ΓΡΑΦΕΙΝ

Μονόλογοι

Το διάλειμμα

Πέρα από έγνοιες κι ανησυχίες. Πέρα από στεναχώριες, από άγχος και στεναγμό. Πέρα από κάθε κούραση.

Είναι η στιγμή που λες πως φτάνει, λες «τέλος». Είτε ξαπλώσεις, είτε κοιμηθείς, είτε μια βόλτα βγεις, είναι η ώρα που ηρεμείς. Δεν ηρεμεί μόνο το σώμα, μα πιο πολύ ο νους· και να που όλες οι σκέψεις του χάνονται στο άπειρο του σήμερα, του αύριο, του χθες…

Βγαίνεις από το μαύρο. Βλέπεις το φως, βλέπεις τα χρώματα. Σε χαϊδεύει ο αέρας. Πόσο καιρό είχες να αναπνεύσεις ελεύθερα; Ώρες; Μέρες; Μήνες; Χρόνια ίσως; Δεν είναι εκεί η ουσία.

Σταμάτα! Δεν είμαι εδώ για να μου πεις τον πόνο σου, τον έχω μάθει ήδη. Αυτός είναι ο αγώνας. Αυτό είναι το έπαθλο. Αυτή είναι η αξία του. Ξέρω πως έχεις πολλά αντέξει, ξέρω ότι δεν ήταν εύκολο. Ξυπόλητος στα αγκάθια, δίχως νερό στην έρημο, γυμνός στον παγετώνα. Όμως δε πρέπει να το θυμάσαι τώρα. Όχι, μη το ξεχάσεις, δε σου ‘πα αυτό! Κουράστηκες αρκετά. Τώρα δεν είναι ώρα για αυτά. Δεν είμαι εδώ για να μου πεις τον πόνο σου. Είμαι εδώ για να στον απαλύνω. Είμαι το διάλειμμα σου και κοίτα να με απολαύσεις. Σε περίμενα.


Το τέλος

Και να το τέλος. Και να που η αφετηρία μοιάζει τόσο μακριά. Πώς έφτασες ως εδώ; Πότε πέρασε ο καιρός; Τόσες χαρές, τόσα δάκρυα… Θα γύριζες πίσω για τα καλά ακόμα κι αν ξαναζούσες και τα δύσκολα; Μπορεί, μπορεί και όχι. Μα ο χρόνος πίσω δε γυρνά και το “τώρα” γίνεται “πριν” προτού το αντιληφθείς. Αυτή είναι η ζωή. Μη πεις αντίο, πολύ απόλυτο, πολύ βαθύ, πολύ σκληρό. Πολύ οριστικό για να το πεις σε κάποια που θες να ξαναδείς, σε κάτι που θες να ξαναζήσεις, σε κάτι που θα ευχόσουν να μην τελείωνε.

Και να το έπαθλο. Και να αυτό που τόσο πολύ περίμενες να έρθει. Άξιζε λοιπόν; Όλο σου το άγχος, όλα σου τα ξενύχτια, όλη σου η στεναχώρια… Κι αυτό ο χρόνος θα το δείξει, πολύ νωρίς για να το πεις. Τι φεύγει όμως; Πάντα κάτι φεύγει για να έρθει κάτι άλλο. Αυτή είναι η ζωή. Πάντα κερδίζεις και πάντα χάνεις.

Και να μαι κι εγώ να στα λέω όλα αυτά. Και να που σε κούρασα με τις φιλοσοφίες μου. Ηρέμησε, δεν έμεινε πολύ. Τόσο καιρό άντεξες, δώσε μου ένα σου λεπτό. Κάτι τελείωσε, κάτι άρχισε. Να προσέχεις, όπου και να ‘σαι. Όπου και να βρεθείς. Καλή σου τύχη λοιπόν, εγώ δε θα ‘μαι εκεί να σε προσέχω, να ξέρω αν θα ‘σαι καλά. Θα ‘μαι εδώ, θα περιμένω μάταια να γυρίσεις.


Αγώνας δίχως έπαθλο, αγώνας δίχως τέλος

Ποτέ μου δεν αγάπησα το ταλέντο. Όχι από ζήλια, ούτε από φθόνο. Είναι αξιόλογο συχνά να βλέπεις κάποιον να τα καταφέρνει δίχως ανάλογη προσπάθεια. Είναι όμως δίκοπο μαχαίρι. Αμελητέο σου μοιάζει ό,τι δε πάλεψες να αποκτήσεις. Δεν εκτιμάς όσα σου δόθηκαν. Αλλά βέβαια, τι ανάγκη έχει ο ταλαντούχος; Ψηλός γεννήθηκε, δυνατός γεννήθηκε, σε πλούσια οικογένεια γεννήθηκε. Χρειάστηκε να παλέψει για κάτι; Όλα στα πόδια του.

Έτσι μίσησα το ταλέντο. Όχι γιατί το θέλω, τουναντίον, αν είχα ταλέντο δε θα δούλευα, δε θα έφτυνα αίμα για όσα απέκτησα. Ποτέ μου δεν ήθελα κάτι έτοιμο, χαίρομαι που δεν έχω ταλέντο. Χαίρομαι όταν τους βλέπω να υποτιμούν, να σνομπάρουν, να γελούν. Άσε τους! Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος…

Κάποιοι αγώνες, όμως , δεν έχουν αξία οι ίδιοι, πόσο μάλλον τα έπαθλα που υπόσχονται. Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν πρέπει να φωνάξεις «ΦΤΑΝΕΙ», να ρίξεις μαύρη πέτρα και να ησυχάσεις. Τι είναι αυτό που σε κρατά; Εγωισμός; Ένστικτο; Έχεις ιδέα άραγε τι είναι αυτό το κάτι; Δεν ξέρεις…

Πώς όμως φτάνεις στη κρίση; Πώς φτάνεις στο συμπέρασμα; Αξίζει; Δεν αξίζει; Είναι σωστή η απόφαση; Δεν ξέρεις….

Δεν είναι ανάγκη να απαντήσεις τώρα. Μία ζωή θα έχεις τέτοια ερωτήματα. Εγώ θέλω μονάχα ένα να μου πεις. Σε τούτο τον αγώνα ποιο είναι το έπαθλο; Τι ψάχνεις να βρεις και άραγε υπάρχει τέλος; Δεν ξέρεις λες. Μάθε το, εαυτέ μου

 

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.8 / 5. Σύνολο ψήφων: 4

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ηλίας Φιλιππίδης

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς