ΓΡΑΦΕΙΝ

Συγγραφέας - Ιωάννα Τόσκα

Ταύτιση

Πέρασε καιρός από τότε που ένιωθα ασφαλής. Με τον εαυτό μου, την οικογένεια μου, τη σχέση μου. Να μην σε χωράει ο τόπος. Να νιώθεις σπίτι σου το τίποτα. Να μην μπορείς να κάτσεις στο ίδιο σου το σπίτι. Να στύβεις το...

Μοσχοβολάω μούχλα

Έξι σπίτια κι εκείνη στέκει δίπλα, πάνω από το κεφάλι μου, στην άκρη του ματιού μου. Έξι σπίτια άλλαξα κι εκείνη επιμένει δίπλα μου και απλώνεται. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως πλέον δεν οφείλεται στην υγρασία, να δεις που...

Χριστουγεννιάτικη πιατέλα

«Πάντα θα σκέπτεσαι και θα εύχεσαι το καλύτερο για τον άλλον». Τι σου λέω και σένανε αναγνώστη, μήπως και δεν γνωρίζεις τη μιζέρια που περιμένουμε να καταλαγιάσει με εορτές και αγάπες; Το καλύτερο δεν το σκεπτόμαστε...

Αληθινό

Η μιζέρια μου και η μίρλα μου. Αυτό θα με φάει εμένανε. Όπου εμφανίζεται κάτι θετικό εγώ σκέπτομαι αυτομάτως το κακό. Ο νους μου μονίμως στα «αν» τα «άμα» και τα «γιατί». Κι όλο ψάχνω κάτι να μου φταίει, όλο κάποιος μου...

Τα θαρρώ του περιθωρίου – 69

Τα θαρρώ του περιθωρίου Θαρρώ πως είμαστε οι επιλογές μας εμείς οι άνθρωποι, μα θα ήταν άδικο για εκείνους. Θαρρώ πως είμαστε οι στιγμές μας εμείς οι άνθρωποι, μα θα ήταν άδικο για εκείνους. Ανιαρά ρομποτάκια που μονάχα...

Κι όταν σε θυμάμαι

Περνάω κρισάρες στο μυαλό μου. Είναι στιγμές που η ανάγκη του να είσαι εδώ ξεπερνάει τον εγωισμό που έχτισα απέναντι στις λανθασμένες αποφάσεις σου. Σίγουρα το να απλώσει χέρι κανείς είναι μια λανθασμένη απόφαση…...

Προφανής – Επιφανειακές σκέψεις

Προφανής Γνωρίζεις από «άρωμα χρώματα» ; Κοίτα γύρω σου και πες μου. Γλυκέ μου, φαντάζουν όλοι σαν δαύτα. Κι όμως τα ροζ μάγουλά τους από τον τσουχτερό χειμώνα τούς δίνουν μια πινελιά ζωής. Ίσως φαντάζω κι εγώ τρελή...

Λευκό χαρτί με ζωγραφισμένη αξία

Χρήματα, λεφτά, χαρακτήρισέ τα, όπως εσύ νομίζεις. Τι αξία να έχουν δαύτα άραγε για εσένα, παρά μόνον κομμάτια λευκού χαρτιού με ζωγραφιές για να κολακεύουν τα μάτια σου. Άλλοτε τα ‘χεις πολλά κι άλλοτε λίγα...

Μπλε γραμμές

Παίδευα το κεφάλι μου να σου γράψω, είναι από τις ημέρες που «αδειάζω», μα σαν σχιζοφρενής προσπαθώ να γεμίσω το λευκό χαρτί με λέξεις. Έπειτα ρίχνω το φταίξιμο στις μπλε γραμμές του τετραδίου μου, έτσι είμαστε οι...

Το ξύλινο κομοδίνο

Παρατηρούσε τους ανθρώπους τριγύρω της, τους μορφασμούς τους, το άγχος που μετέδιδαν από την κάθε τους κίνηση, τα θλιμμένα χαμόγελά τους, τη φύση, τα ζώα, τον ουρανό. Δεν είναι πως τα σιχαινόταν μα την έπνιγαν. Έβρισκε...

error: www.grafein.gr