ΓΡΑΦΕΙΝ

Συγγραφέας - Κωνσταντίνα Μυλωνά

Παραμονές Πρωτοχρονιάς του 99

Στο μισόφωτο. Πολύ το έρεβος της νυχτός και απ’ το κλιμακοστάσιο λιγοστό το φως. Ήταν το τελευταίο βράδυ που την είδαμε στην πολυκατοικία μας. Με ‘να χαμόγελο, καμωμένο με λίγο φόβο και λίγο θάρρος, απ’ άκρη – σ’ άκρη...

Στο ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου

«Περάσαμε τον Ρουβικώνα για τα καλά» κοιτάζοντας την με μια θαμπάδα στα μάτια -το κουράγιο μας η δέκατη τρίτη λεγεώνα- «όλα καλά, όλα…» χαϊδεύοντας, σκουπίζοντας το πρόσωπό του -και λάβαρό μας η ελπίδα- κι έτσι...

Ειδοί Ιουλίου

Και να πεις πως δεν είχαμε τον Σπουρίννα μας, τον περιγελάσαμε και να πεις πως δεν μας το ΄πανε τ΄όνειρά μας Καλπουρνία                                                                       -το ΄να το 64 κι τ΄άλλο το...

Κόκκινα γαρύφαλλα

Επί, Δημοσθένη Σεβέρη-Γρίδα Διγενή γωνία «Δεν άκουσα ούτε το κουδουνάκι του ποδηλάτη, που ξυστά πέρασε από πλάι. Όχι, κοντοστάθηκα στ’ ανθοπωλείο με τα μπουκέτα. Ήταν δέκα, εκατό, χίλια, κόκκινα γαρύφαλλα.   Πώς βρέθηκα...

ΤΕΜΠΗ

Δυο χρόνια τώρα
κι ΄κείνα τα γράμματα στο Σύνταγμα,
για τους 300 θεία Κωμωδία
-μα στον πηγαιμό του Παραδείσου καμία Βεατρίκη-
και για τους εκεί όξω, το ¨Ω¨ της Ραψωδίας
Μικραγυμνάσια
14/2/25

Προ Χριστουγέννων

Τώρα που κούρνιασαν οι σκιές στα αρμυρίκια και τις γαζίες της παραλίας, στο τραπεζάκι που ΄βλεπε το μόλο, ήταν ένας χλωμός, σαν φλουρί, άντρας. Σε ανά τακτά διαστήματα, κοίταζε τα κρεμαστά φωτάκια απ’ τα κατάρτια, κι...

Στην οδό Τζόν Κένεντι

Σαν το λεωφορείο πήρε την οδό Κένεντι, ριπές φωτός, σε ανύποπτο χρόνο, τόνιζαν του πράσινους ιριδισμούς στη θωριά του. Κι όμως, μήτε το βλέμμα, μήτε τα ωχρά χείλη, μου τράβηξαν την προσοχή. Όχι, ήταν τα δάκτυλα γύρω απ’...

Στο παγκάκι

Νωρίς το απόγευμα, μπρος στο παγκάκι της εισόδου του λυκείου,  οι δυο συμμαθήτριες αρχίνησαν την ανάγνωση του τραγικού έργου. Πυκνότερες οι πρόβες, αφού κοντοζυγώνανε οι εκδηλώσεις της μνήμη του θεόπνευστου ποιητή. Μα...

Και συ μιλάς για Νίκη

Άκου,
του σεισμού τη βουή
το ρόχθο του νερού
του όπλου τη κλαγκή
δεν ανεμίζει πιότερο
ο χιτώνας,
ο ιμάντας,
μήτε βαστάνε
τα σκοινιά,
οι αρμοί.
Ως ο θάνατος κραταιεί η ήττα
και ΄συ μιλάς για Νίκη.

Η απορία της μάνας

Πές μου πώς οι μαργαρίτες και τα χαμομήλια ν΄αρμέξουν το φως σήμερα; αφού σε κάτι δευτερόλεπτα τα μάτια σου, στάχτη ‘χώμα’ που φύσηξε ο μαρτιάτικος αγέρας μακριά Πώς φεύγει κανείς, πού πάει; Πώς αντέχουν...

error: www.grafein.gr