ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - έρωτας

Της Αγάπης

Εσένα, δε σου πρέπουνε τα λόγια, τα πλείστα, τα πολλά τα χωματένια φτιαγμένη είσαι από φωτιά, αύρα γοργοδρομούσα κραυγή, στίλβη μαρμαρυγής, έρωτας Μακιαβέλλης… Γονατιστός προσκυνητής, στις πύλες της αβύσσου θα μείνω να...

Πόσο ακόμα

Όλο μου σκαλίζει στη μνήμη μου εκείνη η ανάμνηση που μ’ έκανε να αισθάνομαι αδύναμη, ανίκανη, αβοήθητη σε μία κοινωνία που δεν μπορώ να καταλάβω. Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε περάσει από μια δικιά μας κόλαση κι αυτό...

Το κόκκινο τριαντάφυλλο – Εσύ

Το κόκκινο τριαντάφυλλο Ξημέρωσε ηλιόλουστη μέρα Απαλός άνεμος συνοδεύει τη γαλήνη που επικρατεί Τη βλέπεις να περπατάει στην όχθη της λίμνης Η φιγούρα της καθρεφτίζεται στο κρυστάλλινο νερό καθώς κρατάει στο χέρι της...

Η αναζήτηση

Τον είδε να κάθεται στην αμμουδιά, επάνω σ’ ένα παρατημένο λάστιχο ρόδας αυτοκινήτου. Φαινόταν σκεφτικός και αγνάντευε τη θάλασσα. Μια ήρεμη θάλασσα, ήσυχη, μοναχική, όπως αυτός. Τον κοιτούσε από μακριά. Ήθελε να...

Επικίνδυνο παιχνίδι

Όταν η άμμος είναι φωτιά και χρειάζεται να τρέξεις από την καυτή λάβα μέσα στο νερό, τα κύματα σε σαγηνεύουν. Σε παίρνουν από το χέρι και σε οδηγούν αλλού. Νιώθεις τον πνιγμό, αλλά και τη γαλήνη ταυτόχρονα, σαν να...

Χαμένες λέξεις

Ταξίδεψαν οι λέξεις προσπέρασαν της μνήμης τις εικόνες προστάζουν δρόμο αλαργινό χωρίς επιστροφή σε μυστικά περάσματα ρήγματα σ΄ έδαφος σαθρό βαρίδια που πιέζουν την ψυχή κόκκους μελαγχολίας σπέρνουν πληγές χαϊδεύουν...

Μη φύγεις

Καθόταν νωχελικά στην μπλε μεταλλική καρέκλα έξω από την αίθουσα του αεροδρομίου. Είχε φθάσει κάπως νωρίς. Η πτήση για Μόναχο αργούσε, είχε περιθώριο να καπνίσει κανά δυο τσιγάρα πριν καταλήξει στην κλειστή αίθουσα...

Με χίλια τραγούδια

Οι ρόδες κυλούσαν αργά στην άσφαλτο. Ο δρόμος άδειος, το ράδιο έπαιζε σιγά και εγώ σε κοιτούσα να αλλάζεις ταχύτητες, να μου ρίχνεις κλεφτές ματιές και να παραμένεις σοβαρός. Ίχνος συναισθήματος πάλι, ο φόβος σου η...

Λευκό δάκρυ – Δυο Ψέματα

Λευκό δάκρυ Κάθεται μόνη, κοιτάζοντας το κενό στην άκρη του άσπρου δωματίου Άδειο και άψυχο Ξέρει πως ο χρόνος Δεν γυρίζει πίσω, ούτε και οι άνθρωποι Ματωμένες σκηνές του παρελθόντος παίζουν στο άρρωστο μυαλό της Ξανά...

Αναμνήσεις

Ανέμελα τα χρόνια Γεμίζουν παιδικά βαγόνια Αναμνήσεις και γέλια Δίνουν χρώμα στου μυαλού την τρέλα Σε μια θάλασσα γαλάζια Με  χρυσή αμμουδιά Τρέχανε έναν Αύγουστο Δυο ανέμελα παιδιά Χέρι χέρι κρατημένα Και από τα βάσανα...

Οι κόκκινες σελίδες της ζωής μας

Το κόκκινο ζεστό αίμα που κάλυπτε το πρόσωπό μου σαν ορμητικός καταρράχτης, μετά βίας με άφηνε να αντικρίσω το φως του ήλιου. Αυτό το φως, που έκανε τα γαλήνια νερά της λίμνης δίπλα μου να λαμπυρίζουν. Αυτό το φως, που...

Τυχαία συνάντηση

Στη μεγάλη πλατεία με τα πράσινα δένδρα, στο φως του ήλιου παίζουν παιδιά, πολύχρωμα μπαλόνια πετούν στον αέρα, μοιάζουν πουλιά, στη μεγάλη πλατεία με τα κόκκινα παγκάκια, το βράδυ ζευγάρια μοιράζουν φιλιά. Αγάπης λόγια...

Η κυρία μηχανικού

Ήταν αυτό που λέμε έρωτας κεραυνοβόλος! Τον γνώρισε σ’ ένα από τα κοσμικά πάρτι της πρωτεύουσας. Ο πατέρας, ομολογουμένως, ήταν ωραίος άντρας, πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, από τους πολλά υποσχόμενους. Όταν ανέλαβε...

Μια μικρή βόλτα…

Μια μικρή βόλτα. Το ποδήλατο παρατημένο, πεσμένο στο δρόμο και αυτή λίγο παραπέρα κτυπημένη στο γόνατο και στο φρύδι, δεν μπορούσε να κουνηθεί από τον πόνο. Ο δρόμος αγροτικός, σπάνια περνούσε άνθρωπος. Έκανε μια...

Μια βραδιά στο Λούκι

-Σώπα, θυμήθηκες να με πάρεις τηλέφωνο; Υποτίθεται είπες θα βγαίναμε το Σάββατο. -Άσε τις γκρίνιες Χάρη. Πήγα με τον Νικόλα στο μπαρ… Έχει και αυτός τα δικά του, ήθελε να ξεσπάσει… -Α, και; -Μόνο αυτό δεν έγινε, Εγώ...

Βοήθεια Χριστιανοί!

Ένα βράδυ το 1990, ο Χάρης κι ο Νικόλας συχνάζουν σ’ ένα μπαρ του Κολωνακίου. Για εκείνο το μπαρ υπήρχε μύθος που έλεγε πως από εκεί μέσα γεννιούνται μεγάλοι έρωτες που δύσκολα ξεπερνιούνται. Παρέμενε όμως μύθος ή ήταν...

Το πρώτο βλέμμα

– Πέρασαν τα χρόνια, μουρμούρησε για εκατοστή φορά μέσα στη μέρα ο Χάρης στη γυναίκα του. – Αμάν, μας έσκασες πέρασαν τα χρόνια και πέρασαν τα χρόνια. Στο ‘χω ξαναπεί ο χρόνος από πάνω μου δεν ΠΕΡΝΑΕΙ! Τώρα...

Η φλόγα

Μία ανάμνηση του είχε μείνει πια∙ μια μικρή φλόγα, που ήταν έτοιμη να σβήσει. Για πάντα. Σαν μία νεράιδα, άκουγε την φωνή της από απόσταση. “Σε περιμένω…” Τα μόνα λόγια που καταλάβαινε και η μόνη απάντηση που του...

error: www.grafein.gr