ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Αγάπη

Η πρώτη εγγόνα

Εκείνο το καλοκαίρι η μάνα με ξέχασε στο χωριό. Δεν ήρθε να με πάρει. Σκασίλα μου μεγάλη. Εγώ περνούσα υπέροχα στο χωριό με τον παππού και τη γιαγιά. Κυρίως με τον παππού είχαμε πάθει λατρεία, έρωτα κεραυνοβόλο. Μία...

Η φυγή

Έφυγε.  Δεν το περίμενα να γυρίσω και να βρω ένα σπίτι άδειο. Ένα σπίτι άδειο που πάντα το γέμιζαν οι φωνές του, τα γέλια του, τα προϋπαντήματα του, οι μυρωδιές των φαγητών του. Ποτέ δεν έλεγε για φευγιό, ποτέ το βλέμμα...

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή...

Ήλιος και αλμύρα

Η θάλασσα ήταν ακόμη γεμάτη με κόσμο, ο Σεπτέμβρης κοντά. Βούτηξε στα ήρεμα νερά και άρχισε να κολυμπά, λίγες ημέρες έμεναν να τη χαρεί. Άρχισε να ανοίγεται, ως συνήθως, της άρεσε τόσο πολύ να είναι στα βαθιά, αυτή και...

Απαγορευμένη αγάπη

ΠΟΝΟΣ… ΔΥΣΤΥΧΙΑ… ΜΟΝΑΞΙΑ… Και αυτό γιατί; Για ένα αγόρι. Ποιος είναι αυτός που εγκαταλείπει την ευτυχία του για να βλέπει ευτυχισμένο το πρόσωπο που έδωσε νόημα στη δική του ζωή; Ποιος είναι αυτός που συνεχίζει να είναι...

Χρόνια σας πολλά!

Ήταν δέκα Οκτωβρίου, περίπου εννιά το βράδυ. Δεν νομίζω ότι αυτή η ανάμνηση θα καταφέρει να διαγραφεί ή έστω να ξεθωριάσει ποτέ από το μυαλό μου. Βλέπεις, είναι κάτι σαν σταθμός για μένα. Αυτό που λένε, η μοιραία στιγμή...

Λύτρωση

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κάποιος σου στέλνει ένα δώρο, την κατάλληλη στιγμή; Το σύμπαν, ο Θεός, το κάρμα, η ζωή… Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ αυτό. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως αυτό το απόγευμα, έλαβα το καλύτερο δώρο, το...

Χρώματα

Το αδύνατο μελαχρινό κορίτσι με τα όμορφα καστανά μάτια περίμενε τους γονείς της να επιστρέψουν από τη δουλειά τους ως εργάτες γης στο γειτονικό χωριό. Δεν είχε μπει ακόμα στην εφηβεία και δεν έπαιξε ποτέ σαν  παιδί...

Σελίδες στο εφηβικό μου ημερολόγιο: Εμπιστοσύνη-Φιλία

Η μητέρα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα μου έλεγε: «μην εμπιστεύεσαι εύκολα τους ανθρώπους, πάντα θα βρίσκουν τρόπους να σε κάνουν δυστυχισμένη». Στην αρχή δεν το τηρούσα. Εμπιστευόμουν πανεύκολα τους...

Αγάπη χαίνουσα

Έλα καρδιά μου γράμμα σου γράφω μιαν εξομολόγηση απροσδόκητη για εκείνα που στο στήθος μου για μέρες τώρα άνθιζαν τρυφερά. Χίλια τα γράμματα που το λευκό σεντόνι μας θα ντύσουν χίλια τα δράματα που με μετάξι θα τα ντύνω...

Τα εκφραστικά μάτια της καλοσύνης – Παραβολή

Τα εκφραστικά μάτια της καλοσύνης Καλοσύνη καρδιές κεντημένες με της αγάπης το χαμόγελο. Χέρι βοηθείας στις τρικυμίες της σύγχρονης βιοτής… Φρέσκιες συγνώμες στα λάθη που γεννιόντουσαν στην άκρη του θυμού και του...

Καθρέφτης – Δεν ξέρουν, μάτια μου

Καθρέφτης Δεν θαμπώνεσαι; Δεν θαμπώνεσαι όταν βλέπεις θάλασσες καταγάλανες, Νερά γάργαρα, δροσερά Που κυλώντας, γιατρεύουν κάθε πληγή; Όταν αντικρίζεις τα βουνά τα καταπράσινα Και τις φυλλωσιές των δέντρων Που με το...

Στην Maria – Στον νεογέννητο Κωνσταντίνο

Στην Maria Maria, νά πού ἔρχομαι ἴσως ἀργά κοντά σου ἀπὸ τὸν δρόμο τὸν μακρὺ πούναι γεμάτος φῶς. Γιὰ σένα, ποὺ ἡ πραότητα κυλάει στὴν καρδιά σου, ἐδῶ καὶ χρόνια ἤμουνα κρυφὰ ὁ ἀδερφός. Maria, νά ποὺ ἔρχομαι ἴσως ἀργὰ...

Της Αγάπης

Εσένα, δε σου πρέπουνε τα λόγια, τα πλείστα, τα πολλά τα χωματένια φτιαγμένη είσαι από φωτιά, αύρα γοργοδρομούσα κραυγή, στίλβη μαρμαρυγής, έρωτας Μακιαβέλλης… Γονατιστός προσκυνητής, στις πύλες της αβύσσου θα μείνω να...

Ο γιος του Κυβερνήτη

Και έτσι κατέληξα ως κυβερνήτης μιας μικρής χώρας. Αλλά πώς έγιναν έτσι τα πράγματα; Πώς κατέληξα εδώ; Από μικρό παιδί δεν είχα τίποτα, μέναμε από εδώ κι από εκεί με την μητέρα μου στους δρόμους μια πρωτεύουσας με...

Λευκό δάκρυ – Δυο Ψέματα

Λευκό δάκρυ Κάθεται μόνη, κοιτάζοντας το κενό στην άκρη του άσπρου δωματίου Άδειο και άψυχο Ξέρει πως ο χρόνος Δεν γυρίζει πίσω, ούτε και οι άνθρωποι Ματωμένες σκηνές του παρελθόντος παίζουν στο άρρωστο μυαλό της Ξανά...

Η φλόγα

Μία ανάμνηση του είχε μείνει πια∙ μια μικρή φλόγα, που ήταν έτοιμη να σβήσει. Για πάντα. Σαν μία νεράιδα, άκουγε την φωνή της από απόσταση. “Σε περιμένω…” Τα μόνα λόγια που καταλάβαινε και η μόνη απάντηση που του...

Στον αναδεχτό μου

Εἶναι καιρὸς ποὺ καρτερῶ ἀπ’ τῆς καρδιᾶς τὰ βύθια γιὰ σένανε νὰ ξεχυθῇ, σὰν τ’ ἀστεριοῦ τὸ φῶς, ὁ στίχος μου καὶ ὁ ῥυθμός. Κι εἶναι φορές, ἀλήθεια, ποὺ νιώθω σὰ νὰ ἤσουνα δικός μου ἀδερφός. Ἀπὸ μακριὰ ἡ σκέψη μου σοῦ...