορούσε να...

Η τελευταία εξομολόγηση

Αγαπητό μου ημερολόγιο, Ταμπού, στερεότυπα και προκαταλήψεις χρόνια τώρα ‘’υποτίθεται’’ πως έχουν ξεπεραστεί. Εγώ, θέλω να ελπίζω, πως είμαι ο μοναδικός που δεν το βλέπω. Θέλω να ελπίζω πως  αυτά είναι ξεπερασμένα και...

Θόρυβος

Κάθε φορά που στενοχωριόταν πήγαινε στο σταθμό των τραίνων και καθόταν στο πράσινο παγκάκι με ένα μαύρο σακ βουαγιάζ στο χέρι. Έδινε την εντύπωση του ταξιδιώτη. Το σπίτι του δεν απείχε πολύ από τον σταθμό. Ο θόρυβος που...

Εύχομαι να ήμουν

Σταγόνες πέφτουν κάτω στη γη. Ο ήχος της βροχής γίνεται ολοένα πιο έντονος. Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου προσπαθώντας να μην κοιμηθώ. Η βαβούρα της τάξης ακούγεται σαν νανούρισμα στα αυτιά μου. Και εκεί που πάει να με...

Ταξίδι διαφυγής

Καθόσουν σκυφτός σε έναν καναπέ, έξω από το γραφείο των καθηγητών Λυκείου. Μέχρι χθες ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς, φιλόλογος στην ειδικότητα και πολύ αγαπητός από μαθητές και συναδέλφους. Κι όμως σήμερα βρισκόσουν...

Τα 3 κλειδιά

Για ακόμα μία φορά χτύπησε η πόρτα που είχα βαρεθεί να βλέπω. Πίστευα ότι θα είναι η νοσηλεύτρια που μου φέρνει το φάρμακο. Αλλά δεν ήταν αυτή… «50 χρονών με απώλεια μνήμης», είχαν πει αυτοί που με έφεραν στο...

Μόνος και στη ζωή… Μόνος και στον θάνατο.

– Όχι σας παρακαλώ… όχι το παιδί μου, φωνάζει με όση δύναμη έχει απομείνει στη μάνα. Όλα έχουν τελειώσει. Έχει έρθει το τέλος τους. Το δικό μου έχει έρθει εδώ και καιρό. Όλοι είναι πεταμένοι κάτω. Σαν να...

Πάλι μαζί!

Ήταν Παρασκευή χάραμα. Όλα έδειχναν ότι η μέρα που ξημέρωνε ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μόνο ένα αυτοκίνητο διαφωνούσε. Ο οδηγός του γύριζε στον τόπο του μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Αυτή η μέρα σίγουρα δεν θα...

Ο εχθρός της

Δεν άντεχε να τον βλέπει πια. Μόνο ενοχές, δάκρυα και στενοχώρια τής δημιουργούσε. Ήταν ο πιο αυστηρός της δικαστής- απόλυτος, κυνικός, αμείλιχτος. Ίσως έφταιγε και αυτή λιγάκι, ίσως τον είχε πάρει με «στραβό μάτι»...

Ελπίδα…

Μια μοναχική ψυχή πλέον. Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια που τον υιοθέτησε ύστερα από εκείνο το φρικτό ατύχημα που είχαν οι γονείς του κι αυτός. Οι γονείς του δεν τα κατάφεραν, αυτός όμως ναι. «Μακάρι να μην τα είχα...