ΓΡΑΦΕΙΝ

Συγγραφέας - Κατερίνα Χαραλαμπίδου

Έλαβε τέλος

– Θες να μου πεις τι συνέβη; Ποιος ήταν ο λόγος που την σκότωσες; – Γράφω είμαι καλλιτέχνης. Δεν μπορώ να γράφω άλλο για αυτήν. Είναι μακάβριο να την έχω μούσα από τη στιγμή που δεν το ήθελε, το είχαμε...

Μαθήματα πτήσης

Κάποτε δύο άγγελοι, ένας μαύρος και ένας άσπρος, έγιναν φίλοι και μάλιστα κολλητοί. Ο ένας ήταν το στήριγμα του άλλου. Οι δύο άγγελοι είχαν τεράστια και δυνατά φτερά, μόνο που ο μαύρος δεν μπορούσε να πετάξει. Ζήλευε...

Η επανάληψη

Είναι πάλι στον καθρέπτη της, βλέπει το βασιλικό φόρεμά της. Παίρνει το στέμμα με τα ψεύτικα διαμάντια και το φοράει. Δεν θυμάται όμως ότι το ίδιο έκανε κι εχθές. Βλέπει και παρατηρεί το σώμα της, τις ζάρες από το...

Ένας διαφορετικός κόσμος

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που ήθελα να εξαφανιστώ. Ένιωθα ότι δεν με χωράει ο τόπος. Αυτή η αίσθηση με κάνει να παίρνω το αυτοκίνητο και να οδηγώ σ’ ένα μέρος που δεν γνωρίζω Έτσι, λοιπόν, και έκανα. Ξεκίνησα να...

Η επανάσταση του μυαλού μας

Με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι ο καθένας ζει στο βασίλειό του.  Στη δική του φαντασία, στις δικιές του ανασφάλειες. Σε ένα βασίλειο που για αυτόν σημαίνει πολλά και έτσι του δίνουμε όνομα. Δεν θα σας μιλήσω για τα άλλα...

Το ευχαριστώ στους συγγραφείς

Το ευχαριστώ στους συγγραφείς Είναι βράδυ και ο Νίκος πάλι γράφει στο τετράδιο την παρουσίαση που πρέπει να κάνει για το σχολείο. Την προηγούμενη εβδομάδα έπρεπε να την δώσει σαν έκθεση αλλά ξέχασε-οπότε σαν τιμωρία θα...

Τα φτερά

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα χωριό πολύ μακριά, μια μικρή νεράιδα έπρεπε να κρύβεται γιατί ήταν διαφορετική από τους άλλους, από τους ανθρώπους του χωριού. Η νεράιδα ήταν μαγευτική, με μεγάλα χρωματιστά φτερά και...

Ο θάνατος της ανασφάλειας

Δεν μπορεί να κοιμηθεί, δεν αισθάνεται καλά, οι σκέψεις την έχουν κάνει να φοβάται. Έχει πάρει την ανασφάλεια αγκαλιά σαν να είναι παιδί της. Αισθάνεται λίγη και μικρή μέσα σε μια θάλασσα με τέρατα. Γυρνάει και κάνει...

Το τανγκό της βροχής μας

“Να σε ρωτήσω, πόνεσες όταν έπεσες στη γη;”. Αυτή ήταν η ατάκα με την οποία σ’ έριξα. Το θυμάσαι άραγε; Εγώ την θυμάμαι κάθε φορά που βρέχει. Όπως κάθε φορά, είμαι εδώ στο μπαλκόνι, στο μικρό καλλιτεχνικό σου μέρος όπως...