ΓΡΑΦΕΙΝ

Το φυλλαράκι και το δέντρο

Φυσάει ο αέρας και το φυλλαράκι τρέμει. Δεν είναι πράσινο και ζωηρό όπως ήταν την άνοιξη.

Φυσάει ο αέρας και τη μνήμη του σκαλίζουν τα λόγια του δέντρου: «Τίποτα δεν είναι για πάντα» του είχε πει τότε που ακόμα ήταν φρέσκο, πράσινο και ζωηρό.

Φυσάει ο αέρας και το παίρνει μακριά. Δεν έχει το κουράγιο να φωνάξει «κράτα με» στο δέντρο. Ίσως δεν θέλει να του γίνει βάρος. Τώρα πια δεν είναι πράσινο και ζωηρό. Τώρα έγινε καφέ.  Ο ήλιος  που κάποτε του έδωσε ζωή, τώρα το φόρτωσε ρυτίδες.

Φυσάει ο αέρας και το πάει μακριά, δεν είδε να στάζει ούτε ένα δάκρυ από το δέντρο.

Δεν το πρόσεξε ο ήλιος, δεν το είδε το σύννεφο, δεν θα το καταλάβει το φεγγάρι.

Έφυγε, πάει!

Δεν θα ξαναπάρει σταγόνα νερό από το δέντρο, δεν θα το ξαναχαϊδέψει, όταν φυσά το αεράκι.

Δεν θα του τραγουδά το σκοπό της αγάπης με το θρόισμά του.

Φυσάει κρύο αέρα. Υπήρξε κάποτε;

Υπήρξε, άραγε;  Δεν θα θυμάται ούτε το δέντρο πια.

Αυτό που του έδωσε ζωή,  υπήρξε άραγε; Ωχ, αφού τίποτα δεν είναι για πάντα,  τι το θες και το κουράζεις, αναρωτιέται.

Ίσως ήταν αλήθεια.  Ίσως, πάλι, να ήταν όνειρο.

Φυσάει πάλι κρύο πολύ.  Δεν το βλέπει πια.

«Να προσέχεις», ψιθύρισε με ό,τι κουράγιο του είχε απομείνει. «Να προσέχεις. Ακούω και το δικό σου τέλος να πλησιάζει. Με τσεκούρι μοιάζει…»

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 2

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Γιάννης Γαβριήλογλου

error: www.grafein.gr