ΓΡΑΦΕΙΝ

Μια παλιά σκονισμένη κιθάρα

Κι όμως τι νόημα έχει η ζωή χωρίς την μουσική;

Πάντα αυτό έλεγε και με την κιθάρα της ξεκινούσε το τραγούδι. Εγώ έτρεχα πάνω κάτω στην ακτή στο σπίτι που πηγαίναμε στη θάλασσα κάθε καλοκαίρι. Αυτή κλεφτά γυρνούσε για να με βλέπει, μη χαθώ, μην πάθω κάτι.

Έτσι έφυγε με την κιθάρα στα χέρια της. Με μία μελωδία να ηχεί στα αφτιά μας κάθε φορά που κάναμε επίσκεψη σ’ αυτή τη λατρεμένη θάλασσα. Κανείς δεν ξέρει ποια άλλη κόρη έχει μείνει μόνη της.

Εγώ έχω τις καλύτερες αναμνήσεις και δεν θα της κρατήσω ποτέ κακία για το ότι δεν κατάφερε να με μεγαλώσει. Ξέρω ότι έφυγε χωρίς να μου πει ότι με αγαπά αλλά πάντα θα είναι περήφανη για εμένα. Είμαι σίγουρη για αυτό. Μόνο η σκουριασμένη κιθάρα της είναι η αφορμή να ξεκινήσω να παίζω τα τραγούδια της και να αισθάνομαι ότι με παίρνει αγκαλιά, ή ότι με ακούει εκεί απέναντι μου σε αυτήν την παλιά καφέ καρέκλα. Αυτή είναι πάντα η αφορμή για να ξεκινήσει η ιστορία της.

Όπως πάντα έλεγε η μουσική είναι η αιτία για τα πιο όμορφα συναισθήματα, για τις πιο όμορφες αναμνήσεις. Χρειάζεται για να εξωτερικεύσουμε τα συναισθήματα που δεν μπορούμε να εκφράσουμε διαφορετικά.

Μπορεί να είναι γελοίο αλλά πάντα όταν περπατάω σε εκείνη την παραλία την φαντάζομαι να κάθεται στην άμμο και να τραγουδάει. Την βλέπω να κάθεται και να μου φωνάζει να μην πάω πιο βαθιά ή να βγω γιατί θα με κάψει ο ήλιος. Ποια άλλη μάνα δεν τα λέει; Μέχρι να φύγει από την ζωή στο μυαλό της θα είσαι πάντα εσύ. Ακόμα και  όταν φύγει, θα έχεις τον καλύτερο φύλακα άγγελο.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 7

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κατερίνα Χαραλαμπίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς