ΓΡΑΦΕΙΝ

Πίσω από την διπλανή πόρτα

Πάλι ξημερώματα γύρισε ζαλισμένος από το ποτό, με το ζόρι στεκόταν στα πόδια του και το μόνο του συναίσθημα μίσος. Συνηθισμένη η μητέρα μου του μιλούσε γλυκά μπας και κατάφερνε να κοιμηθεί εκείνη την μέρα… Τρείς μέρες είχε μείνει ξάγρυπνη και έκλαιγε από τον πόνο, τον πόνο που αυτός της προκάλεσε χτυπώντας την αλύπητα μέχρι να την δει να καταρρέει. Μακάρι να μπορούσα να την βοηθήσω κάπως αλλά φοβόμουν πως άμα προσπαθούσα να καλέσω την αστυνομία ή να μιλήσω σε κάποιον τότε θα την έχανα και αυτή όπως και τον πατέρα μου πριν 4 χρόνια. Γιατί, γιατί, όμως να επέμενε σ’ αυτόν τον άντρα ενώ της κάνει τόσο κακό, αν μπορείς να αποκαλέσεις κάποιον σαν αυτόν άντρα, ποιος άντρας θα άπλωνε ποτέ χέρι σε γυναίκα;

Κάθε πρωί πριν φύγω για το σχολείο την έβλεπα να καλύπτει της μελανιές της με make-up για να μην καταλάβουν οι γείτονες και οι συνάδελφοι της τι καταστάσεις βιώνει στο σπίτι. Πολλές φορές την ρωτούσαν αν συμβαίνει κάτι και εκείνη τους απαντούσε αρνητικά σκύβοντας το κεφάλι για να μην φανούν οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια της. Όταν γυρνούσε σπίτι προσπαθούσε να φανεί χαρούμενη, καθώς αυτός έλειπε και ήθελε να πιστέψω πως όλα θα πήγαιναν καλά. Αχ θεέ μου πόσο θα ήθελα να με πάρει και να φύγουμε από εδώ, ώστε να την δω επιτέλους χαρούμενη… Αυτό σκεφτόμουν και ζούσα κάθε μέρα κύριε δικαστά, γι’ αυτό και σας παρακαλώ να ελευθερώσετε επιτέλους την μητέρα μου και να δείξετε τον ορθό δρόμο στην κοινωνία που ζούμε βάζοντας αυτόν τον άνθρωπο στην φυλακή. Πιστεύω πως πρέπει επιτέλους να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση που ζούσε η μητέρα μου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ώστε να προσπαθήσει να ξεπεράσει ό,τι απέμεινε απ’ αυτόν τον άνθρωπο. Σας ευχαριστώ.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 4

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Βιβή Στεργιοπούλου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς