ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - φιλοσοφία

Στο παγκάκι…

Τετάρτη μεσημέρι. Ώρα 2:00. Κάθομαι σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο μετά από μια δύσκολη μέρα στο σχολείο. Περνάει τότε ένας κύριος γύρω στα 60, αναστενάζοντας. Κρατώντας το μπαστούνι του, βαδίζει αργά. Έπειτα...

Λευκό χαρτί με ζωγραφισμένη αξία

Χρήματα, λεφτά, χαρακτήρισέ τα, όπως εσύ νομίζεις. Τι αξία να έχουν δαύτα άραγε για εσένα, παρά μόνον κομμάτια λευκού χαρτιού με ζωγραφιές για να κολακεύουν τα μάτια σου. Άλλοτε τα ‘χεις πολλά κι άλλοτε λίγα...

Μονόλογοι

Το διάλειμμα Πέρα από έγνοιες κι ανησυχίες. Πέρα από στεναχώριες, από άγχος και στεναγμό. Πέρα από κάθε κούραση. Είναι η στιγμή που λες πως φτάνει, λες «τέλος». Είτε ξαπλώσεις, είτε κοιμηθείς, είτε μια βόλτα βγεις...

Αθόρυβα η νύχτα – Τελευταία στιγμή

Αθόρυβα η νύχτα Αθόρυβα Η νύχτα Βυθίζει το φως στη σιωπή της Κοιμούνται οι έγνοιες Τα αστέρια που αναβοσβήνουν Χορός πεταλούδων στο στήθος μου Η νύχτα είναι έτοιμη Να γίνει  μυστικό Τελευταία στιγμή Ο  ουρανός σκύβει...

Η επανάσταση του μυαλού μας

Με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι ο καθένας ζει στο βασίλειό του.  Στη δική του φαντασία, στις δικιές του ανασφάλειες. Σε ένα βασίλειο που για αυτόν σημαίνει πολλά και έτσι του δίνουμε όνομα. Δεν θα σας μιλήσω για τα άλλα...

Καθημερινότητα

Πώς να μην μισώ; Πώς τους ανθρώπους εκείνους να μην αντιπαθώ που σαν αποστολή έχουν υιοθετήσει την αδικία; Ποτέ δεν ήταν δίκαιος αυτός ο κόσμος, όμως χειρότερος γίνεται μ’ αυτά τα πλάσματα. Πώς να μην καταριέμαι, πώς...

Ωδή για τη γη

Κοιμήσου γη των ανθρώπων.  Μείνε ήρεμη και ήσυχη και κράτα την οργή σου. Έλεος δείξε σε όσους ζουν χάρη σε σένα.  Αν φιλοξενούμενοι ή μη υπάρχουν, σημασία δεν έχει.  Δώσε απλόχερα τα όσα έχεις, όπως πάντα έκανες.  Δεν...

Τρομάζοντας τα όνειρα

Τρομάζοντας τα όνειρα Σκέψου να ξυπνήσεις σήμερα το πρωί-η μέρα θα’ ναι Τρίτη μα ντυμένη Κυριακή. Θα ανοίξεις το παράθυρό σου και θα βγεις στις μικρές πολιτείες των ονείρων με λουλούδια στα μαλλιά, τρομάζοντας τα...

Η ουτοπία του μπαλκονιού

Φλέρταρα μήνες με το μπαλκόνι μου. Κάθε πρωί έπινα τον καφέ μου, ρουφώντας μανιακά το τσιγάρο μου κοιτώντας κάτω. Υπέροχα χρωματιστά λουλούδια, με καταπράσινο γρασίδι και γάτες να νιαουρίζουν θαρρείς και μου ‘λεγαν να...

Mea culpa

Ποιος θέλει να κάνει λάθη; Κανείς. Το αντίθετο μάλιστα. Όλοι μας σκεφτόμαστε πώς να μην κάνουμε λάθη. ΟΜΩΣ τελικά κάνουμε λάθη. ΓΙΑΤΙ; Γιατί τα λάθη είναι ανθρώπινα. Κάποιοι προσπαθούμε να κρύβουμε τα λάθη μας. Αυτό κι...

Μόνο από μέσα

Είναι ψέμα πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, η ζωή έχει την τάση να σε πηγαίνει στις ίδιες καταστάσεις μέχρι να περάσεις τη δοκιμασία κι αν δεν πάρεις χαμπάρι, αν δε δεις τι είναι αυτό που πρέπει να διορθώσεις, θα γυρίζει...

Κοχύλι

Άλλοι με πατάνε και πονάνε μα αλήθεια δεν έχω κι ούτε είχα αυτήν την πρόθεση ποτέ μου. Άλλοι πάλι με χαζεύουν και μου δίνουν τα πιο τρυφερά χάδια με την παλάμη των χεριών τους. Σαν τους ανθρώπους πάλι… Μόνο που εγώ έχω...

Λίγο

Δώσε μου ένα λεπτό για να διαβάσεις τα αστέρια τη Θλίψη στις ιστορίες τους η δουλειά τους, πέφτει σκόνη μακριά και αραιά… Δώσε μου αυτή τη στιγμή να σκοντάψει και να χαθεί Τα υποκατάστατα, μου φτάνουν για το...

Η σκιά στο μονοπάτι

Προχωράς διστακτικά, η ομίχλη έχει σκεπάσει τον τόπο. Η ματιά σου είναι θολή και τα βήματά σου αβέβαια. Βαδίζεις -κυριολεκτικά- στα τυφλά. Καμιά φορά, με την άκρη του ματιού σου διακρίνεις μερικά κλαδιά να ξεπροβάλουν·...

Ανασφάλειες

Περπατάς σε πεζοδρόμια γνώριμα με κλειστά μάτια. Απέφυγες τα σπασμένα πλακόστρωτα με επιδέξιες κινήσεις. Ούτε καν τα χέρια δε χρειάζεται να απλώσεις. Ούτε τα βήματα να μετρήσεις. Του οικείου αέρα τη γεύση στα ρουθούνια...

Στην Maria – Στον νεογέννητο Κωνσταντίνο

Στην Maria Maria, νά πού ἔρχομαι ἴσως ἀργά κοντά σου ἀπὸ τὸν δρόμο τὸν μακρὺ πούναι γεμάτος φῶς. Γιὰ σένα, ποὺ ἡ πραότητα κυλάει στὴν καρδιά σου, ἐδῶ καὶ χρόνια ἤμουνα κρυφὰ ὁ ἀδερφός. Maria, νά ποὺ ἔρχομαι ἴσως ἀργὰ...

Άνθρωποι μεταμφιεσμένοι σε βροχή καλοκαιρινών μηνών

Υπάρχουν άνθρωποι που ήρθαν στη ζωή σου και άγγιξαν κάθε εκατοστό της ψυχής σου με τον πιο απλό, μοναδικό και μαγικό τρόπο. Σου δίδαξαν την ευτυχία και την αγάπη μέσω των μικρών, τότε ασήμαντων στιγμών και σε έκαναν να...

Το ταξίδι

Ξεκίνησα ξημερώματα για εκείνο το ταξίδι. Κρύωνα κι ας ήμουν καλυμμένος με διάφορα υφάσματα· υφάσματα που σκέπαζαν το κορμί μα όχι τη ψυχή μου. Πονούσα, ο πόνος στένευε σαν θηλιά στο λαιμό μου, πιέζοντας την καρδιά και...