ΓΡΑΦΕΙΝ

Συγγραφέας - Κατερίνα Χαραλαμπίδου

Τα τρένα έρχονται, τα τρένα φεύγουν

Έρωτας, μια λέξη πολλές εικόνες. Τι κακό έχει ο έρωτας; Πόσο ωραίος είναι για έναν άνθρωπο. Τι κακό έχει ο έρωτας; Το συναίσθημα της αγάπης που σε αγκαλιάζει σ’ ένα βλέμμα. Τι κακό έχει ο έρωτας; Οι μέρες κυλάν ήρεμα...

Βασιλιά δεν θα κοιμηθείς απόψε

Βασιλιά, άνοιξε τα μάτια σου και άκου. Ναι, εγώ είμαι πάλι. Ναι, ήρθα μπας και αυτή τη φορά με ακούσεις. Όχι, δεν πρόκειται να σ’ αφήσω να κοιμηθείς, απλά θα γυρνάς στο κρεβάτι σου. Ναι, οι σκέψεις σου είμαι. Ναι, θα σε...

Αχ βρε γιαγιά, και δεν ήταν μυστικό

Όλοι το ξέρανε, όμως ποτέ κανένας δεν τη βοήθησε. Άλλωστε, δεν έκρυψε ποτέ τα σημάδια από τα κτυπήματα που της άφηνε. Το μόνο που της έλεγαν ήταν: «γιατί δεν φεύγεις;» και εκείνη απαντούσε πάντα με δάκρυα στα μάτια:...

Ένα μαγικό γιορτινό σκουφί

Η κούτα με τα γιορτινά Χριστουγεννιάτικα στολίδια άνοιξε πάλι. Όπως κάθε χρόνο βλέπω τα άψυχα κρύα μηχανήματα και στεναχωριέμαι, βέβαια τα χαμόγελα από αυτά τα υπέροχα παιδάκια με κάνουν και ξεχνιέμαι. Το όνομα μου...

Μια παλιά σκονισμένη κιθάρα

Κι όμως τι νόημα έχει η ζωή χωρίς την μουσική; Πάντα αυτό έλεγε και με την κιθάρα της ξεκινούσε το τραγούδι. Εγώ έτρεχα πάνω κάτω στην ακτή στο σπίτι που πηγαίναμε στη θάλασσα κάθε καλοκαίρι. Αυτή κλεφτά γυρνούσε για να...

Έλαβε τέλος

– Θες να μου πεις τι συνέβη; Ποιος ήταν ο λόγος που την σκότωσες; – Γράφω είμαι καλλιτέχνης. Δεν μπορώ να γράφω άλλο για αυτήν. Είναι μακάβριο να την έχω μούσα από τη στιγμή που δεν το ήθελε, το είχαμε...

Μαθήματα πτήσης

Κάποτε δύο άγγελοι, ένας μαύρος και ένας άσπρος, έγιναν φίλοι και μάλιστα κολλητοί. Ο ένας ήταν το στήριγμα του άλλου. Οι δύο άγγελοι είχαν τεράστια και δυνατά φτερά, μόνο που ο μαύρος δεν μπορούσε να πετάξει. Ζήλευε...

Η επανάληψη

Είναι πάλι στον καθρέπτη της, βλέπει το βασιλικό φόρεμά της. Παίρνει το στέμμα με τα ψεύτικα διαμάντια και το φοράει. Δεν θυμάται όμως ότι το ίδιο έκανε κι εχθές. Βλέπει και παρατηρεί το σώμα της, τις ζάρες από το...

Ένας διαφορετικός κόσμος

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που ήθελα να εξαφανιστώ. Ένιωθα ότι δεν με χωράει ο τόπος. Αυτή η αίσθηση με κάνει να παίρνω το αυτοκίνητο και να οδηγώ σ’ ένα μέρος που δεν γνωρίζω Έτσι, λοιπόν, και έκανα. Ξεκίνησα να...

Η επανάσταση του μυαλού μας

Με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι ο καθένας ζει στο βασίλειό του.  Στη δική του φαντασία, στις δικιές του ανασφάλειες. Σε ένα βασίλειο που για αυτόν σημαίνει πολλά και έτσι του δίνουμε όνομα. Δεν θα σας μιλήσω για τα άλλα...