ΓΡΑΦΕΙΝ

Συγγραφέας - Ιωάννα Τόσκα

Η στροφή της ευθείας

«Ο άνθρωπος χάνεται όταν ψάχνει απαντήσεις κι εγώ ακόμα ψάχνω την απάντηση σε μια ερώτηση που με τυραννάει καιρό τώρα. Τι γελοίο; Ρητορική είναι. Ακόμα τυραννιέμαι. Ακόμα πνίγομαι στο κουτάλι μου σε μία σταγόνα το βράδυ...

Το σχολικό comeback του Ρουθ

Ήρθαν ξανά όλοι τους. Μεγάλα και μικρά παιδιά, κοντά και ψηλά, εύσωμα και αδύνατα, μελαμψά και κοκκινοασπρουλιάρικα. Γέλια και διάφορες συζητήσεις. Άλλοτε άκουγες για τις διακοπές του καλοκαιριού και άλλοτε για το άγχος...

Ο αναπτήρας

– Ένα κοκτέιλ φράουλα θα ήθελα. – Αμέσως! Στρίβω ένα τσιγάρο και περιμένω αγναντεύοντας το υπέροχο λιμάνι. «Γαμώτο, πάλι μου τελείωσε ο αναπτήρας, θυμίστε μου να πάω στο περίπτερο να πάρω» είπα γεμάτη νεύρα...

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή...

Η γειτόνισσα

Άγχος. Νεύρα. Φωνές. Τρέμουλο. Βρισίδι. Θα μπορούσα να σου μεταφέρω την σκατίλα της εποχής μας με έναν πιο θετικό και όμορφο τρόπο, κλεισμένη σε κουτί, ντυμένη με χρωματιστό περιτύλιγμα και ένα κόκκινο φιογκάκι αλλά...

Ο μονόλογος της γάτας

Σήμερα το απόγευμα μας επισκέφθηκε μια κυρία… ή μάλλον ένα κορίτσι. Ομολογώ πως τρομοκρατήθηκαμε κι εγώ και οι υπόλοιπες. Συνήθως η κυρία Ελένη είναι αυτή που μας ταΐζει και μας δίνει τρυφερά χαδάκια στον ελεύθερο χρόνο...

Κοχύλι

Άλλοι με πατάνε και πονάνε μα αλήθεια δεν έχω κι ούτε είχα αυτήν την πρόθεση ποτέ μου. Άλλοι πάλι με χαζεύουν και μου δίνουν τα πιο τρυφερά χάδια με την παλάμη των χεριών τους. Σαν τους ανθρώπους πάλι… Μόνο που εγώ έχω...

Πίνακας – Τελικά ρουτίνιασες;

Πίνακας Οι ψυχές μάτια μου ξεχειλίζουν από χρώματα Κάθε χρώμα ξετυλίγεται σε υποτονισμούς ώσπου φτάνει στο λευκό Οι ψυχές μάτια μου, ξέρουν καλά να λερώνονται και να λερώνουν Οι άνθρωποι «λερώνονται» μεταξύ τους...

Βρήκα πάλι τη Μάγδα…

Έχω νιώσει αρκετές φορές το σώμα μου να μουδιάζει και αλήθεια με την τότε σκεπτική μου ήτανε το πιο ωραίο feeling. Η αίσθηση της «αναισθησίας», η αίσθηση ότι για μία φορά ακόμα είσαι ελεύθερος στο κλουβί σου μου μάγευε...

Έχεις χρόνο για έναν καφέ;

– Τι κάνεις θεία Μαρίκα; – Κορίτσι μου, γλυκό μου κορίτσι είμαι καλά. Εσύ; Το σχολείο; Όλα καλά; – Καλά θεία Μαρίκα. Την παλεύω. Προσπαθώ τουλάχιστον. – Καλά κάνεις, κορίτσι μου! Άντε, έλα να σου...