ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Teenγραφείς

Επισκεπτήριο

Ξάπλωνε στο κρεβάτι. Δε μιλούσε, δε σκεφτόταν, σχεδόν δεν ανέπνεε καν. Απόμακρος, δίχως ζωή. Από κάτω του ο “συγκάτοικός” του, ο Γιάννης. Σκότωσε λένε τη γυναίκα του, ο ίδιος ποτέ δεν ομολόγησε. Δώδεκα...

Στο παγκάκι…

Τετάρτη μεσημέρι. Ώρα 2:00. Κάθομαι σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο μετά από μια δύσκολη μέρα στο σχολείο. Περνάει τότε ένας κύριος γύρω στα 60, αναστενάζοντας. Κρατώντας το μπαστούνι του, βαδίζει αργά. Έπειτα...

Έλαβε τέλος

– Θες να μου πεις τι συνέβη; Ποιος ήταν ο λόγος που την σκότωσες; – Γράφω είμαι καλλιτέχνης. Δεν μπορώ να γράφω άλλο για αυτήν. Είναι μακάβριο να την έχω μούσα από τη στιγμή που δεν το ήθελε, το είχαμε...

Μονόλογοι

Το διάλειμμα Πέρα από έγνοιες κι ανησυχίες. Πέρα από στεναχώριες, από άγχος και στεναγμό. Πέρα από κάθε κούραση. Είναι η στιγμή που λες πως φτάνει, λες «τέλος». Είτε ξαπλώσεις, είτε κοιμηθείς, είτε μια βόλτα βγεις...

Πίσω από την διπλανή πόρτα

Πάλι ξημερώματα γύρισε ζαλισμένος από το ποτό, με το ζόρι στεκόταν στα πόδια του και το μόνο του συναίσθημα μίσος. Συνηθισμένη η μητέρα μου του μιλούσε γλυκά μπας και κατάφερνε να κοιμηθεί εκείνη την μέρα… Τρείς μέρες...

Μαθήματα πτήσης

Κάποτε δύο άγγελοι, ένας μαύρος και ένας άσπρος, έγιναν φίλοι και μάλιστα κολλητοί. Ο ένας ήταν το στήριγμα του άλλου. Οι δύο άγγελοι είχαν τεράστια και δυνατά φτερά, μόνο που ο μαύρος δεν μπορούσε να πετάξει. Ζήλευε...

Μπλε γραμμές

Παίδευα το κεφάλι μου να σου γράψω, είναι από τις ημέρες που «αδειάζω», μα σαν σχιζοφρενής προσπαθώ να γεμίσω το λευκό χαρτί με λέξεις. Έπειτα ρίχνω το φταίξιμο στις μπλε γραμμές του τετραδίου μου, έτσι είμαστε οι...

Η επανάληψη

Είναι πάλι στον καθρέπτη της, βλέπει το βασιλικό φόρεμά της. Παίρνει το στέμμα με τα ψεύτικα διαμάντια και το φοράει. Δεν θυμάται όμως ότι το ίδιο έκανε κι εχθές. Βλέπει και παρατηρεί το σώμα της, τις ζάρες από το...

Ένας διαφορετικός κόσμος

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που ήθελα να εξαφανιστώ. Ένιωθα ότι δεν με χωράει ο τόπος. Αυτή η αίσθηση με κάνει να παίρνω το αυτοκίνητο και να οδηγώ σ’ ένα μέρος που δεν γνωρίζω Έτσι, λοιπόν, και έκανα. Ξεκίνησα να...

Μέσα στο βαν

Σ’ ένα μωβ πράσινο βαν θα ζήσω τα όνειρά μου. Εκεί θα κάνω τα καλύτερα ξενύχτια μου, μ’ αυτό θα πάω τα μακρινότερα ταξίδια μου. Μ’ αυτό θα δραπετεύω, όταν με εγκλωβίζει η πραγματικότητα και πριν πνιγώ, θα βγαίνω στην...

Η επανάσταση του μυαλού μας

Με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι ο καθένας ζει στο βασίλειό του.  Στη δική του φαντασία, στις δικιές του ανασφάλειες. Σε ένα βασίλειο που για αυτόν σημαίνει πολλά και έτσι του δίνουμε όνομα. Δεν θα σας μιλήσω για τα άλλα...

Όλα τελείωσαν

Ήταν οι τελευταίες ημέρες του Ιουλίου κι οι ακτίνες του ήλιου ήταν χαραγμένες στα ανυποψίαστα πρόσωπά μας που περίμεναν με ανυπομονησία την άφιξη στο λιμάνι της Χίου. Κανείς μας δεν περίμενε πως αυτές οι ανέμελες και...

Στην υγειά μας αγάπη μου – Καινούρια αρχή

Στην υγειά μας αγάπη μου Ξημερώματα Σαββάτου, γυρνάω σπίτι μου σιγά σιγά χάνοντας τα βήματά μου, με μόνη μου σκέψη αυτόν, τον άνθρωπο που αν και πέρασε ο καιρός ακόμα τριγυρνά στις σκέψεις μου και με κατακλύζει με...

Το ευχαριστώ στους συγγραφείς

Το ευχαριστώ στους συγγραφείς Είναι βράδυ και ο Νίκος πάλι γράφει στο τετράδιο την παρουσίαση που πρέπει να κάνει για το σχολείο. Την προηγούμενη εβδομάδα έπρεπε να την δώσει σαν έκθεση αλλά ξέχασε-οπότε σαν τιμωρία θα...

Πόλεμος

Πόλεμος… Αισχρή λέξη, μεγάλη για να τη χωρέσει ο νους σου. Και ακόμα πιο τραγική όταν την βλέπεις στις επικεφαλίδες των ειδήσεων χωρίς σταματημό και αισθάνεσαι ανίκανος να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει. Ίσως...

Ένα τελευταίο σ’ αγαπώ

Ήταν πρωί. Το ξυπνητήρι χτυπούσε με τον ίδιο αυτό σπαστικό και εκνευριστικό τρόπο. Δεν πίστευα πως θα αλλάξει κάτι. Πίστευα πως θα ήταν μια κανονική μέρα. Μια ημέρα ρουτίνας σαν όλες τις άλλες. Μια μέρα κενή, δίχως...

Τα φτερά

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα χωριό πολύ μακριά, μια μικρή νεράιδα έπρεπε να κρύβεται γιατί ήταν διαφορετική από τους άλλους, από τους ανθρώπους του χωριού. Η νεράιδα ήταν μαγευτική, με μεγάλα χρωματιστά φτερά και...

Το αιματοβαμμένο περιδέραιο

Το νεκροταφείο εκείνο το βράδυ ήταν άδειο. Μόνη παρούσα η ομίχλη, η οποία σκέπαζε το μνήμα της πολυαγαπημένης μου Αλεξάνδρας. Για ώρες ατέλειωτες παρατηρούσα τη σκονισμένη φωτογραφία της, έχοντας στα χέρια μου το...