ΓΡΑΦΕΙΝ

Το φάντασμα του παππού

Τον αγαπούσαν όλοι στο καφενείο τον κυρ Μανωλιό. Πατημένα τα ογδόντα από χρόνια, έδινε το παρών κάθε μέρα κοτσονάτος και καλοξυρισμένος με την εφημερίδα του στο χέρι. Σχολίαζε την επικαιρότητα με το...

Το ποδήλατο

Πάντα είχε το ποδήλατο σαν μέσο διαφυγής από την πραγματικότητα. Από τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπιζε κατά καιρούς. Το έβλεπε συνήθως σαν ένα μέσο προς την ελευθερία, προς την αποφυγή...

Ένας άσπρος χειμώνας

Ήταν χειμώνας τότε που σε γνώρισα. Μα εσύ φορούσες ένα άσπρο πουκάμισο. Τα μάτια σου έλαμπαν. Έξω έβρεχε πολύ. Με κοίταξες κι εγώ αναρωτήθηκα αν θα ήταν σωστό να έρθω κοντά σου. Φορούσα βλέπεις...

Μη με αφήσεις να σε αφήσω

Μη με αφήσεις να σε αφήσω, αυτά τα λόγια μονάχα κατάφερα να ξεστομίσω. Και εσύ σαν να ήξερες το τέλος, με καθησύχασες απομακρύνοντας απαλά την φράντζα από τα σχεδόν βουρκωμένα μάτια μου ψιθυρίζοντας...

Fear Killer – Φοβοκτόνος

Αφιερωμένο στη φίλη μου Βανέσσα. «Φοβάστε τις ματαιώσεις, τις ακυρώσεις και τις απογοητεύσεις; Φοβάστε τους δαίμονες που σας κυνηγούν γύρω από το κρεβάτι τα άυπνα βράδια σας; Φοβάστε τα ανεκπλήρωτα...

Επιλεγμένες ιστορίες

Βραδινή ανεμοζάλη

Σαν ξόρκισες τις οπτασίες σου αυτές που τα σωθικά σου έτρωγαν σαν κατακρεούργησες τις οφθαλμαπάτες σου αυτές που τη σκέψη σου ρουφούσαν αδηφάγα έβαλες τα χέρια στις τσέπες και κατέβηκες στους δρόμους που άχνιζαν...

Το δικό τους ουράνιο τόξο

Σε μία βάρκα στοιβαγμένοι τόσοι άνθρωποι, σαν τις σαρδέλες, ο ένας δίπλα στον άλλο. Δεν ήταν σαν αυτές που ζωγράφιζε στο σχολείο, όμορφη, πολύχρωμη, πάνω σε γαλάζια κρυστάλλινα νερά με φουσκωμένα από τον άνεμο πανιά και...

Θείο δώρο

Είναι η πρώτη φορά που εξομολογούμουν. Ποτέ δεν ένιωθα την ανάγκη να το κάνω- μπορώ και μόνη μου, έλεγα. Μα να που ήρθε η ώρα. Ακόμα θυμάμαι το τρέμουλο που είχε κυριεύσει το κορμί μου, τον φόβο για την κριτική του παπά...

Τίνα

Η Τίνα τυλιγμένη στο μπλε μακρύ παλτό της, με τον άσπρο σκούφο στα μαλλιά της, περιπλανιόταν  στο δρόμο. Το σκοτάδι βαθύ και ο κρύος αέρας  χτυπούσε το όμορφο νεανικό της πρόσωπο. Έβγαλε ένα τσιγάρο και το έβαλε στο...

Βρήκα πάλι τη Μάγδα…

Έχω νιώσει αρκετές φορές το σώμα μου να μουδιάζει και αλήθεια με την τότε σκεπτική μου ήτανε το πιο ωραίο feeling. Η αίσθηση της «αναισθησίας», η αίσθηση ότι για μία φορά ακόμα είσαι ελεύθερος στο κλουβί σου μου μάγευε...

Τα πιο πρόσφατα

Το φάντασμα του παππού

Τον αγαπούσαν όλοι στο καφενείο τον κυρ Μανωλιό. Πατημένα τα ογδόντα από χρόνια, έδινε το παρών κάθε μέρα κοτσονάτος και καλοξυρισμένος με την εφημερίδα του στο χέρι. Σχολίαζε την επικαιρότητα με το δικό του μοναδικό...

Ένας άσπρος χειμώνας

Ήταν χειμώνας τότε που σε γνώρισα. Μα εσύ φορούσες ένα άσπρο πουκάμισο. Τα μάτια σου έλαμπαν. Έξω έβρεχε πολύ. Με κοίταξες κι εγώ αναρωτήθηκα αν θα ήταν σωστό να έρθω κοντά σου. Φορούσα βλέπεις εκείνο το μαύρο φόρεμα...

Εφ’ όλης της ύλης

«Μόλις βγήκα από το αεροδρόμιο. Ο κρύος αέρας της πόλης παγώνει το πρόσωπό μου. Τι ψυχρή υποδοχή, σκέφτηκα. Σήκωσα την κουκούλα από το μπουφάν μου, ξαναπήρα τη βαλίτσα στο χέρι και προχώρησα βιαστικά να βρω ταξί. Η...

Υπάρχουν άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι τρελοί και διψασμένοι Χαμένο βλέμμα έχουν, μοιάζει στο κενό. Και σαν νικήσουν ξέρουν πως είναι ηττημένοι Ξάγρυπνοι μένουν στο ντιβάνι το μονό. Υπάρχουν ποιήματα που δεν τα έχουν γράψει Λίγο παράνομα...