ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Βία

Αν ο φόβος είχε μορφή…

Μπροστά της έχει το τετράδιο της έκθεσης. Το στομάχι της αρχίζει να σφίγγεται. Το ξέρει καλά αυτό το σφίξιμο. Μέσα στο σπίτι της το νιώθει συνέχεια. Φοβάται για εκείνην μα πιο πολύ για τη μητέρα της. Διαβάζει και...

Ο κυρ-Παντελής

Από μικρός ο Παντελής αχάραγα ξυπνούσε και τις δραχμές του άπληστα κι αχόρταγα μετρούσε Μασούρια λύρες έκρυβε σωρό κάτω απ’ το στρώμα κι αν του ‘μενε κανά ψιλό το ξόδευε στο πιόμα Ποτές του δεν αξιώθηκε...

Η μικρή Ελένη!

Η Μικρή Ελένη, κάθεται και κλαίει, γιατί δεν τη παίζουνε οι φιλενάδες της.  Αντί να παίζουν μαζί της, τη κορόιδευαν  για τα γυαλιά που φόραγε  αναγκαστικά στα μάτια της και για κάμποσα άλλα πράγματα.   Της Ελένης της...

Αν με βαστούσαν τα πόδια μου…

Τη βρήκε ακίνητη στον καναπέ. Η τηλεόραση κλειστή. Παραξενεύτηκε. Συνήθως το τηλεκοντρόλ είναι προέκταση του χεριού της κι η τηλεόραση ανοιχτή ακόμη και στον ύπνο της. Αχτένιστη, με μάγουλα ρουφηγμένα, μάτια κομμένα απ’...

Η σιωπή

Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τα χείλη της έτρεμαν απ’ την προσπάθεια να μην κλάψει. Έλεγε μέσα της πως δεν ήταν κακός. Απλά είχε θυμώσει, είχε δίκιο να θυμώσει. Ήταν κουρασμένος κι εκείνη ήταν εγωίστρια, μα πώς του ζήτησε...

Το χέρι στο στήθος

Καιρό τώρα ο Αντώνης, γνωστός ρεμπεσκές στα καφενεία του χωριού, γλυκοκοίταζε την Ανιώ, τη δεκαεφτάχρονη κόρης της Μυρτούς.  Κι εκείνη, θες από ανασφάλεια μη χάσει το κελεπούρι, θες από τη συνήθη νοοτροπία της επαρχίας...

Γιατί;

Πόνος… θυμός… κι ένα τεράστιο γιατί (;)… με τυραννούσαν εκείνη την περίοδο…ακόμη και τώρα. Μου έλεγαν όλοι: «Μα πώς μια κοπέλα σαν κι εσένα το επέτρεψε αυτό στον εαυτό της;» Δεν έπαιρναν απάντηση. Ούτε εκείνοι αλλά ούτε...

Έκτακτη επικαιρότητα

Σήκωσα το χέρι μου να το σταματήσω κι ακούγοντας τις ρόδες να στριγκλίζουν  στο πάτημα των φρένων, σταμάτησε ακριβώς μπροστά μου. Άνοιξα την πόρτα της πίσω θέσης, είπα μία βιαστική  καλημέρα και τον προορισμό μου  και...

Μία Πορσελάνινη Βραδιά

7:58 Κοιτάζω το νεκρό της σώμα στο πάτωμα, δίπλα από το κόκκινο χαλάκι. Μπορώ εύκολα να πω ότι το χαλάκι είναι πιο κομψό απ’ ότι το κρύο, λευκό σώμα της.. Το δωμάτιο μυρίζει με το άρωμα της, καθώς και το κρύο πλέον τσάι...

Λευκή απόδραση

Ήταν χειμώνας τότε που ανέβαινε τα σκαλιά της εκκλησίας. Χιόνιζε. Οι λευκές νιφάδες ασορτί με το νυφικό στροβιλίζονταν στον αέρα και προσγειώνονταν στους ακάλυπτους ώμους της. Όμως, καθόλου δεν ένιωθε το κρύο. Την...