ΓΡΑΦΕΙΝ

Ένα ταξίδι σε… 3/4

Τρία χρόνια και τέσσερις μήνες που η μορφή σου πέρασε στη σφαίρα της θύμησης. Τρία χρόνια και τέσσερις μήνες που η πυξίδα σου έδειξε διαφορετική κατεύθυνση, ενώ η βελόνα της δικής μου παρέμεινε, πετρωμένη θαρρείς, στο ίδιο σημείο. Δεν είναι που μετρώ τις άδειες μέρες, μα είναι που το οτιδήποτε, το οποτεδήποτε και το οπουδήποτε έχουν κάτι από σένα.

Τρίτη 3 Απριλίου, τέσσερις το απόγευμα. Τα σύννεφα στον ανοιξιάτικο ουρανό προμηνύουν ότι έρχεται βροχή. Ρουτίνα. Καθημερινότητα. Περιμένω στη στάση το λεωφορείο, που έχει ήδη καθυστερήσει. Γεμάτοι οι δρόμοι. Όλοι βιάζονται, τρέχουν. Προλαβαίνουν να ζήσουν;

Άλλη μια αναμονή στη στάση. Άλλη μια συνηθισμένη μέρα.

Όμως, μια ευχάριστη νότα ξεπροβάλλει μέσα από τον παραλογισμό της βουής. Μια μελωδία αλλιώτικη, απ’ αυτές που σε ταξιδεύουν και η μνήμη σκιρτάει. Πιο δίπλα, ένας μοναχικός πλανόδιος μουσικός με το παλιό κόκκινο ακορντεόν του άρχισε να παίζει μια νοσταλγική μελωδία σε ρυθμό ¾.

Το τραγούδι μας. Ο πρώτος μας χορός.

Η μελωδία με ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω. Με τα μάτια ανοιχτά, μπροστά μου έβλεπα εκείνο το νέο, ευτυχισμένο ζευγάρι, που ονειρευόταν το μέλλον και γιόρταζε το παρόν. Που, σαν τα βλέμματά τους συναντιόταν, ο κόσμος έπαυε να υπάρχει γύρω τους. Υπήρχε μόνο η στιγμή τους. Ο ένας για τον άλλο. Δύο κομμάτια που συμπλήρωναν μια ολοκληρωμένη εικόνα. Κι ας χώρισαν τα βήματά τους στα μισά της διαδρομής. Κι ας έγιναν τα όνειρά τους χελιδόνια, που φτερούγισαν μακριά για το φθινόπωρο.

Η μελωδία των ¾ μού κράτησε συντροφιά, όσο μπροστά μου χόρευε τον μοναδικό τους χορό εκείνο το νέο, ευτυχισμένο ζευγάρι. Εκείνο, που ήταν κάποτε νέο, κάποτε ευτυχισμένο και κάποτε ζευγάρι. Οι νότες από το παλιό κόκκινο ακορντεόν έγιναν το καράβι για ένα νοσταλγικό ταξίδι στο απέραντο πέλαγο των αναμνήσεων. Γλυκόπικρη η γεύση στα χείλη.

«Θα ανεβείτε;», ρώτησε απαυδισμένος ο οδηγός του λεωφορείου.

Στη θέση του ζευγαριού επανήλθαν τα οχήματα. Η αναμονή στη στάση, μετά από σαράντα πέντε λεπτά, έφτασε στο τέλος της. Το ίδιο και το μουσικό μου ταξίδι, εκείνη η νοσταλγική μουσική παρένθεση σε ρυθμό ¾, τρία χρόνια και τέσσερις μήνες μετά.

Οι στάλες της ψιλής βροχής εκτελούσαν τη δική τους μοναδική χορογραφία επάνω στα παράθυρα για πρώτη και τελευταία φορά. Έμοιαζαν ανέμελες. Έμοιαζαν ευτυχισμένες. Έμοιαζαν με εκείνο το νεφελώδες ζευγάρι.

Το λεωφορείο ξεκίνησε.

Το ίδιο κι εγώ.

Για έναν άλλο, πια, προορισμό.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.6 / 5. Σύνολο ψήφων: 29

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κωνσταντίνος Μπασούρης

Ο Κωνσταντίνος Μπασούρης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1984. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στην Εγκληματολογία. Έχει παρακολουθήσει το Μονοετές Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μεταφραστών. Λατρεύει τη μουσική, τη λογοτεχνία και τη γραφή, τα ταξίδια, το θέατρο και την καλλιτεχνική έκφραση εν γένει. Ερασιτέχνης μουσικός, ασχολείται με τη στιχουργική από μικρή ηλικία. Ποιήματά του έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Θεωρεί τη λειτουργία της τέχνης ως θεραπεία της ψυχής και επιδιώκει την επίτευξη της ισορροπίας και αρμονίας στην καθημερινότητα. Μότο: η τέχνη είναι πνοή.