ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Teenγραφείς

Πίσω από την διπλανή πόρτα

Πάλι ξημερώματα γύρισε ζαλισμένος από το ποτό, με το ζόρι στεκόταν στα πόδια του και το μόνο του συναίσθημα μίσος. Συνηθισμένη η μητέρα μου του μιλούσε γλυκά μπας και κατάφερνε να κοιμηθεί εκείνη την μέρα… Τρείς μέρες...

Μαθήματα πτήσης

Κάποτε δύο άγγελοι, ένας μαύρος και ένας άσπρος, έγιναν φίλοι και μάλιστα κολλητοί. Ο ένας ήταν το στήριγμα του άλλου. Οι δύο άγγελοι είχαν τεράστια και δυνατά φτερά, μόνο που ο μαύρος δεν μπορούσε να πετάξει. Ζήλευε...

Μπλε γραμμές

Παίδευα το κεφάλι μου να σου γράψω, είναι από τις ημέρες που «αδειάζω», μα σαν σχιζοφρενής προσπαθώ να γεμίσω το λευκό χαρτί με λέξεις. Έπειτα ρίχνω το φταίξιμο στις μπλε γραμμές του τετραδίου μου, έτσι είμαστε οι...

Η επανάληψη

Είναι πάλι στον καθρέπτη της, βλέπει το βασιλικό φόρεμά της. Παίρνει το στέμμα με τα ψεύτικα διαμάντια και το φοράει. Δεν θυμάται όμως ότι το ίδιο έκανε κι εχθές. Βλέπει και παρατηρεί το σώμα της, τις ζάρες από το...

Ένας διαφορετικός κόσμος

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που ήθελα να εξαφανιστώ. Ένιωθα ότι δεν με χωράει ο τόπος. Αυτή η αίσθηση με κάνει να παίρνω το αυτοκίνητο και να οδηγώ σ’ ένα μέρος που δεν γνωρίζω Έτσι, λοιπόν, και έκανα. Ξεκίνησα να...

Μέσα στο βαν

Σ’ ένα μωβ πράσινο βαν θα ζήσω τα όνειρά μου. Εκεί θα κάνω τα καλύτερα ξενύχτια μου, μ’ αυτό θα πάω τα μακρινότερα ταξίδια μου. Μ’ αυτό θα δραπετεύω, όταν με εγκλωβίζει η πραγματικότητα και πριν πνιγώ, θα βγαίνω στην...

Η επανάσταση του μυαλού μας

Με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι ο καθένας ζει στο βασίλειό του.  Στη δική του φαντασία, στις δικιές του ανασφάλειες. Σε ένα βασίλειο που για αυτόν σημαίνει πολλά και έτσι του δίνουμε όνομα. Δεν θα σας μιλήσω για τα άλλα...

Όλα τελείωσαν

Ήταν οι τελευταίες ημέρες του Ιουλίου κι οι ακτίνες του ήλιου ήταν χαραγμένες στα ανυποψίαστα πρόσωπά μας που περίμεναν με ανυπομονησία την άφιξη στο λιμάνι της Χίου. Κανείς μας δεν περίμενε πως αυτές οι ανέμελες και...

Στην υγειά μας αγάπη μου – Καινούρια αρχή

Στην υγειά μας αγάπη μου Ξημερώματα Σαββάτου, γυρνάω σπίτι μου σιγά σιγά χάνοντας τα βήματά μου, με μόνη μου σκέψη αυτόν, τον άνθρωπο που αν και πέρασε ο καιρός ακόμα τριγυρνά στις σκέψεις μου και με κατακλύζει με...

Το ευχαριστώ στους συγγραφείς

Το ευχαριστώ στους συγγραφείς Είναι βράδυ και ο Νίκος πάλι γράφει στο τετράδιο την παρουσίαση που πρέπει να κάνει για το σχολείο. Την προηγούμενη εβδομάδα έπρεπε να την δώσει σαν έκθεση αλλά ξέχασε-οπότε σαν τιμωρία θα...

Πόλεμος

Πόλεμος… Αισχρή λέξη, μεγάλη για να τη χωρέσει ο νους σου. Και ακόμα πιο τραγική όταν την βλέπεις στις επικεφαλίδες των ειδήσεων χωρίς σταματημό και αισθάνεσαι ανίκανος να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει. Ίσως...

Ένα τελευταίο σ’ αγαπώ

Ήταν πρωί. Το ξυπνητήρι χτυπούσε με τον ίδιο αυτό σπαστικό και εκνευριστικό τρόπο. Δεν πίστευα πως θα αλλάξει κάτι. Πίστευα πως θα ήταν μια κανονική μέρα. Μια ημέρα ρουτίνας σαν όλες τις άλλες. Μια μέρα κενή, δίχως...

Τα φτερά

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα χωριό πολύ μακριά, μια μικρή νεράιδα έπρεπε να κρύβεται γιατί ήταν διαφορετική από τους άλλους, από τους ανθρώπους του χωριού. Η νεράιδα ήταν μαγευτική, με μεγάλα χρωματιστά φτερά και...

Το αιματοβαμμένο περιδέραιο

Το νεκροταφείο εκείνο το βράδυ ήταν άδειο. Μόνη παρούσα η ομίχλη, η οποία σκέπαζε το μνήμα της πολυαγαπημένης μου Αλεξάνδρας. Για ώρες ατέλειωτες παρατηρούσα τη σκονισμένη φωτογραφία της, έχοντας στα χέρια μου το...

Η δολοφονία του αθλητισμού

Άνθρωποι αχρείοι πώς μπορείτε να σκοτώνετε και τα βράδια ήσυχα να κοιμάστε; Να βλέπετε τους γονείς σας στα μάτια, χωρίς ντροπή για το έγκλημα που πράξατε; Επειδή φορά άλλα χρώματα; Και τι μ’ αυτό; Ξεχνάτε το “ευ...

Σχεδόν ευτυχισμένος

20 Απριλίου 1995 «Συγχαρητήρια, να σας ζήσει ! Μα τι όμορφο μωρό είναι αυτό..» έλεγαν όλοι τη μέρα που γεννήθηκα. Ευχές για μια μακροπερίοδη ζωή, που να ‘ξερα όμως.. Βλέπετε ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω. 26...

Καλά Χριστούγεννα

Παραμονή Χριστουγέννων, έξω τα κεραμίδια και οι αυλές των σπιτιών όλες ντυμένες στα λευκά όπως φαίνονται από το στολισμένο παράθυρο της τραπεζαρίας. Είναι σούρουπο και όλα τα παιδιά, μαζί και με εμένα, έχουμε μαζευτεί...

Φαύλος κύκλος

Εκείνο… Εκείνο το δέντρο που γεννάει μέσα μου συναισθήματα λύπης και θυμού κάθε φορά που το αντικρίζω, λες και βλέπω μέσα του έναν άψυχο δολοφόνο. Δύο χρόνια πριν, μια ηλιόλουστη Κυριακή που μοίραζε χαρά και...