Μαρία ΠαράφορουΉταν απόγευμα Τρίτης. Μια συνηθισμένη Τρίτη. Γυρνάω από το γραφείο κουρασμένος, ανοίγω τον θερμοσίφωνα για να κάνω μπάνιο μήπως καταφέρω να χαλαρώσω λιγάκι. Πάω στην κουζίνα, ανοίγω το ψυγείο, παίρνω ένα τάπερ με μακαρόνια που είχαν μείνει από την προηγμένη μέρα και μέχρι να γίνει το νερό, κάθομαι για να φάω. Σκεφτόμουν τη δουλειά, άρχισαν να διώχνουν άτομα πάλι, «καλά εμένα δεν υπάρχει περίπτωση να με απολύσουν», λέω μέσα μου με αρκετή σιγουριά. Η δουλειά στο γραφείο ήταν το μόνο που μου είχε απομείνει, χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσα να ζήσω κι ας την σιχαινόμουν.
Μετά από λίγο σβήνω τον θερμοσίφωνα, πάω στο μπάνιο, ανοίγω τη βρύση και αφήνω την μπανιέρα να γεμίσει. Βγαίνω έξω στο μπαλκόνι, κάθομαι στην μόνη καρέκλα που έχω δίπλα από ένα μικρό ξύλινο τραπεζάκι και αρχίζω να στρίβω. Αρπάζω ένα βιβλίο αστρονομίας, που έχω χιλιοδιαβάσει, μιας και ήταν το ανεκπλήρωτο όνειρο, και αρχίζω να καπνίζω διαβάζοντας παράλληλα για το σύμπαν. Πάντα έλεγα «όσο χαοτικό είναι το σύμπαν, ακόμα περισσότερο είναι το μυαλό και η ζωή μου».
Μετά από μια ώρα περίπου, συνειδητοποίησα πως ξέχασα τη βρύση ανοιχτή και έτρεξα να την κλείσω. Καθώς έτρεχα, χτύπησε το τηλέφωνο αλλά δεν πρόλαβα να το σηκώσω και κάλεσα πίσω. Το αφεντικό μου ήταν, «τι να θέλει τέτοια ώρα;» αναρωτήθηκα, τον ξαναπήρα, αλλά καμία απάντηση. Μπήκα για μπάνιο, μετά από κάνα δεκάλεπτο χτυπάει ξανά, αυτός ήταν πάλι. Πριν προλάβω να χαιρετήσω, λέει με βαριά και ψυχρή φωνή «Καλησπέρα Άρη, όπως γνωρίζεις η εταιρία βρίσκεται σε υπερβολικά δύσκολη κατάσταση, πρέπει όπως καταλαβαίνεις να υπάρξουν απώλειες, δυστυχώς μια από αυτές είσαι κι εσύ».
Στο άκουσμα της φράσης «Μια από αυτές είσαι κι εσύ» δεν ήξερα πως έπρεπε να αντιδράσω, να γελάσω ή να κλάψω; Προτίμησα το πρώτο. «Ξέρω πως θα σου είναι αρκετά δύσκολο να το δεχθείς, αλλά Άρη μου έτσι έχει η κατάσταση και για κακή σου τύχη δεν αλλάζει» συνέχισε. «Άρη γιατί δεν απαντάς, άκουσες τι σου είπα;» «Άρη μ΄ακούς;» «Άρη;» Φώναζε το αφεντικό μου όσο το άψυχο σώμα μου περιφερόταν μέσα στην μπανιέρα…
