ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Teenγραφείς

Η στροφή της ευθείας

«Ο άνθρωπος χάνεται όταν ψάχνει απαντήσεις κι εγώ ακόμα ψάχνω την απάντηση σε μια ερώτηση που με τυραννάει καιρό τώρα. Τι γελοίο; Ρητορική είναι. Ακόμα τυραννιέμαι. Ακόμα πνίγομαι στο κουτάλι μου σε μία σταγόνα το βράδυ...

Το σχολικό comeback του Ρουθ

Ήρθαν ξανά όλοι τους. Μεγάλα και μικρά παιδιά, κοντά και ψηλά, εύσωμα και αδύνατα, μελαμψά και κοκκινοασπρουλιάρικα. Γέλια και διάφορες συζητήσεις. Άλλοτε άκουγες για τις διακοπές του καλοκαιριού και άλλοτε για το άγχος...

Ο αναπτήρας

– Ένα κοκτέιλ φράουλα θα ήθελα. – Αμέσως! Στρίβω ένα τσιγάρο και περιμένω αγναντεύοντας το υπέροχο λιμάνι. «Γαμώτο, πάλι μου τελείωσε ο αναπτήρας, θυμίστε μου να πάω στο περίπτερο να πάρω» είπα γεμάτη νεύρα...

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή...

Η γειτόνισσα

Άγχος. Νεύρα. Φωνές. Τρέμουλο. Βρισίδι. Θα μπορούσα να σου μεταφέρω την σκατίλα της εποχής μας με έναν πιο θετικό και όμορφο τρόπο, κλεισμένη σε κουτί, ντυμένη με χρωματιστό περιτύλιγμα και ένα κόκκινο φιογκάκι αλλά...

Πέντε λεπτά…

Η Αλίνα ανυπομονούσε πώς και πώς. Είχανε μείνει μονάχα πέντε λεπτά για τη λήξη της σχολικής χρόνιας. Και μετά καλοκαιράκι… Τα είχε κανονίσει όλα. Διακοπές στην γιαγιά, μετά Χαλκιδική με την κολλητή και τέλος διακοπές με...

Το καμάκωμα

Βράδυ Σαββάτου και ξαφνικά ξεπροβάλλει μια ψηλή, ξανθιά οπτασία. Τότε εκείνος μένει με το σαγόνι κρεμασμένο λέγοντας στον εαυτό του: “Τι είναι αυτό, ρε;”. Θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Την πλησιάζει σε...

Απαγορευμένη αγάπη

ΠΟΝΟΣ… ΔΥΣΤΥΧΙΑ… ΜΟΝΑΞΙΑ… Και αυτό γιατί; Για ένα αγόρι. Ποιος είναι αυτός που εγκαταλείπει την ευτυχία του για να βλέπει ευτυχισμένο το πρόσωπο που έδωσε νόημα στη δική του ζωή; Ποιος είναι αυτός που συνεχίζει να είναι...

Μια απρόσμενη νύχτα

Άνοιξε τα μάτια της. Δίπλα της καθόταν η μητέρα της. Της κρατούσε το χέρι. Η Άννι αντιλήφθηκε ότι η μητέρα της έκλαιγε. «Τι συνέβη;», σκέφτηκε. «Μαμά;», ψιθύρισε με όλη της τη δύναμη. Η μητέρα της την κοίταξε και άρχισε...

Ο μονόλογος της γάτας

Σήμερα το απόγευμα μας επισκέφθηκε μια κυρία… ή μάλλον ένα κορίτσι. Ομολογώ πως τρομοκρατήθηκαμε κι εγώ και οι υπόλοιπες. Συνήθως η κυρία Ελένη είναι αυτή που μας ταΐζει και μας δίνει τρυφερά χαδάκια στον ελεύθερο χρόνο...

Κοχύλι

Άλλοι με πατάνε και πονάνε μα αλήθεια δεν έχω κι ούτε είχα αυτήν την πρόθεση ποτέ μου. Άλλοι πάλι με χαζεύουν και μου δίνουν τα πιο τρυφερά χάδια με την παλάμη των χεριών τους. Σαν τους ανθρώπους πάλι… Μόνο που εγώ έχω...

Πίνακας – Τελικά ρουτίνιασες;

Πίνακας Οι ψυχές μάτια μου ξεχειλίζουν από χρώματα Κάθε χρώμα ξετυλίγεται σε υποτονισμούς ώσπου φτάνει στο λευκό Οι ψυχές μάτια μου, ξέρουν καλά να λερώνονται και να λερώνουν Οι άνθρωποι «λερώνονται» μεταξύ τους...

Θείο δώρο

Είναι η πρώτη φορά που εξομολογούμουν. Ποτέ δεν ένιωθα την ανάγκη να το κάνω- μπορώ και μόνη μου, έλεγα. Μα να που ήρθε η ώρα. Ακόμα θυμάμαι το τρέμουλο που είχε κυριεύσει το κορμί μου, τον φόβο για την κριτική του παπά...

Μια φορά παιδί

«Θέλω να μεγαλώσω επιτέλους, να είμαι ελεύθερος και να κάνω ότι θέλω!» συνήθιζα να λέω μικρός και τώρα απλά γελάω μόνο με αυτήν την σκέψη. Πλέον 30ρης, άνεργος, χωρίς έναν άνθρωπο δίπλα μου, το μόνο που σκέφτομαι όλη...

Η ώρα της επανασύνδεσης

Καθώς περνάω την πύλη του Κοιμητηρίου θυμάμαι τα λόγια σου: «Αν πεθάνω πρώτος, να έρθεις, όταν αισθανθείς έτοιμη και δυνατή» Πού να ήξερα…πως θα βρισκόμουν σήμερα εδώ για να σου διηγηθώ πως πέρασα αυτά τα δυο χρόνια...

Τρελά Δεμένοι

Χιλιάδες σενάρια και σκέψεις τρέχουν στο μυαλό της, σαν άγρια, ατίθασα άλογα στη μέση της θάλασσας. Κάποια από αυτά ζωντανεύουν την ώρα  που χτυπά η πόρτα του δωματίου,  ενώ άλλα γίνονται θύματα ιεροτελεστίας τα...

Χρόνια σας πολλά!

Ήταν δέκα Οκτωβρίου, περίπου εννιά το βράδυ. Δεν νομίζω ότι αυτή η ανάμνηση θα καταφέρει να διαγραφεί ή έστω να ξεθωριάσει ποτέ από το μυαλό μου. Βλέπεις, είναι κάτι σαν σταθμός για μένα. Αυτό που λένε, η μοιραία στιγμή...

Ποτέ δεν είναι αργά

Ο κύριος Πέτρος ξύπνησε το πρωί, όπως έκανε κάθε μέρα. Άνοιξε τα παράθυρα για να μπει λίγο φως στο δωμάτιο και παρατήρησε τους ανθρώπους να περνούν, τα αυτοκίνητα, τις φωνές από τα παιδιά στις κούνιες. Για εκείνον δεν...