Πολυτίμη ΜουρατίδουΤο κόκκινο ζεστό αίμα που κάλυπτε το πρόσωπό μου σαν ορμητικός καταρράχτης, μετά βίας με άφηνε να αντικρίσω το φως του ήλιου. Αυτό το φως, που έκανε τα γαλήνια νερά της λίμνης δίπλα μου να λαμπυρίζουν. Αυτό το φως, που χρύσιζε τις τρεμάμενες από το αεράκι φυλλωσιές των δέντρων. Αυτό το φως, του οποίου η λάμψη ξεθώριαζε σιγά σιγά στα μάτια μου, μαζί με τις ελπίδες για ζωή. Και ενώ η φύση με την ομορφιά της μας ειρωνευόταν για την τραγική μας κατάσταση, εμείς κρεμόμασταν στο χείλος του γκρεμού, σε ένα αμάξι θρύψαλα, και εγώ, με όσες δυνάμεις είχα, πάλευα για να αγγίξω το χέρι της. Το χέρι της κοπέλας που χωρίς τις αισθήσεις της καθόταν στην θέση του συνοδηγού. Το χέρι της κοπέλας μου.
Σήμερα, κλείνω τα 28, και τίποτα δεν μου έχει λείψει περισσότερο από την Αλίκη. Το έτερον μου ήμισυ. Την νεράιδα, που 2 χρόνια πριν, στεκόταν αιμόφυρτη δίπλα μου. Και έκτοτε, είναι σε κώμα. Εγώ, ο «τυχερός», ανάρρωσα γρήγορα. Τώρα πια έχουν μείνει μερικές μόνο ουλές από τις χαρακιές των γυαλιών του παρμπρίζ. Αλλά μία απ’ αυτές δεν σταμάτησε να με πονάει ποτέ. Αυτή στην καρδιά. Αν μπορούσα να δώσω τη ζωή μου για να της χαρίσω την δική της, θα το έκανα μετά χαράς. Οι γιατροί χάνουν τις ελπίδες τους όσο περνά ο καιρός, αλλά προσπαθούν να την κρατήσουν στην «ζωή».
Τον πρώτο καιρό, μόλις κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, πήγα στο διαμέρισμα που είχαμε νοικιάσει, λίγο πριν την μοιραία μέρα. Δεν πείραξα τίποτα. Το ποτήρι με το αγαπημένο της κόκκινο κρασί είναι ακόμα κάτω από το παραθυράκι στο σαλόνι, εκεί που κάθε βράδυ έπινε ενώ αγναντεύαμε τα άστρα. Εκεί που η αγαπημένη μου, διάβαζε ώρες ατέλειωτες τα βιβλία της, τα οποία είχαν κατακλύσει το σπιτάκι μας. Εκεί, που περνούσαμε ώρες ατέλειωτες συζητώντας για τα όνειρά μας. Θέλαμε να παντρευτούμε…
Κάπου εκεί σταμάτησα να διαβάζω. Έτρεμα ολόκληρη. Επί πέντε λεπτά, διαβάζω την ιστορία της ζωής μου σαν παρατηρητής, γραμμένη από έναν συγγραφέα που δεν γνωρίζω. Αλέξανδρος Παπαστεργίου. Ποιος είναι πάλι αυτός, και πώς γίνεται να διηγείται τα γεγονότα σαν τον Ηρακλή μου; Τον δικό μου Ηρακλή; Τον δικό μου ήρωα, που απελπισμένος, αφού περίμενε 3 χρόνια να ξυπνήσω απ’ το κώμα, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά μας λόγω υπερβολικής δόσης χαπιών, το βράδυ της 7ης Απριλίου του 2001. Έκανα πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας για να τα ξεπεράσω όλα αυτά, και τώρα, λίγο πριν σβήσω την τούρτα με τα 40 μου κεράκια, διαβάζοντας ένα τυχαίο βιβλίο που βρήκα στο βιβλιοπωλείο κάτω απ’ το σπίτι μου, έρχομαι πάλι αντιμέτωπη με όλα αυτά.
Πέρασαν τρεις μέρες. Με το ζόρι μιλάω, με το ζόρι τρώω. Νιώθω χαμένη… Τελικά, αποφάσισα να το ψάξω. Έγραψα το όνομα του συγγραφέα στο διαδίκτυο. Ο 50χρονος ζει πια απομονωμένος σε ένα χωριό της Ελβετίας. Δεν βρήκα κανένα στοιχείο επικοινωνίας, παρά μόνο έναν λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τον οποίο απ’ ότι φαίνεται έχει χρόνια να ασχοληθεί. Μετά από μια ολιγόλεπτη περιήγηση στο προφίλ, πέφτω πάνω σε μία ανατριχιαστική φωτογραφία. Μια φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαστεργίου με τον Ηρακλή μου, η οποία τραβήχτηκε κάτω από το σπίτι μας, στις 6 Απριλίου 2001.
Ελένη Καραγιάννη
