ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - μοναξιά

Το ξύλινο κομοδίνο

Παρατηρούσε τους ανθρώπους τριγύρω της, τους μορφασμούς τους, το άγχος που μετέδιδαν από την κάθε τους κίνηση, τα θλιμμένα χαμόγελά τους, τη φύση, τα ζώα, τον ουρανό. Δεν είναι πως τα σιχαινόταν μα την έπνιγαν. Έβρισκε...

Μπόρα

Και σαν να μην έφτανε η μαυρίλα στα σύννεφα που πλησίαζαν, σήμερα κατάλαβα πως με περιμένει και μία ακόμα μαυρίλα. Είχα καιρό να νιώσω αδυναμία, σπάνιο φαινόμενο και ανησυχητικό τις φορές που συμβαίνει, προειδοποιεί για...

Τετραγωνισμένος κύκλος

Έναν κόμπο, τόσο γερά σφιγμένο που ξεκινάει από το στομάχι και σε πνίγει στον λαιμό. Το έχεις νιώσει; Να μουδιάζει το κεφάλι σου κόβοντας την αναπνοή σου. Συσσωρευμένα «γαμώτο» που κοντεύουν να εκραγούν και μπόλικο...

Γλυκό χαμόγελο

Πικρός ο καφές μου και η θλίψη της πλέον πλανιέται στα ντουβάρια. Άλλοτε σκέφτεται εκείνον, άλλοτε το αφεντικό της στην δουλειά που πλέον μόνο μίσος την γεμίζει, αφού της επιβάλλεται. Άλλοτε σκέφτεται τι θα μαγειρέψει...

Fear Killer – Φοβοκτόνος

Αφιερωμένο στη φίλη μου Βανέσσα. «Φοβάστε τις ματαιώσεις, τις ακυρώσεις και τις απογοητεύσεις; Φοβάστε τους δαίμονες που σας κυνηγούν γύρω από το κρεβάτι τα άυπνα βράδια σας; Φοβάστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα που...

Υπάρχουν άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι τρελοί και διψασμένοι Χαμένο βλέμμα έχουν, μοιάζει στο κενό. Και σαν νικήσουν ξέρουν πως είναι ηττημένοι Ξάγρυπνοι μένουν στο ντιβάνι το μονό. Υπάρχουν ποιήματα που δεν τα έχουν γράψει Λίγο παράνομα...

Ο σταθμός των τρένων

Να την πάλι εδώ στο σταθμό των τρένων. Πάντα την προσέλκυε αυτός ο χώρος. Μάλλον γιατί εδώ γίνονται οι μεγάλοι αποχωρισμοί, εδώ δίνονται οι μεγαλύτερες αγκαλιές και οι μεγάλες υποσχέσεις, που άλλες κρατούν κι άλλες...

Θόρυβος

Κάθε φορά που στενοχωριόταν πήγαινε στο σταθμό των τραίνων και καθόταν στο πράσινο παγκάκι με ένα μαύρο σακ βουαγιάζ στο χέρι. Έδινε την εντύπωση του ταξιδιώτη. Το σπίτι του δεν απείχε πολύ από τον σταθμό. Ο θόρυβος που...

Ανασφάλειες

Περπατάς σε πεζοδρόμια γνώριμα με κλειστά μάτια. Απέφυγες τα σπασμένα πλακόστρωτα με επιδέξιες κινήσεις. Ούτε καν τα χέρια δε χρειάζεται να απλώσεις. Ούτε τα βήματα να μετρήσεις. Του οικείου αέρα τη γεύση στα ρουθούνια...

Η Μόλι

Ξύπνησα για ακόμα μια φορά από τον δυνατό ήχο των τζιτζικιών στο μπαλκόνι. Όμορφα καλοκαιρινά πρωινά. Αυτή η πρωινή δροσούλα συνοδευόμενη από τις καυτές ακτίνες του ήλιου που πέφτουν απαλά στο κάτασπρο δέρμα μου...

Η κουρτίνα

Τη θυμάμαι πάντα πίσω από μία κουρτίνα. Τη διακατείχε μια ακατάσχετη περιέργεια, που όλοι την αποδέχονταν ως ιδιαίτερο γνώρισμα του χαρακτήρα της, εκτός βέβαια από την ίδια, να περνάει ώρες πίσω από μια κουρτίνα και να...

Δυνατοί ψίθυροι

Ήμουν πάντα δίπλα στους άλλους όταν με χρειάστηκαν αλλά στην χειρότερη στιγμή μου δεν ήταν κανένας εδώ. Αυτό που βίωσα δε θα έπρεπε να το βιώνει κανένας. Όταν συνειδητοποίησα τι γινόταν, ένιωσα τόσο μικρή, ευάλωτη...

Μια ελπίδα

«Ο κυρ Χάρης, ο βοσκός ήρθε να μας φέρει γάλα». Έτσι λένε τα παιδιά του χωριού στις μάνες τους, όταν κατεβαίνω απ’ το φτωχικό μου στο βουνό. Η αλήθεια είναι ότι το να πουλάω γάλα δεν είναι πια αρκετό για να με...

Νάντια

Η ξεχασμένη στον κήπο κούπα γέμισε με νερό της βροχής. Ολόκληρο χειμώνα έμεινε στον κήπο, περιμένοντας μάταια τον ηλικιωμένο άνδρα που έπινε καθημερινά τον καφέ του. Αναρωτιόταν τι απέγινε αυτός που καθημερινά την...

Παραλία Καραμπουρνάκι

Κατεβαίνοντας την Κερασούντος έφθασα στη Σοφούλη. Τα εμπορικά μαγαζιά της περιοχής, οι ταβέρνες, οι πιτσαρίες, τα μπαράκια, τα καφέ, όλα φόρεσαν τα γιορτινά τους και περιμένουν με λαχτάρα την  ημέρα των Χριστουγέννων...

Το Μαρινάκη

Δεν τόλμησα να σηκώσω το βλέμμα μου από το πάτωμα… Ήξερα πως αν το κάνω θα ήταν η αρχή του μαρτυρίου μου. Όλη αυτή η οχλαγωγία που έφτανε στα αφτιά μου προκαλούσε ήδη τη νευρικότητα των ποδιών μου. Από την άλλη όμως...

Χαμένες λέξεις

Ταξίδεψαν οι λέξεις προσπέρασαν της μνήμης τις εικόνες προστάζουν δρόμο αλαργινό χωρίς επιστροφή σε μυστικά περάσματα ρήγματα σ΄ έδαφος σαθρό βαρίδια που πιέζουν την ψυχή κόκκους μελαγχολίας σπέρνουν πληγές χαϊδεύουν...

Κόκκινες μπούκλες

Καθόταν μόνος του στην πολυαγαπημένη του πολυθρόνα, δεν ήθελε να παραδεχτεί ούτε ακόμα και στον εαυτό του πως την είχε σιχαθεί. Έπινε τον πρωινό του καφέ, πικρό και μουντό όπως η καθημερινότητά του. Μια από τις...