ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - μοναξιά

Ο σταθμός των τρένων

Να την πάλι εδώ στο σταθμό των τρένων. Πάντα την προσέλκυε αυτός ο χώρος. Μάλλον γιατί εδώ γίνονται οι μεγάλοι αποχωρισμοί, εδώ δίνονται οι μεγαλύτερες αγκαλιές και οι μεγάλες υποσχέσεις, που άλλες κρατούν κι άλλες...

Θόρυβος

Κάθε φορά που στενοχωριόταν πήγαινε στο σταθμό των τραίνων και καθόταν στο πράσινο παγκάκι με ένα μαύρο σακ βουαγιάζ στο χέρι. Έδινε την εντύπωση του ταξιδιώτη. Το σπίτι του δεν απείχε πολύ από τον σταθμό. Ο θόρυβος που...

Ανασφάλειες

Περπατάς σε πεζοδρόμια γνώριμα με κλειστά μάτια. Απέφυγες τα σπασμένα πλακόστρωτα με επιδέξιες κινήσεις. Ούτε καν τα χέρια δε χρειάζεται να απλώσεις. Ούτε τα βήματα να μετρήσεις. Του οικείου αέρα τη γεύση στα ρουθούνια...

Η Μόλι

Ξύπνησα για ακόμα μια φορά από τον δυνατό ήχο των τζιτζικιών στο μπαλκόνι. Όμορφα καλοκαιρινά πρωινά. Αυτή η πρωινή δροσούλα συνοδευόμενη από τις καυτές ακτίνες του ήλιου που πέφτουν απαλά στο κάτασπρο δέρμα μου...

Η κουρτίνα

Τη θυμάμαι πάντα πίσω από μία κουρτίνα. Τη διακατείχε μια ακατάσχετη περιέργεια, που όλοι την αποδέχονταν ως ιδιαίτερο γνώρισμα του χαρακτήρα της, εκτός βέβαια από την ίδια, να περνάει ώρες πίσω από μια κουρτίνα και να...

Δυνατοί ψίθυροι

Ήμουν πάντα δίπλα στους άλλους όταν με χρειάστηκαν αλλά στην χειρότερη στιγμή μου δεν ήταν κανένας εδώ. Αυτό που βίωσα δε θα έπρεπε να το βιώνει κανένας. Όταν συνειδητοποίησα τι γινόταν, ένιωσα τόσο μικρή, ευάλωτη...

Μια ελπίδα

«Ο κυρ Χάρης, ο βοσκός ήρθε να μας φέρει γάλα». Έτσι λένε τα παιδιά του χωριού στις μάνες τους, όταν κατεβαίνω απ’ το φτωχικό μου στο βουνό. Η αλήθεια είναι ότι το να πουλάω γάλα δεν είναι πια αρκετό για να με...

Νάντια

Η ξεχασμένη στον κήπο κούπα γέμισε με νερό της βροχής. Ολόκληρο χειμώνα έμεινε στον κήπο, περιμένοντας μάταια τον ηλικιωμένο άνδρα που έπινε καθημερινά τον καφέ του. Αναρωτιόταν τι απέγινε αυτός που καθημερινά την...

Παραλία Καραμπουρνάκι

Κατεβαίνοντας την Κερασούντος έφθασα στη Σοφούλη. Τα εμπορικά μαγαζιά της περιοχής, οι ταβέρνες, οι πιτσαρίες, τα μπαράκια, τα καφέ, όλα φόρεσαν τα γιορτινά τους και περιμένουν με λαχτάρα την  ημέρα των Χριστουγέννων...

Το Μαρινάκη

Δεν τόλμησα να σηκώσω το βλέμμα μου από το πάτωμα… Ήξερα πως αν το κάνω θα ήταν η αρχή του μαρτυρίου μου. Όλη αυτή η οχλαγωγία που έφτανε στα αφτιά μου προκαλούσε ήδη τη νευρικότητα των ποδιών μου. Από την άλλη όμως...

Χαμένες λέξεις

Ταξίδεψαν οι λέξεις προσπέρασαν της μνήμης τις εικόνες προστάζουν δρόμο αλαργινό χωρίς επιστροφή σε μυστικά περάσματα ρήγματα σ΄ έδαφος σαθρό βαρίδια που πιέζουν την ψυχή κόκκους μελαγχολίας σπέρνουν πληγές χαϊδεύουν...

Κόκκινες μπούκλες

Καθόταν μόνος του στην πολυαγαπημένη του πολυθρόνα, δεν ήθελε να παραδεχτεί ούτε ακόμα και στον εαυτό του πως την είχε σιχαθεί. Έπινε τον πρωινό του καφέ, πικρό και μουντό όπως η καθημερινότητά του. Μια από τις...

Μη φύγεις

Καθόταν νωχελικά στην μπλε μεταλλική καρέκλα έξω από την αίθουσα του αεροδρομίου. Είχε φθάσει κάπως νωρίς. Η πτήση για Μόναχο αργούσε, είχε περιθώριο να καπνίσει κανά δυο τσιγάρα πριν καταλήξει στην κλειστή αίθουσα...

Φελόλες

Άλλη μια μέρα στη δουλειά τελείωσε. Όλο το πρωί στο πόδι, να φουρνίζει, να ξεφουρνίζει, να πλάθει, να γλασάρει, ό,τι κάνει δηλαδή ένας ζαχαροπλάστης. Δεν έχει παράπονο. Τα τελευταία χρόνια πήγαινε καλά η δουλειά του...

Οι ζωές των άλλων

Εργαζόταν σε μια τηλεφωνική εταιρεία, σε κείνες που ήθελες δεν ήθελες άκουγες συζητήσεις  και θα μπορούσες  ακόμη και να επηρεάσεις τη ζωή αυτού που τηλεφωνούσε. Η ίδια ήταν μια κοπέλα σαν όλες τις άλλες, που φορούσε...

Μοναξιάς τραγούδι

Ψάχνω στα κύματα το βλέμμα σου να πιάσω Κοιτώ στα σύννεφα μα έχει ξαστεριά κρατώ ένα λεπτό για να ξαποστάσω Γλυκομιλάω στα ολόλευκα στενά Κυκλαδίτικο νησί η μοναξιά μου Άρωμα έχει από μαύρο γιασεμί Τραγούδι ο ήχος που...

Το ταξίδι

Ξεκίνησα ξημερώματα για εκείνο το ταξίδι. Κρύωνα κι ας ήμουν καλυμμένος με διάφορα υφάσματα· υφάσματα που σκέπαζαν το κορμί μα όχι τη ψυχή μου. Πονούσα, ο πόνος στένευε σαν θηλιά στο λαιμό μου, πιέζοντας την καρδιά και...

Μοναχικότητα

Ο Κώστας είχε τρία χρόνια που βγήκε στην σύνταξη και από την επόμενη καθημερινά πήγαινε τα πρωινά για περπάτημα στην παραλία. Eκεί συναντούσε τον Τάσο και τον Γιάννη, τους παιδικούς του φίλους. Έπιναν καφέ και γυρνούσε...