ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - έρωτας

Το μυστικό του Αντώνη

Όλοι θαύμαζαν τον Αντώνη για το δυναμισμό του, τη μουσική που έπαιζε με την κιθάρα του σε κάθε ευκαιρία, για τις επιδόσεις του στον αθλητισμό. Για τα μεγάλα εκφραστικά του μάτια, για την καλοσύνη του. Τα πυκνά καστανά...

Όλα θα άλλαζαν

Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου η Ρένα και βρήκε να στέκεται γυμνή, μπρος τον καθρέφτη η Μάγδα. Η Μάγδα που ατένιζε τις ακόμη σφικτές γραμμές του κορμιού της, ενώ οι στάλες ακατάπαυστα, ρυθμικά, έπεφταν στο πάτωμα. Ευθύς...

Τριαντάφυλλα

Σε είδα τυχαία σήμερα καθώς περνούσα απ’ το ανθοπωλείο. Ήθελα να πάρω κάτι τριαντάφυλλα να γεμίζουν τον χώρο με αρώματα, αφού από τότε που έφυγες είναι άδειος. Είσαι καλά; Πως τα πάνε οι γονείς σου; Μου έχουν λείψει τα...

Στην υγειά μας αγάπη μου – Καινούρια αρχή

Στην υγειά μας αγάπη μου Ξημερώματα Σαββάτου, γυρνάω σπίτι μου σιγά σιγά χάνοντας τα βήματά μου, με μόνη μου σκέψη αυτόν, τον άνθρωπο που αν και πέρασε ο καιρός ακόμα τριγυρνά στις σκέψεις μου και με κατακλύζει με...

Ζήλια ή φθόνος

Ζήλευα τη βροχή που έπεφτε στο δέρμα σου. Γιατί ήταν πιο κοντά από τα χέρια μου. Ζήλευα τον άνεμο αυτόν που κυμάτιζε τα ρούχα σου. Γιατί ήταν πιο κοντά κι απ’ τη σκιά σου. Σου ευχήθηκα το καλύτερο. Και σου είπα, όταν με...

Το τανγκό της βροχής μας

“Να σε ρωτήσω, πόνεσες όταν έπεσες στη γη;”. Αυτή ήταν η ατάκα με την οποία σ’ έριξα. Το θυμάσαι άραγε; Εγώ την θυμάμαι κάθε φορά που βρέχει. Όπως κάθε φορά, είμαι εδώ στο μπαλκόνι, στο μικρό καλλιτεχνικό σου μέρος όπως...

Λευκή σελήνη

Με κοιτάς από κοντά και βλέπω τα μάτια σου να μου χαμογελούν. Τρία χρόνια είχαμε να ιδωθούμε. Μας χώρισαν θάλασσες και βουνά. Αδύνατο να τα διασχίσω. Έφυγες για μια καλύτερη ζωή με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε όταν τα...

Σαν σε θυμάμαι – Ερωτευθείτε – Κάθοδος τα μεσάνυχτα

Σαν σε θυμάμαι  Σαν σε θυμάμαι γυμνή θεόγυμνη πάνω στα βότσαλα δίπλα στο κύμα κι ύστερα πάλι πιο βαθιά μέσα στο σούρουπο καθώς πέρναγες τα άνθη των αμμόκρινων κι έπεφτες στη θάλασσα για να λουστείς μες στο κόκκινο...

Σασμός

Λευτερώθηκε πια το γαλάζιο. Τα βουνά ανάσαναν χαρούπι και θυμάρι και στον κάμπο τα σπαρτά ίσιωσαν, ημέρεψαν, ξαπόστασαν. Το ηλιόφωτο γλίστρησε μέσα απ’ τις χαραμάδες και τα παράθυρα, στεγνώνοντας των χωριανών τα κόκκαλα...

Βροχερές αναμνήσεις

Βρέχει. Πάντα της άρεσε η βροχή. Όταν έβρεχε τον σκεφτόταν. Σκεφτόταν τη ζεστή του αγκαλιά, τα χάδια του, το γελαστό του πρόσωπο, όταν την έβλεπε. Ζούσε μόνο για να τον συναντήσει, για να νιώσει το ζεστό του χάδι και...

Αναπολώντας τη νιότη – Έρωτας ο αγνός

Αναπολώντας τη νιότη Φαντάσου μια λευκή τρύπα στην άμμο. Με ένα σάλτο να βουτάς μέσα της κι ευθύς αμέσως να βρίσκεσαι αλλού. Να περνάς την πόρτα της νιότης γυρεύοντας να κλέψεις λίγη αυταπάτη και περνώντας, να τρυπάς το...

Ας βραχούμε

Μου είπες να συναντηθούμε στο πάρκο. Σ’ εκείνο το παγκάκι που βρισκόμασταν κάθε Παρασκευή απόγευμα. Ο ουρανός σαν να ήθελε κι αυτός να κλάψει εκείνη τη μέρα. Το γνώριζα ότι το τέλος πλησίαζε, όμως δεν είχα τη δύναμη να...

Η ξεχασμένη ομπρέλα στη βροχή

Τελικά μου αρέσει η βροχή. Έτσι πρέπει να είναι γιατί μόλις βλέπω να βρέχει παίρνω το αδιάβροχο και φεύγω.  Μου αρέσει να την κοιτάω από το παράθυρό μου, νομίζω ότι ο ουρανός κλαίει και ξεπλένει ό,τι βρώμικο υπάρχει...

Μια γλυκιά ανάμνηση της βροχής

Η Μάγδα μπήκε βιαστικά στο μικρό καφέ. Έκλεισε την ομπρέλα της και με το βλέμμα της έψαχνε άδειο τραπέζι. Όλα γεμάτα. Βγήκε στο δρόμο. Η βροχή δυνατή έπεφτε με δύναμη στην ανοικτή ομπρέλα και κατέληγε στο κόκκινο παλτό...

Τρομάζοντας τα όνειρα

Τρομάζοντας τα όνειρα Σκέψου να ξυπνήσεις σήμερα το πρωί-η μέρα θα’ ναι Τρίτη μα ντυμένη Κυριακή. Θα ανοίξεις το παράθυρό σου και θα βγεις στις μικρές πολιτείες των ονείρων με λουλούδια στα μαλλιά, τρομάζοντας τα...

Στης καρδιάς το μονοπάτι

Ένα μυστικό καλά κρυμμένο, αγάπη μου στο λέω μου ‘χει μείνει απωθημένο. Και σαν βουή μες το σκοτάδι περιμένω μια νύχτα που εγώ κι εσύ, μέσα στο όνειρο χαμένοι να σε έχω αγκαλιά και να προσμένω. Στη ζωή μου άλλος...

Ένας άσπρος χειμώνας

Ήταν χειμώνας τότε που σε γνώρισα. Μα εσύ φορούσες ένα άσπρο πουκάμισο. Τα μάτια σου έλαμπαν. Έξω έβρεχε πολύ. Με κοίταξες κι εγώ αναρωτήθηκα αν θα ήταν σωστό να έρθω κοντά σου. Φορούσα βλέπεις εκείνο το μαύρο φόρεμα...

Η φυγή

Έφυγε.  Δεν το περίμενα να γυρίσω και να βρω ένα σπίτι άδειο. Ένα σπίτι άδειο που πάντα το γέμιζαν οι φωνές του, τα γέλια του, τα προϋπαντήματα του, οι μυρωδιές των φαγητών του. Ποτέ δεν έλεγε για φευγιό, ποτέ το βλέμμα...