Στέφανος ΣύγκαςΚάθε Χριστούγεννα έβαζα εγώ ο ίδιος μελομακάρονα και ζεστό γάλα κάτω από το δέντρο. Ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα γιατί ο άγιος Βασίλης έφευγε χωρίς να αγγίζει τα μελομακάρονα. Σαν μικρός και αδαής που ήμουν δεν μου αρκούσε η απάντηση που μου έλεγε η μάνα μου:
-Μάλλον θα είναι αλλεργικός.
-Αποκλείεται. Με τέτοια κοιλιά και με τόσα χιλιάδες παιδιά που επισκέπτεται, αποκλείεται να είναι αλλεργικός.
Όμως για αυτά τα Χριστούγεννα ετοιμάστηκα να κάνω την ανατροπή. Θα ξεγελούσα τον άγιο Βασίλη με μια μικρή απάτη. Την ώρα που θα έφτιαχνα τα μελομακάρονα θα τα έριχνα από πάνω άχνη, ώστε να μοιάζουν με κουραμπιέδες. Έφτασε το βράδυ και εγώ παραμόνευα πίσω από το δέντρο πότε θα έρθει να φάει τα μελομακάρονα. Έφτασε πολύ γρήγορα για τα κιλά του και χωρίς να κάνει θόρυβο.
Δεν τον έβλεπα καλά αλλά ήξερα ότι ήταν αυτός. Κοντοστάθηκε στο δέντρο και άρχισε να τρώει τα ‘’μελομακάρονα’’ με λαιμαργία. Καθώς περνούσαν τα λεπτά, ακούστηκε ένα δυνατό γουργούρισμα από την κοιλιά του. Άρχισε να βρίζει, πράγμα κακό, αφού πάντα μας λέει να μην βρίζουμε και να μην είμαστε άτακτοι. Ξαφνικά ανοίγω το φως για να δω το ύφος στα μάτια του, αλλά αντί να δω τον άγιο βλέπω τον μπαμπά μου. Άρχισε να μου φωνάζει τι κάνω εδώ βραδιάτικα και του εξηγώ τα πάντα. Τότε φώναξε την μαμά μου και είπε:
-Τα σχέδια του γιού σου θα πάνε τα δικά μας πίσω.
-Γιατί τι έκανε καλέ ο μικρός.
-Έβαλε άχνη στα μελομακάρονα και εμένα ξέρεις ότι με πειράζει πολύ η άχνη στο στομάχι.
Κατάλαβα τότε τα πάντα και ζήτησα από τον μπαμπά μου συγνώμη. Με συγχώρεσε και μάλιστα μου είπε:
-Για τέτοια εξυπνάδα μού κάνεις σαν ξωτικό.
-Ευχαριστώ μπαμπά, αλλά εσύ μοιάζεις πιο πολύ σαν ξωτικό. Έτσι που ήσουν πράσινος όλο το βράδυ από τον πονόκοιλο, εσύ ήσουν το ξωτικό.
Κατερίνα Χαραλαμπίδου
