Μία Πορσελάνινη Βραδιά - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Μία Πορσελάνινη Βραδιά

7:58
Κοιτάζω το νεκρό της σώμα στο πάτωμα, δίπλα από το κόκκινο χαλάκι. Μπορώ εύκολα να πω ότι το χαλάκι είναι πιο κομψό απ’ ότι το κρύο, λευκό σώμα της.. Το δωμάτιο μυρίζει με το άρωμα της, καθώς και το κρύο πλέον τσάι που είχε φτιάξει για το βράδυ.

Ήταν όμορφη, τα γαλάζια της ματιά, τα πορτοκαλί μαλλιά της, είναι όλα μία θολή εικόνα του παρελθόντος. 3:00 το βράδυ όταν… Έπειτα από ένα όμορφο ερωτικό βράδυ θα μπορούσε να πει κάποιος. Με κοίταξε και μου είπε, σαν να ήμουν ο ξένος εραστής της, ότι θέλει να πάρει την Άννα και να φύγει. Πως δεν μπορεί ποια να υποκύπτει στα παιχνίδια μου, πως δεν μπορεί να με ακολουθήσει σε αυτό το δρόμο, όπως οφείλει να κάνει σαν Γυναίκα που είναι. Ήταν πρώτη φορά που την έβλεπα να σηκώνει κεφάλι μετά από 6 χρόνια. Αδύνατο να σας κρύψω ότι γοητεύτηκα από τον τρόπο που κυλούσε η στάλα αίματος στο σπασμένο Πορσελάνινο Πρόσωπο της. Με εξίταρε το γεγονός ότι ήξερε τι πρόκειται να συμβεί, χωρίς καν τα χείλια της να βγάλουν φωνή. Πανέξυπνο και ταυτόχρονα «Αιχμηρό» το πλάσμα αυτό που αποκαλείτε Γυναίκα. Δεν νομίζετε;

8:32
Το τσάι ήταν κρύο και το κεφάλι μου δεν άντεχε να ακούει τις κραυγές της (μπορεί ακόμα και οι ανάγκες μου να ικανοποιήθηκαν). Κατηύθυνα σιγά σιγά το χέρι μου προς τον λαιμό της. Ένιωσα τους αδένες, τον σφυγμό της να ελαττώνεται κάθε λεπτό του χρόνου. Για εκείνη ήταν μακρύς ο δρόμος του χρόνου. Ήταν κάτι το υπέροχο, να ξέρεις ότι μια ζωή, μια γυναικεία ζωή εξαρτάται από εσένα. Κρατάς στα χέρια σου μια ευαίσθητη, αδιάφορη ψυχή που σε κάνει αυτομάτως δολοφόνο. Να βλέπεις, να σπαρταράει στα χέρια σου ένα υπέροχο σώμα που παλεύει για μία Ελπίδα. Μέσα σε ένα πλήθος καταστροφών, μέσα σε τόσο πόνο αναζητά την ελπίδα. Είναι αστείο. Γελάω με το πόσο αξιολύπητοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι, δεν μπορεί να αναζητούν κάτι που δεν υπάρχει ή δεν υπήρξε ποτέ!

Έπειτα την είδα να μελανιάζει, το πορσελάνινο πρόσωπο έγινε μαύρο. ΡΑΓΙΣΕ. Τα μάτια της άρχισαν να κλείνουν σιγά σιγά όπως τα δευτερόλεπτα του ρολογιού. Τα δάκρυα έγιναν ένα με το αίμα σαν τα χρώματα του Ζωγράφου που ετοιμάζεται να ζωγραφίσει τον πίνακα του. Μόνο που ο δικός μου ήταν μαύρος με κόκκινες πινελιές και άρωμα μέντα από το τσάι που είχε κρυώσει.
Λίγο πριν το σώμα της αφήσει την τελευταία πνοή, λίγο πριν η ψυχή πάρει το τελευταίο δρόμο με κοίταξε και μου είπε:
– Πρόσεχε την Άννα.

Έτσι και εγώ το φιλοσόφησα και σκέφτηκα ότι έχει δίκιο. Πρόσεξα η Άννα να κοιμηθεί και να μην καταλάβει τίποτα, να μην πονέσει. Έκλεισε τα μάτια της σαν ένα αγγελούδι που ήρθε να με αλλάξει από ένα κτήνος σε άνθρωπο. Για κάποιους είμαι ένα κάθαρμα ενώ για κάποιους άλλους ο μικρότερος γιος. Ήμουν πατέρας, σύζυγος, αλλά για εμένα είμαι ένα κτήνος που κάθε άνδρας θα έπρεπε να έχει ως πρότυπο. Δεν είμαι εδώ όμως για να κρίνω εγώ τον εαυτό μου ή να σας πω ποιος πραγματικά είμαι. Σωστά κύριε αστυνόμε; Εσείς ξέρετε καλύτερα ποιος είμαι και τι έχω κάνει σύμφωνα με τα δικά σας δεδομένα. Έτσι δεν είναι;

