ΓΡΑΦΕΙΝ

Χρόνια σας πολλά!

Ήταν δέκα Οκτωβρίου, περίπου εννιά το βράδυ. Δεν νομίζω ότι αυτή η ανάμνηση θα καταφέρει να διαγραφεί ή έστω να ξεθωριάσει ποτέ από το μυαλό μου. Βλέπεις, είναι κάτι σαν σταθμός για μένα. Αυτό που λένε, η μοιραία στιγμή που τα αλλάζει όλα μέσα σου. Πρέπει να ήταν Μάρτιος του 2016 όταν τον γνώρισα τον άνθρωπο αυτό, που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο μελανά σημεία της ζωής μου. Μια από τις χειρότερες, η μάλλον η χειρότερη σχέση που είχα ποτέ μου. Όντας ένα δεκαπεντάχρονο παιδί τότε δεν είχα σωστά κριτήρια για τους ανθρώπους. Νόμιζα πως όλοι ήθελαν το καλό μου. Αυταπάτες…

Δεν θα σου πω ψέματα. Το γνώριζα πολύ καλά το ποιόν του ανθρώπου αυτού. Δεν με ενδιέφερε όμως. Το μοναδικό μου μέλημα, στην αρχή τουλάχιστον, ήταν το να έχω την δυνατότητα να λέω στους υπόλοιπους συνομηλίκους μου, αλλά ποτέ στους γονείς μου, ότι έχω μία σχέση. Για ποιο λόγο θα μου πεις, απλά επειδή οι περισσότεροι είχαν.

Όταν η καρδιά μου έφτασε, δυστυχώς, στα πρώτα φτερουγίσματα αγάπης για χάρη του, αντί να παραδεχτώ, στον εαυτό μου πρωτίστως και έπειτα σε όλους τους άλλους, ότι αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος, αποφάσισα να προσπαθήσω να τον αλλάξω. Μέγα λάθος. Μακάρι να το είχα συνειδητοποιήσει αυτό νωρίτερα. Στην αρχή έμοιαζαν όλα ρόδινα και παραμυθένια. Δεν άργησε πολύ όμως να πέσει το ψεύτικο αυτό πέπλο και να εμφανιστεί ο χειρότερός μου εφιάλτης. Τέσσερις μήνες αργότερα το πέπλο κουρελιάστηκε.

Πρώτη φορά το καλοκαίρι και συγκεκριμένα τον Ιούνιο, λίγες μέρες μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, έλαβα αντί για φιλί ένα χαστούκι και λίγο αργότερα μία συγγνώμη. Δυστυχώς δεν ήταν η μοναδική, ακριβώς όπως και οι συγχωρέσεις μου. Γινόταν ολοένα πιο βίαιος και επιθετικός. Κάπως έτσι είχε κυλήσει το ατελείωτο αυτό καλοκαίρι.

Μετά από δύο μήνες με το καλοκαίρι να τελειώνει και το φθινόπωρο με το άνοιγμα των σχολείων να πλησιάζει, είχα αρχίσει να σκέφτομαι. Είχα χάσει σχεδόν όλους μου τους φίλους και ένιωθα αυτούς που είχαν απομείνει να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την ζωή μου. Αυτό με πλήγωνε πιο πολύ και από τη συμπεριφορά εκείνου. Έλειπα διακοπές με τους γονείς μου τις μέρες εκείνες και πήρα την απόφαση μόλις επιστρέψω να το τελειώσω οριστικά. Πέρασαν οι μέρες και γύρισα. Σαν τον είδα όμως και αντίκρισα τα μάτια του δίστασα. Ήμουν ακόμη ερωτευμένη.

Κάπως έτσι έφτασε λοιπόν η δέκατη ημέρα του Οκτώβρη. Ήταν τα γενέθλιά του. Εγώ ήξερα ότι θα ήταν μόνος του στο σπίτι εκείνη την ημέρα και αποφάσισα να πάρω μια τούρτα και να του κάνω έκπληξη. Αν και τελικά η έκπληξη ήταν όλη δική μου. Μπήκα από την πίσω πόρτα του σπιτιού που ήξερα ότι ήταν πάντα ξεκλείδωτη. Πήγα στην κουζίνα, ετοίμασα την τούρτα, άναψα τα κεράκια και προχώρησα στο σαλόνι. Πέρασα την πόρτα του σαλονιού και τον βλέπω μαζί με μία άλλη κοπέλα αγκαλιά. Με κοιτά και δεν μου λέει τίποτα, λες και δεν με είδε, λες και ήμουν αόρατη, ακριβώς όπως είχα νιώσει εγώ εκείνη την στιγμή.

Πέταξα την τούρτα στο πάτωμα, είπα “χρόνια σας πολλά” και έφυγα, αλλά δεν στεναχωρήθηκα. Ναι, έκλαψα, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να τελειώσει όλο αυτό το ψέμα. Βαθιά μέσα μου το ήξερα. Αν δεν γινόταν αυτό, δεν θα έβρισκα ποτέ την ψυχική δύναμη να το τελειώσω.

Τώρα θα μου πεις, γιατί σου το είπα όλο αυτό; Στο είπα διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο γνωρίζω πολύ καλά πώς αισθάνεσαι κι εσύ τώρα. Μπορεί να νομίζεις ότι έχεις την δύναμη να το αντιμετωπίσεις όλο αυτό μόνη σου, και όντως, μπορεί και να την έχεις. Μία χείρα βοηθείας, όμως, από τη μαμά, είναι πάντα καλό να την αποδεχόμαστε. Εγώ δεν την είχα τότε από τη δική μου μητέρα. Εσύ όμως την έχεις από εμένα, οπότε εκμεταλλεύσου την.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 4

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κωνσταντίνος Συμεωνίδης

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς