ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - έρωτας

Βροχερές αναμνήσεις

Βρέχει. Πάντα της άρεσε η βροχή. Όταν έβρεχε τον σκεφτόταν. Σκεφτόταν τη ζεστή του αγκαλιά, τα χάδια του, το γελαστό του πρόσωπο, όταν την έβλεπε. Ζούσε μόνο για να τον συναντήσει, για να νιώσει το ζεστό του χάδι και...

Αναπολώντας τη νιότη – Έρωτας ο αγνός

Αναπολώντας τη νιότη Φαντάσου μια λευκή τρύπα στην άμμο. Με ένα σάλτο να βουτάς μέσα της κι ευθύς αμέσως να βρίσκεσαι αλλού. Να περνάς την πόρτα της νιότης γυρεύοντας να κλέψεις λίγη αυταπάτη και περνώντας, να τρυπάς το...

Ας βραχούμε

Μου είπες να συναντηθούμε στο πάρκο. Σ’ εκείνο το παγκάκι που βρισκόμασταν κάθε Παρασκευή απόγευμα. Ο ουρανός σαν να ήθελε κι αυτός να κλάψει εκείνη τη μέρα. Το γνώριζα ότι το τέλος πλησίαζε, όμως δεν είχα τη δύναμη να...

Η ξεχασμένη ομπρέλα στη βροχή

Τελικά μου αρέσει η βροχή. Έτσι πρέπει να είναι γιατί μόλις βλέπω να βρέχει παίρνω το αδιάβροχο και φεύγω.  Μου αρέσει να την κοιτάω από το παράθυρό μου, νομίζω ότι ο ουρανός κλαίει και ξεπλένει ό,τι βρώμικο υπάρχει...

Μια γλυκιά ανάμνηση της βροχής

Η Μάγδα μπήκε βιαστικά στο μικρό καφέ. Έκλεισε την ομπρέλα της και με το βλέμμα της έψαχνε άδειο τραπέζι. Όλα γεμάτα. Βγήκε στο δρόμο. Η βροχή δυνατή έπεφτε με δύναμη στην ανοικτή ομπρέλα και κατέληγε στο κόκκινο παλτό...

Τρομάζοντας τα όνειρα

Τρομάζοντας τα όνειρα Σκέψου να ξυπνήσεις σήμερα το πρωί-η μέρα θα’ ναι Τρίτη μα ντυμένη Κυριακή. Θα ανοίξεις το παράθυρό σου και θα βγεις στις μικρές πολιτείες των ονείρων με λουλούδια στα μαλλιά, τρομάζοντας τα...

Στης καρδιάς το μονοπάτι

Ένα μυστικό καλά κρυμμένο, αγάπη μου στο λέω μου ‘χει μείνει απωθημένο. Και σαν βουή μες το σκοτάδι περιμένω μια νύχτα που εγώ κι εσύ, μέσα στο όνειρο χαμένοι να σε έχω αγκαλιά και να προσμένω. Στη ζωή μου άλλος...

Ένας άσπρος χειμώνας

Ήταν χειμώνας τότε που σε γνώρισα. Μα εσύ φορούσες ένα άσπρο πουκάμισο. Τα μάτια σου έλαμπαν. Έξω έβρεχε πολύ. Με κοίταξες κι εγώ αναρωτήθηκα αν θα ήταν σωστό να έρθω κοντά σου. Φορούσα βλέπεις εκείνο το μαύρο φόρεμα...

Η φυγή

Έφυγε.  Δεν το περίμενα να γυρίσω και να βρω ένα σπίτι άδειο. Ένα σπίτι άδειο που πάντα το γέμιζαν οι φωνές του, τα γέλια του, τα προϋπαντήματα του, οι μυρωδιές των φαγητών του. Ποτέ δεν έλεγε για φευγιό, ποτέ το βλέμμα...

Ο φόνος

Δε βγαίνω πλέον πολύ έξω. Ίσα ίσα για τα απαραίτητα, για την μισάωρη βόλτα μου που συνήθισα να κάνω εδώ και σαράντα χρόνια. Μια μισάωρη βόλτα, πάνε έλα, πάνε έλα στο προαύλιο του κτιρίου, τώρα την κάνω στο δρόμο...

Τρελά Δεμένοι

Χιλιάδες σενάρια και σκέψεις τρέχουν στο μυαλό της, σαν άγρια, ατίθασα άλογα στη μέση της θάλασσας. Κάποια από αυτά ζωντανεύουν την ώρα  που χτυπά η πόρτα του δωματίου,  ενώ άλλα γίνονται θύματα ιεροτελεστίας τα...

Η κόλασή μου

Έφυγα!… Έφυγα για να γλιτώσω από την κόλαση που με είχε ήδη κυριεύσει. Μαρτύριο να μην τον έχω στην αγκαλιά μου. Τον ήθελα πιο πολύ και από την ίδια μου την ζωή αλλά… φοβόμουν τις επιπτώσεις που θα είχε η παρουσία...

Ωκεανός – Η φλόγα της δικαιοσύνης – Αύγουστος του 2020 – Εραστές – Έρωτας

ΩΚΕΑΝΟΣ Σαν γλυκιά μελωδία Τα γέλια ακούγονται στης νύχτας την σιωπή Δυο ματιές ανάβουν φλόγα στην ψυχή Κάνουν το σκοτάδι, φως Είπες δύο λόγια και γέλασα αχνά Επικράτησε σιωπή Ο βαθύς ωκεανός των ματιών σου με ζητούσε...

Τίνα

Η Τίνα τυλιγμένη στο μπλε μακρύ παλτό της, με τον άσπρο σκούφο στα μαλλιά της, περιπλανιόταν  στο δρόμο. Το σκοτάδι βαθύ και ο κρύος αέρας  χτυπούσε το όμορφο νεανικό της πρόσωπο. Έβγαλε ένα τσιγάρο και το έβαλε στο...

Δυνατοί ψίθυροι

Ήμουν πάντα δίπλα στους άλλους όταν με χρειάστηκαν αλλά στην χειρότερη στιγμή μου δεν ήταν κανένας εδώ. Αυτό που βίωσα δε θα έπρεπε να το βιώνει κανένας. Όταν συνειδητοποίησα τι γινόταν, ένιωσα τόσο μικρή, ευάλωτη...

Καθρέφτης – Δεν ξέρουν, μάτια μου

Καθρέφτης Δεν θαμπώνεσαι; Δεν θαμπώνεσαι όταν βλέπεις θάλασσες καταγάλανες, Νερά γάργαρα, δροσερά Που κυλώντας, γιατρεύουν κάθε πληγή; Όταν αντικρίζεις τα βουνά τα καταπράσινα Και τις φυλλωσιές των δέντρων Που με το...

Νάντια

Η ξεχασμένη στον κήπο κούπα γέμισε με νερό της βροχής. Ολόκληρο χειμώνα έμεινε στον κήπο, περιμένοντας μάταια τον ηλικιωμένο άνδρα που έπινε καθημερινά τον καφέ του. Αναρωτιόταν τι απέγινε αυτός που καθημερινά την...

Σαν αερικό

Την παρατηρούσε, με το βλέμμα του να σέρνεται απαλά στην καμπύλη του προφίλ της. Με προσεκτικές κινήσεις περνούσε με το μολύβι τις γραμμές που σχεδίαζε. Του είχε γίνει συνήθεια, έτσι από μακριά να τη ζωγραφίζει. Να...

error: www.grafein.gr