Κωνσταντίνος ΜπασούρηςΟπλισμένοι με θάρρος και τόλμη
με το βλέμμα καθάριο θωρούν,
το ηθικό τους δεν κάμφθηκε ακόμη
και με βήμα ταχύ προχωρούν.
Με βάσανα και πλήθος εμπόδια
να ελπίζουν δεν παύουν στιγμή,
στην ψυχή έχουν μύρια εφόδια
κι έχουν δίψα αγνή για ζωή.
Τις ριπές σαν βράχος αντέχουν
κι ας πονά η λαβωματιά.
Σε θωρούν και φαντάζει να έχουν
έναν ήλιο, θαρρείς, στη ματιά.
Η ζωή τους κι αν μοιάζει με πάλη,
τη γιατρεύουν την κάθε πληγή,
στον κάματο ρίχνονται πάλι
με πείσμα και περίσσια πυγμή.
Κι αν το διάβα τους δεν είναι λείο,
συνεχίζουν και μπροστά προχωρούν.
Σ’ ένα τέτοιο ψυχής μεγαλείο
όλα τ’ άλλα, θαρρείς, ωχριούν.
Της πατρίδας το άσβεστο χρώμα,
το γαλάζιο της και το λευκό,
μες στις φλέβες τους ρέει ακόμα
σαν το αίμα σε κάθε παλμό.
Σαν περήφανα δέντρα που στέκουν,
επιμένουν, ποτέ δε λυγούν.
Στεφάνι από δάφνη τους πλέκουν,
νικητές απ’ τη μάχη θα βγουν.
Σαν γροθιά ενωμένοι θα σπάσουν
τ’ αοράτου εχθρού τα δεσμά,
με ανάσα βαθιά θ’ απολαύσουν
τον ελεύθερο αέρα ξανά.
Το θάρρος με πόνο σαν σμίγει,
τον βαθύ μάς γεννά σεβασμό.
Το διάβα μας κάποτε λήγει,
τα χνάρια το κρατούν ζωντανό.
Με τα μάτια μπροστά στυλωμένα
προχωρώ και ποτέ δεν ξεχνώ.
Στους σύγχρονους ήρωες του ‘21
ένα εγκάρδιο «Χαίρε» θα πω.
Χρήστος Ντικμπασάνης
