Εγώ και ο Τζακ! - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Εγώ και ο Τζακ!

«Φίζι, φίζι!», φώναζα με όλη τη δύναμη που κρύβουν τα πνευμόνια ενός τρίχρονου αλλά κανείς δε βρισκόταν να συμμεριστεί τον ενθουσιασμό μου μέσα στο λιοπύρι του μεσημεριού.

Είχε ξεμυτίσει από τον μπαξεδάκο ανάμεσα από τις ντοματιές και με δυσκολία έσερνε το κορμί του πάνω στις πυρακτωμένες απ’ την αφόρητη ζέστη πέτρες της αυλής. Πάσχιζε να αποδράσει από το πλήθος των μυρμηγκιών που είχαν εγκατασταθεί στην πληγιασμένη, γεμάτη αίματα ουρά του.

Πρώτη φορά έβλεπα αληθινό φίδι. Τα γνώριζα μόνο απ’ τα εικονογραφημένα παραμύθια. Στα παιδικά μου μάτια φάνταζε τεράστιο και πανέμορφο με τις γυαλιστερές σκούρες γκρι και λαδί κηλίδες σε σχήμα μισοφέγγαρου. Το συμπόνησα το καημένο το φιδάκι! Αποφάσισα να το γιατροπορεύσω μ’ εκείνη την αξιοθαύμαστη παιδική αθωότητα και αφέλεια που δε νιώθει από φόβο.

Γέμισα τις χούφτες νερό απ’ τη στέρνα κι έτρεξα πάνω απ’ την ουρά του. Ήθελα να την ξεπλύνω από τα αίματα και να διώξω τα μυρμήγκια που τσιμπολογούσαν λαίμαργα την κόκκινη σάρκα. Το φίδι όμως δε φάνηκε να εκτιμά τις αγαθές μου προθέσεις. Σταμάτησε το χαριτωμένο και νωχελικό ζιγκ ζαγκ, συσπειρώθηκε σε μία κουλούρα και βγάζοντας τη διχαλωτή του γλώσσα μ’ ένα διαπεραστικό συριγμό άρχισε να εκτινάσσεται σαν σαΐτα στοχεύοντας στα χέρια μου. Μάταια προσπαθούσα να το καθησυχάσω επαναλαμβάνοντας: «Καλό φιζάκι, καλό φιζάκι!»

Τότε επενέβη ο Τζακ! Με παρατηρούσε ατάραχος απολαμβάνοντας τα ψήγματα δροσιάς κάτω από τον ίσκιο της ακακίας που φουντωτή σαν σιντριβάνι δέσποζε στο κέντρο της αυλής. Καφετί, λιπόσαρκο με μαλλιαρά μακριά σαν χειμωνιάτικες παντόφλες αυτιά και μυτερή μουσούδα γεμάτη τσιμπούρια που έμοιαζαν με κρεατοελιές τον θυμάμαι τον Τζακ. Δε με συμπαθούσε ιδιαίτερα. Με είχε κατατάξει στην ίδια κατηγορία με τις κότες. Εγώ με τις τσιρίδες και τα παιχνίδια μου κι αυτές με τα κακαρίσματά τους τού χαλούσαμε το χουζούρι και του κουρελιάζαμε τα νεύρα μέσα στην κάψα του καλοκαιριού. Μία φορά μάλιστα έμπηξε τα δόντια του στη γάμπα μου ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διαολιές μου.

Μόλις αντιλήφθηκε τον κίνδυνο που διέτρεχα στην προσπάθειά μου να συνάψω σώνει και καλά φιλίες με το φίδι έμπηξε και πάλι τα δόντια του. Όχι στο φίδι, γιατί ο Τζακ ήταν φοβιτσιάρης με τα ερπετά και τα έντομα αλλά στη φούστα μου. Με έσυρε ως το κοτέτσι σηκώνοντας σύννεφα σκόνης από το χώμα της αυλής που εισχώρησε βάναυσα στα ρουθούνια μου και κάλυψε σαν πούδρα το πρόσωπό μου. Αφού βεβαιώθηκε ότι ήμουν σε απόσταση ασφαλείας από το φίδι έσπευσε να ειδοποιήσει τα αφεντικά του, δηλαδή τον παππού και τη γιαγιά, με τα γαϊδουρογαβγίσματά του κάτω απ’ τα ανοιχτά παράθυρα της κουζίνας.

Με το σκαλιστήρι του κήπου κατάφερε ο παππούς το θανάσιμο χτύπημα στο φίδι. Το ίδιο απόγευμα φωτογράφισε εμένα και τον Τζακ κάτω απ’ την κληματαριά με την καινούρια Πολαρόιντ του μπατζανάκη του. Εγώ, μπανιαρισμένη, με ένα εμπριμέ τιραντέ φορεματάκι, με άσπρη κορδέλα στα μαλλιά, ασορτί με τα λευκά μου πέδιλα. Δάγκωνα τα χείλη με μάτια κατακόκκινα από τα δάκρυα που έχυσα για τον άδικο χαμό του φιδιού. Εκείνος πόζαρε δίπλα μου καμαρωτός. Τα κανακέματα του παππού και της γιαγιάς είχαν φουσκώσει το σκυλίσιο του εγώ και το έπαιζε ήρωας της αυλής! Άκου ήρωας! Ήρωας αυτός ο ελεεινός μαρτυριάρης; Ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μελλοντικού μου φίλου;

Αν κι έχουν περάσει πολλές δεκαετίες η φωτογραφία διατηρεί ακόμη αναλλοίωτη τη γεύση και το άρωμά της. Μυρίζει τηγανητές πατάτες της γιαγιάς και καρπούζι και έχει την πικρή γεύση της προδοσίας του Τζακ!

Εικονογράφηση: Κατερίνα Βραζιτούλη

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 63

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ελένη Καραγιάννη

Η Ελένη Καραγιάννη γεννήθηκε το 1969 στη Βέροια. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου ειδίκευσης στις Επιστήμες Αγωγής. Είναι παντρεμένη, μητέρα ενός παιδιού κι εργάζεται ως φιλόλογος στο Γενικό Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας. Θεωρεί τη γραφή ψυχοθεραπεία. Αγαπά το διάβασμα, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τους ανθρώπους με καθαρό βλέμμα και λαμπερό χαμόγελο. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο κι ηλεκτρονικό τύπο και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Παραμύθι της περιλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο «Ηλιαχτιδοπαραμυθάκια» που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2021 από τις εκδόσεις Ηλιαχτίδα. Ποίημά της διακρίθηκε στον 36ο Πανελλήνιο Ποιητικό Αγώνα Δελφών 2021. Είναι υπεύθυνη της έκδοσης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού ΓΡΑΦΕΙΝ.