9:04
Εξάλλου αυτό ήθελε η Ειρήνη να κάνει. Να πάρει τη κόρη της και να φύγει, να ελευθερωθεί όπως έλεγε. Γιατί να την κρατάω εγώ φυλακισμένη; Έτσι της παρέδωσα την ελευθερία της, εκπλήρωσα αυτό που ήθελε. Τους χάρισα τα εισιτήρια για το ταξίδι στον παράδεισο, χωρίς εμένα να τους κυνηγάει σαν τον ακέφαλο καβαλάρη κρατώντας στο χέρι αναμνήσεις. Ήθελα απλά να μην μπορεί να κοιτάξει τις στιγμές του παρελθόντος, να μην μπορεί να ξαναζήσει τις στιγμές που κρυβόταν πίσω από τις πόρτες για να μην τη βρω ή το καλύτερο! Η κρυψώνα του μπάνιου. Άνοιγε τις βρύσες, ακουγόταν το νερό που έτρεχε, σαν να έκανε μπάνιο αλλά την έλουζαν μονάχα τα δάκρυα πόνου από τη ζώνη ή τη στάχτη από τα τσιγάρα που έσβηναν στο σώμα της

Έχω πολλά παραδείγματα να σας πω. Κάποια από αυτά δεν μπορούν να ειπωθούν, κάποια άλλα δεν μπορεί να τα αγγίξει ο νους ενώ πολλά έχουν θαφτεί στις κραυγές της Πορσελάνινης νύχτας. Δεν μετανιώνω γι’ αυτά που έκανα κύριε αστυνόμε, γιατί δεν έκανα κάτι απάνθρωπο όπως χαρακτηρίζεται. Μετανιώνω μόνο για τις ώρες που σπατάλησα λέγοντας σας όλα αυτά γιατί δε θα τα εκτιμήσετε. Στην τελική δεν λένε οι καλύτερες αναμνήσεις είναι με την οικογένεια;
Δημιούργησα μια ανάμνηση. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να ενώσω ή μάλλον, να φέρω την Άννα στην αγκαλιά της μητέρας της. Ο καθένας από εμάς θα το έκανε. Αναρωτιέμαι όμως τόση ώρα τι σας εξιτάρει στο να ακούτε τις ιστορίες των άλλων. Μήπως είστε και εσείς ένας θαυμαστής της ταινίας που διαδραματίζεται;
Δεν μπορείτε λοιπόν να με κρίνετε γιατί το έκανα ή τι με οδήγησε σε αυτό. Σας είπα, είμαι ένα κτήνος που η Άννα δεν κατάφερε να αλλάξει. Αν είναι να με συλλάβετε, κάντε το τώρα, αλλιώς μετά θα είναι αργά! Δεν ξέρετε πόσα πράγματα είναι ικανός να κάνει ένας άνθρωπος. Αν όμως από την άλλη με αφήσετε να φύγω, να ξέρετε ότι αν δεν ήταν η Ειρήνη ή Άννα τότε θα ήταν κάποια άλλη.
Μην περιμένετε να πέσω στα πόδια σας εκλιπαρώντας άσκοπα μια καλύτερη θέα στο κελί.
Με συγχωρείτε αλλά με περιμένει το κρύο τσάι μέντας. Καλό βράδυ

10:13
Μια Πορσελάνινη Βραδιά λοιπόν.
Μια βραδιά όπου κάθε όνειρο, κάθε ελπίδα χάθηκε, το μόνο έπαθλο η ελευθερία . Όλοι μπορούμε να βγούμε νικητές από τη μάχη που λέγεται ζωή γιατί είμαστε πολεμιστές. Αρκεί να καταφέρουμε να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και να κάνουμε μια νέα αρχή. Η πρωταγωνίστρια του κειμένου δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Και προσπαθεί να δώσει μια ελπίδα σε κάθε γυναίκα, σε κάθε άνθρωπο που παλεύει για τα δικαιώματα του, για τη δουλειά του, για τα παιδιά του για όλα αυτά που είναι περήφανος να βρίσκεται σήμερα εδώ και να διαβάζει αυτό το κείμενο. Ο καθένας μας θα περάσει εμπόδια. Το θέμα είναι να μάθει να τα προσπερνάει και όχι να τα μετράει γιατί η αφετηρία είναι το τέλος της διαδρομής. Το γκάζι είναι το χαμόγελό σου και τα φρένα κομμένα, ο αγώνας ξεκινάει.

 

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.7 / 5. Σύνολο ψήφων: 28

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Συμέλα-Μελίνα Παλαπανίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς