ΓΡΑΦΕΙΝ

Συγγραφέας - Κωνσταντίνος Μπασούρης

Αυτός, αυτή και τα… αργύρια

Κάποτε χαζεύαμε τα άστρα, το φεγγάρι, λες και ήταν η Νεράιδα κι εγώ το Παλικάρι. Μα, τελικά, αποδείχθηκε ότι δεν είχε μπέσα, ήμουν το κορόιδο κι αυτή η Πριγκιπέσα. Ξαφνικά μου είπε, «Θέλω να μείνω μόνη», σφυριά ήταν τα...

Ποιητική ανθολογία – Αύγουστος 2022

Αποχαιρετούμε τον Αύγουστο και το καλοκαίρι με όμορφη ποίηση! Ευχαριστούμε θερμά τους ποιητές και τις ποιήτριές μας για τη συμμετοχή τους στην καλοκαιρινή μας ποιητική ανθολογία. Της νύχτας το λυχνάρι Κωνσταντίνος...

Ένα ταξίδι σε… 3/4

Τρία χρόνια και τέσσερις μήνες που η μορφή σου πέρασε στη σφαίρα της θύμησης. Τρία χρόνια και τέσσερις μήνες που η πυξίδα σου έδειξε διαφορετική κατεύθυνση, ενώ η βελόνα της δικής μου παρέμεινε, πετρωμένη θαρρείς, στο...

Αλγό-ρυθμος

Τρέχουμε όλοι απ’ το πρωί σ’ έναν ρυθμό φρενήρη, δίχως να δούμε μια στιγμή πως σιγά – σιγά μας φθείρει. Από Δευτέρα, Κυριακή. Πότε περνάει ο χρόνος; Μοιάζει η εβδομάδα με στιγμή, που προσπερνάται αφρόνως. Σε κόντρα με...

Κάποτε

Ήμασταν κάποτε παιδιά κι έμοιαζε το μέλλον τότε μακρινό, ένα τοπίο απέραντο. Λευκός καμβάς που γέμιζε με όνειρα πολύχρωμα, μ’ ελπίδες, στόχους, προσμονές και φαντασία. Τότε που το «Κάποτε» ένα γινόταν με το «Θα», αυτή...

Χαίρε

Οπλισμένοι με θάρρος και τόλμη με το βλέμμα καθάριο θωρούν, το ηθικό τους δεν κάμφθηκε ακόμη και με βήμα ταχύ προχωρούν. Με βάσανα και πλήθος εμπόδια να ελπίζουν δεν παύουν στιγμή, στην ψυχή έχουν μύρια εφόδια κι έχουν...

Ρεζερβουάρ

Θυμάσαι που αλωνίζαμε τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη, απ’ την Ορεστιάδα μέχρι τη Νέα Μάκρη; Τότε που το γέμισμα θαρρείς δεν είχε αύριο κι από Θεσσαλονίκη βρισκόμασταν στο Λαύριο. Βενζίνη κι αποστάσεις δεν ήτανε εμπόδια, η...

Homo Inhumanus (Γιατί, άνθρωπε;)

Άνθρωπε, σου προσφέρθηκε απλόχερα το πολύτιμο δώρο της ζωής. Να θυμάσαι, ο ερχομός σου εδώ είναι αποτέλεσμα τυχαίο- πιθανοτήτων απειροελάχιστων- πότε γεννήθηκες, πού, από ποιους. Αξιοποίησε τις δυνατότητές σου, όσες...

Ως ήρωες

Κοίτα στα μάτια τους και δες σπίθες, θαρρείς, πετάνε, λεν’ οι ήρωες είναι εδώ, πως δεν τα παρατάνε. Μ’ αυτά τα μάτια το θεριό κατάματα αντικρίζουν, με περισσή πυγμή το διάβα τους βαδίζουν. Από τα πρώτα βήματα ανήφορο...

Ήσουν μόνο δεκαεννιά

Σου έλαχε να έβγαινες για το στερνό σεργιάνι. Πού να βρεθεί το γιατρικό αυτή η πληγή να γιάνει; Είναι βουβός ο σπαραγμός. Μ’ ένα κερί αναμμένο κι ένα «γιατί» αναπάντητο στο βλέμμα χαραγμένο. Το μένος εμφανίστηκε μ’...