ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Βιωματικό

Μπλε γραμμές

Παίδευα το κεφάλι μου να σου γράψω, είναι από τις ημέρες που «αδειάζω», μα σαν σχιζοφρενής προσπαθώ να γεμίσω το λευκό χαρτί με λέξεις. Έπειτα ρίχνω το φταίξιμο στις μπλε γραμμές του τετραδίου μου, έτσι είμαστε οι...

Κάποτε

Ήμασταν κάποτε παιδιά κι έμοιαζε το μέλλον τότε μακρινό, ένα τοπίο απέραντο. Λευκός καμβάς που γέμιζε με όνειρα πολύχρωμα, μ’ ελπίδες, στόχους, προσμονές και φαντασία. Τότε που το «Κάποτε» ένα γινόταν με το «Θα», αυτή...

Ονειρεύτηκα μία διαφορετική Φύση

Ο ήχος των κυμάτων έσκαγε στο δέρμα μου. Ένα αθόρυβο πέπλο κύματος το σκέπαζε, με απαλή ορμή, σαν αναστεναγμός. Τα άκρα μου έπαιρναν χορευτικές φιγούρες, τα μαλλιά μου σχημάτιζαν δυσνόητα σχήματα, χωρίς γωνίες και...

Σπασμένοι

Μη κλαις, γιατί το φως θα λάμψει στο σκοτάδι στην καρδιά σου, άφησα κάποτε ένα χάδι Μη φοβάσαι, γιατί το φως θα ‘ρθει ευγενικά, τις σκιές θα αφήσει να χορέψουν ως την αυγή και οι καταραμένοι θα νιώσουν, για λίγο…...

Δίχως φτερά

Ψηλά. Εκεί στο βάθος. Στο κομμάτι του ουρανού που τα χρώματα ανακατεύονται. Εκεί θα με βρεις. Όχι το σώμα. Όχι τα μάτια. Μα εμένα. Στα ταξίδια της ψυχής εισιτήρια δεν χωρούνε. Και δίχως φτερά ακόμα. Τα φτάνω. Στα...

Η επανάσταση του μυαλού μας

Με αυτόν τον τρόπο λέμε ότι ο καθένας ζει στο βασίλειό του.  Στη δική του φαντασία, στις δικιές του ανασφάλειες. Σε ένα βασίλειο που για αυτόν σημαίνει πολλά και έτσι του δίνουμε όνομα. Δεν θα σας μιλήσω για τα άλλα...

Το τέταρτο

Μισοκλείνω τα μάτια στον πρωινό ήλιο. Για μια στιγμή. Τόσο όσο να σιγουρέψω τη μεγάλη ουρά. Ξέρω τον δρόμο πια για τα καλά, τέσσερα χρόνια πάω και έρχομαι. Ρίχνω μια λοξή ματιά στο ρολόι που προειδοποιεί χωρίς οίκτο. Σε...

Ο θάνατος της ανασφάλειας

Δεν μπορεί να κοιμηθεί, δεν αισθάνεται καλά, οι σκέψεις την έχουν κάνει να φοβάται. Έχει πάρει την ανασφάλεια αγκαλιά σαν να είναι παιδί της. Αισθάνεται λίγη και μικρή μέσα σε μια θάλασσα με τέρατα. Γυρνάει και κάνει...

Συλλέκτης πόνου

Νόμιζα πως ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Όμως η λέξη «χειρότερη» δεν μπορεί να χαρακτηρίσει το χάος που κυρίευε κάθε κύτταρο του σώματός μου. Ο μεγαλύτερος μου φόβος και ο πιο συχνός μου εφιάλτης έλαβε υπόσταση...

Το γυάλινο αρκουδάκι

Χριστουγεννιάτικο στολίδι μου είπαν ότι είμαι. Το σπίτι μου ένα γυάλινο πράγμα με νερό, που όταν το κουνάς πέφτουν χιονονιφάδες, ακόμα δεν με αφήνει να βγω έξω από αυτό. Κρατάω ένα πράσινο δώρο και είμαι ένα άσπρο...

Εαυτοποιήματα (συλλογικό) – 14/12/2021

Αγγελικούλα ζάχαρη, Αγγελικούλα μέλι Εγώ, η Αγγελική, εσωστρεφής αλλά πάντα φιλική. Δεύτερη κόρη της Χάιδως και του Δημητρίου, το μικρό αδερφάκι της Βασιλικής. Αγαπώ την παιδικότητα στους ανθρώπους, αισθάνομαι...

Τριαντάφυλλο

Άραγε μπορεί ένα λουλούδι να σημαίνει κάτι, και αν ναι, τι μπορεί;  Είναι το τριαντάφυλλο ένα απ’ αυτά ή υπάρχουν κι άλλα; Έχουν σημασία τα χρώματά τους; Αυτά τα ερωτήματα μου δημιουργήθηκαν πέρσι. Με μια μικρή αφορμή...

Το φάντασμα του παππού

Τον αγαπούσαν όλοι στο καφενείο τον κυρ Μανωλιό. Πατημένα τα ογδόντα από χρόνια, έδινε το παρών κάθε μέρα κοτσονάτος και καλοξυρισμένος με την εφημερίδα του στο χέρι. Σχολίαζε την επικαιρότητα με το δικό του μοναδικό...

Το ποδήλατο

Πάντα είχε το ποδήλατο σαν μέσο διαφυγής από την πραγματικότητα. Από τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπιζε κατά καιρούς. Το έβλεπε συνήθως σαν ένα μέσο προς την ελευθερία, προς την αποφυγή γρήγορων αποφάσεων. Πάνω...

Μη με αφήσεις να σε αφήσω

Μη με αφήσεις να σε αφήσω, αυτά τα λόγια μονάχα κατάφερα να ξεστομίσω. Και εσύ σαν να ήξερες το τέλος, με καθησύχασες απομακρύνοντας απαλά την φράντζα από τα σχεδόν βουρκωμένα μάτια μου ψιθυρίζοντας μου πως θα τα...

Εφ’ όλης της ύλης

«Μόλις βγήκα από το αεροδρόμιο. Ο κρύος αέρας της πόλης παγώνει το πρόσωπό μου. Τι ψυχρή υποδοχή, σκέφτηκα. Σήκωσα την κουκούλα από το μπουφάν μου, ξαναπήρα τη βαλίτσα στο χέρι και προχώρησα βιαστικά να βρω ταξί. Η...

Τα ομορφότερα γενέθλια

Οι εννιά ώρες πτήσης με δυο βαλίτσες και δυο χειραποσκευές με έφεραν στην Αθήνα, εντελώς κουρασμένη ζαλισμένη και αποπροσανατολισμένη. Αλλά δεν είχα φτάσει ακόμα. Μία επόμενη, μικρή αυτή τη φορά, πτήση για Θεσσαλονίκη...

Μαμά! Γιατί το έκανες αυτό;

Ένα μικρό κορίτσι ήμουν, που δεν μιλούσε πολύ κι όταν τη γατούλα μου τη Χάνα σκότωσαν μπροστά στα μάτια μου, έπαψα να μιλώ για μήνες. Δεν ήθελα άλλη γάτα, μα εκείνη με της στάχτης το χρώμα αγαπούσα. Δεν ήθελα άλλη γάτα...