ΓΡΑΦΕΙΝ

Ανήμερα του Προφήτη Ηλιά

Βλέπομεν γαρ άρτι δ’ εσόπτερου
εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον
προς πρόσωπον.
Προς Κορινθίους Α’

Δεν χωράτευε το φως σήμερα και με το χέρι για αντήλιο, ο Μιχάλης κοίταζε απ’ τον λόφο, πώς στραφτάλιζε απ’ άκρη, σ’ άκρη η θάλασσα, πώς γυάλιζαν οι πέτρες στην ακρογιαλιά, πώς λάμπανε τα ελιόδεντρα κάτω στα χωράφια˙ και σιγά σιγά ξέκρινε την Μαριάννα, μες του αρχαίου θεάτρου την ορχήστρα.

Η Μαριάννα που τoν χαιρέτησε κουνώντας του ήλιου τη ψάθα. Η Μαριάννα με τα κέρινα δάκτυλα, με τα αδύναμα μπράτσα, με τα μαλλιά που στους ώμους απαλόπεφταν, και με το σμαραγδί βλέμμα˙ που πια, σφικτοκρατούσε τους διαλόγους της τραγωδίας, σαν την ζύγωσε ο Μιχάλης στην προεδρία. Ο Μιχάλης μ΄ ένα αχνό χαμόγελο της απολογήθηκε για την αργοπορία κι αυτή του χάιδεψε τη παλάμη, την τόσο θερμή μα και τραχιά. Τραχιά χέρια που σκλήραναν απ’ τους κάβους και απ’ τα τσιμέντα. Απ’ τα δεκαοκτώ του στην βιοπάλη. Ξέπεσε η φαμίλια και ζήτησε καταφύγιο σε κάτι θείους της μάνας. Πέτρινα χρόνια και στο «…τα βλέφαρα τρυπούσε με τις περόνες και οι αιματοβαμμένοι βολβοί τα γένια του μούσκευαν…» απ’ τη σκηνή, έσφιξε σαν και τότες τα χέρια. Τότες που τ’ αγέρι τρύπησε την τέντα στα προσφυγικά καταλύματα˙ τότες, που μάτωσε η παλάμη απ’ τη σφυριά˙ και μονάχα σαν του σκούπισε τους κροτάφους απ’ τον ιδρώτα τα ΄λυσε, πήρε μια ανάσα. «Μιχάλη… Μιχάλη μου…» μη προλαβαίνοντας να αποσώσει τη κουβέντα, τη φώναξαν για να πέσει κι αυτή στην αγκαλιά του Οιδίποδα. Να κλάψει κι αυτή για την οικογενειακή συμφορά.

Πιασμένη λοιπόν απ’ τα αιματοβαμμένα ενδύματα του ήρωα, με μάτια στο φως στυλωμένα, –σαν  τα λουλούδια που κρατάνε ψηλά τα πέταλα στη χαραυγή της μέρας- στραφτοκοπούσαν, σπίθιζαν, σύριζαν κάτι πιο βαθύ, πιο σκληρό, πιο αιώνιο απ’ τον τάφο και τον έρωτα κι είχε ολότελα τυλιχτεί στη θαμπάδα της μέρας˙ κι ο Μιχάλης, ξανάνιωσε άνθρωπος με τούτη την εικόνα. Άνθρωπος που ξανασηκώνει το κεφάλι για να δει τα ουράνια. Άνθρωπος που παίρνει τ’ άρμα σαν τον Προφήτη Ηλιά. Άνθρωπος που ΄δε τη μόνη αλήθεια. Την αλήθεια πως όλα είναι μια αέναη, ατελεύτητη, ατέρμονη αποδοχή και προσφορά, πως όλα είν΄ μια συνέχεια. Στη συνέχεια, σαν τέλεψε η πρόβα τραβήξανε, αλαφρωμένοι κάπως, στην κοντύτερη ψαροταβέρνα.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.2 / 5. Σύνολο ψήφων: 5

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κωνσταντίνα Μυλωνά

Η Κωνσταντίνα Μυλωνά γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1992 στην Κωνστάντα της Ρουμανίας και μεγάλωσε στην Κύπρο. Σπούδασε Ανθρώπινη Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Είναι ενεργό μέλος της Sci-co Cyprus (μη κυβερνιτικός οργανισμός, με στόχο την επικοινωνία της επιστήμης) παράλληλα διδάσκει βιολογία σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, μάλιστα επί δύο συναπτά έτη, ήταν μέλος στο Science for kids του TALENTO Sports Academy.