ΓΡΑΦΕΙΝ

Μπόρα

Και σαν να μην έφτανε η μαυρίλα στα σύννεφα που πλησίαζαν, σήμερα κατάλαβα πως με περιμένει και μία ακόμα μαυρίλα. Είχα καιρό να νιώσω αδυναμία, σπάνιο φαινόμενο και ανησυχητικό τις φορές που συμβαίνει, προειδοποιεί για το μέγεθος της μπόρας που πλησιάζει. Ξύπνησα, λοιπόν, τσιτωμένη και πριν προλάβω να ανοίξω καλά καλά το μάτι μου, άρχισαν τα νιαουρίσματα που μόνο παράπονο μπορούσαν να κρύβουν, κρίνοντας από την έντασή τους. Είχα ξεχάσει να την ταΐσω τη δόλια για ακόμα μία φορά. Με περίμενε κολλημένη στο παράθυρο παρακαλώντας με- αν το μετέφρασα σωστά- για καμία λιχουδιά κι εγώ καθόμουν και την κοιτούσα, την κοιτούσα για πολλή ώρα, ώσπου συνειδητοποίησα πού βρίσκομαι και τι συμβαίνει και έκανα να πάω μέχρι την αποθήκη να της φέρω κάτι, πριν πέσει ξερή. Κάθισα σε μια καρέκλα έξω στο μπαλκόνι να εισπνεύσω λίγο οξυγόνο, μπας και λειτουργήσει ο εγκέφαλος μου, πριν πάρω την απόφαση να σηκωθώ να πάω στο σχολείο. Στενό το περιθώριο απουσιών, στενές και οι επιλογές μου. Αν ήταν στο χέρι μου, για χάρη της γάτας μου, θα έκανα ένα διάλειμμα από τα πάντα. Ίσως τότε να άδειαζε το μυαλό μου και να μπορούσα να θυμάμαι να γεμίσω ένα αναθεματισμένο μπολ.

Όσο χάζευα τα σύννεφα που πλησίαζαν στο μέρος μου, διάφορες σκέψεις πέρναγαν από το μυαλό μου, κυρίως πόσο λυπάμαι όχι μόνο το ζωντανό αλλά και εμένα. Σχεδόν νεκρή. Φαντάζομαι πως η καρδιά και το συκώτι μου λειτουργούσαν κανονικά, μόνο αυτό με κρατούσε μακριά από το χώμα. Ο εγκέφαλός μου είχε κολλήσει και δεν έλεγε να με βοηθήσει να βγάλω εις πέρας τις προκλήσεις που εμφανίζονταν και φάνταζαν βουνό στο άκουσμά τους. Συνηθισμένες υποχρεώσεις της ρουτίνας ενός εφήβου, τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά χωρίς κανένα απολύτως κίνητρο. Αν μπορούσα θα επέστρεφα σφαίρα στο κρεβάτι, αλλά πήγα διστακτικά μπροστά από τον καθρέφτη για να μπορέσω να κρύψω την κούραση που ήταν αποτυπωμένη κάτω από τα μάτια μου. Κρίμα που το make up δεν μπορούσε να κρύψει και την κούραση μέσα σ’ αυτά. Οι μεγάλοι μού λένε πως είμαι πολύ νέα για να νιώθω έτσι, εγώ όμως δεν έχω το κουράγιο ούτε καν για να φέρω αντίρρηση. Είναι πιο εύκολο να τα κρατάω όλα σκεπασμένα κάτω από μία παχιά στρώση concealer αποφεύγοντας τον κόσμο και τις δήθεν προθέσεις του, το δήθεν ενδιαφέρον του. Σήμερα τάισα την γάτα μου και πέρασα την πόρτα μ’ ένα στραβό χαμόγελο για τα μάτια του κόσμου. Ίσως αυτό να είναι και πρόοδος.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 62

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Σοφία Ταγκαλίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς