ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - θάνατος

Ο φόνος

Δε βγαίνω πλέον πολύ έξω. Ίσα ίσα για τα απαραίτητα, για την μισάωρη βόλτα μου που συνήθισα να κάνω εδώ και σαράντα χρόνια. Μια μισάωρη βόλτα, πάνε έλα, πάνε έλα στο προαύλιο του κτιρίου, τώρα την κάνω στο δρόμο...

Η ώρα της επανασύνδεσης

Καθώς περνάω την πύλη του Κοιμητηρίου θυμάμαι τα λόγια σου: «Αν πεθάνω πρώτος, να έρθεις, όταν αισθανθείς έτοιμη και δυνατή» Πού να ήξερα…πως θα βρισκόμουν σήμερα εδώ για να σου διηγηθώ πως πέρασα αυτά τα δυο χρόνια...

Η τελευταία Άνοιξη

Βρίσκεται στο δωμάτιο του ιδιωτικού θεραπευτηρίου με τον αριθμό 38, τραγική σύμπτωση, όσο και τα χρόνια της. Διάγνωση λευχαιμία. Πέρασε όλα τα στάδια. Της άρνησης. Της θλίψης. Της αποδοχής και τώρα της θεραπείας, της...

Λύτρωση

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κάποιος σου στέλνει ένα δώρο, την κατάλληλη στιγμή; Το σύμπαν, ο Θεός, το κάρμα, η ζωή… Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ αυτό. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως αυτό το απόγευμα, έλαβα το καλύτερο δώρο, το...

Η τελευταία εξομολόγηση

Αγαπητό μου ημερολόγιο, Ταμπού, στερεότυπα και προκαταλήψεις χρόνια τώρα ‘’υποτίθεται’’ πως έχουν ξεπεραστεί. Εγώ, θέλω να ελπίζω, πως είμαι ο μοναδικός που δεν το βλέπω. Θέλω να ελπίζω πως  αυτά είναι ξεπερασμένα και...

Δεύτερη ευκαιρία;

«Λυπάμαι Ραφαήλ». Ήταν τα λόγια που χρειάστηκα, για να καταλάβω ότι όλα πια τελείωναν. Πέμπτη 20 Μαΐου 12:00 μ.μ. Κουραστική η βάρδια στο νοσοκομείο σήμερα. Επιτέλους τελείωσε και το τελευταίο χειρουργείο. Φεύγοντας από...

Η Μόλι

Ξύπνησα για ακόμα μια φορά από τον δυνατό ήχο των τζιτζικιών στο μπαλκόνι. Όμορφα καλοκαιρινά πρωινά. Αυτή η πρωινή δροσούλα συνοδευόμενη από τις καυτές ακτίνες του ήλιου που πέφτουν απαλά στο κάτασπρο δέρμα μου...

Ἄγγελέ μου…

Ἄγγελέ μου, πάει καιρὸς ποὺ δὲν κατάφερα νὰ σκαρώσω οὔτε ἕνα τόσο δὰ στιχούργημα. Ἡ σκόλη τύλιξε τὶς φτεροῦγες της καὶ μαζεύτηκε στὴ γωνιά, στριμωγμένη ἀπὸ τὴν ἰλιγγιώδη ταχύτητα τῶν πραγμάτων κι ἔτσι δὲν προλαβαίνω...

Μόνος και στη ζωή… Μόνος και στον θάνατο.

– Όχι σας παρακαλώ… όχι το παιδί μου, φωνάζει με όση δύναμη έχει απομείνει στη μάνα. Όλα έχουν τελειώσει. Έχει έρθει το τέλος τους. Το δικό μου έχει έρθει εδώ και καιρό. Όλοι είναι πεταμένοι κάτω. Σαν να...

Ο χαρταετός

Ο Γιάννης καθόταν μπροστά στην τηλεόραση με μια τεράστια σακούλα ποκ-κορν και περίμενε να γυρίσει ο Μπαμπάς και η Μαμά από το Νοσοκομείο. Από μέρες είχε καταλάβει από μισοκουβέντες των δικών του στη κουζίνα πως κάτι δεν...

Βρήκα πάλι τη Μάγδα…

Έχω νιώσει αρκετές φορές το σώμα μου να μουδιάζει και αλήθεια με την τότε σκεπτική μου ήτανε το πιο ωραίο feeling. Η αίσθηση της «αναισθησίας», η αίσθηση ότι για μία φορά ακόμα είσαι ελεύθερος στο κλουβί σου μου μάγευε...

Θεομηνία

Έκλεισε την πόρτα του ιατρείου και το ‘βαλε στα πόδια. Δύο, δύο κατεβαίνει τα σκαλοπάτια. Παραβγαίνει με τον πανικό της σε ταχύτητα. 3ος όροφος, 2ος όροφος, 1ος όροφος, ισόγειο. Ουφ! Φτου, ξελευτερία! Μόλις πατά στον...

Ηλιόλουστη μέρα

Είχα μήνες να αντικρίσω τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να διαπερνούν το παράθυρο και να προσγειώνονται πάνω στο σκονισμένο, γεμάτο τενεκεδάκια μπύρας τραπεζάκι του σαλονιού. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως το θολωμένο μου...

Πολύπλευρη προσωπικότητα

Ήταν 17/07/1999, όταν έφυγε μια για πάντα από κοντά μας η μητέρα μου. Εγώ ήμουν δώδεκα μόλις χρονών, έκλαψα, στεναχωρήθηκα και θύμωσα. Όμως ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί-γιατί έφυγε τόσο άδικα. Όταν ρωτούσα τον πατέρα μου...

Η Εκδίκηση

Πριν καλά καλά προλάβει η γυναίκα του να τον μποδίσει, άρπαξε το τραπεζομάχαιρο από το μαγειρειό.  Άνοιξε την πόρτα και μ’ ορμή πετάχτηκε όξω στην αυλή. Η κουκουβάγια σκιασμένη πέταξε να σωθεί. Ο άνεμος πάγωσε την...

Η αναζήτηση

Τον είδε να κάθεται στην αμμουδιά, επάνω σ’ ένα παρατημένο λάστιχο ρόδας αυτοκινήτου. Φαινόταν σκεφτικός και αγνάντευε τη θάλασσα. Μια ήρεμη θάλασσα, ήσυχη, μοναχική, όπως αυτός. Τον κοιτούσε από μακριά. Ήθελε να...

Έχεις χρόνο για έναν καφέ;

– Τι κάνεις θεία Μαρίκα; – Κορίτσι μου, γλυκό μου κορίτσι είμαι καλά. Εσύ; Το σχολείο; Όλα καλά; – Καλά θεία Μαρίκα. Την παλεύω. Προσπαθώ τουλάχιστον. – Καλά κάνεις, κορίτσι μου! Άντε, έλα να σου...

Κόκκινες μπούκλες

Καθόταν μόνος του στην πολυαγαπημένη του πολυθρόνα, δεν ήθελε να παραδεχτεί ούτε ακόμα και στον εαυτό του πως την είχε σιχαθεί. Έπινε τον πρωινό του καφέ, πικρό και μουντό όπως η καθημερινότητά του. Μια από τις...