ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Teenγραφείς

6 Δεκέμβρη 2008, Εξάρχεια

6 Δεκέμβρη 2008, Εξάρχεια. Καθώς ξάπλωνα σε κάποιο παγκάκι της γειτονιάς ανάμεσα στην Μεσολογγίου και Τζαβέλα –κάτι συνηθισμένο για εμένα- ακούω δυο κρότους. Υπέθεσα πως γίνονται πάλι επεισόδια και κάτι θα έριξαν, δεν...

Τα μελαγχολικά Χριστούγεννα

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων, ο μικρός Αλέξης ήταν στο δωμάτιό του και κοιτούσε από το παράθυρο τις λευκές νιφάδες που έπεφταν απαλά στην αυλή του σπιτιού γράφοντας το γράμμα για τον Αϊ Βασίλη. Περνούσαν αρνητικές...

Ξεθωριασμένα Χριστούγεννα

Πλησιάζουν Χριστούγεννα και εγώ… ακόμα εδώ. Μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Ναι! Άδειο δωμάτιο. Το μίζερο και ξεθωριασμένο δέντρο με τα μισοσπασμένα στολίδια και τα περισσότερα λαμπάκια καμένα να αναβοσβήνουν. Το τζάκι να...

Να μην

Πρέπει να πατάω τα βήματά μου πιο αργά χωρίς βαριούς τόνους και ψηλαφίσματα. Να αναπνέω με χρονική διάρκεια 3 δευτερόλεπτα, για να μην νομίζει ότι φοβάμαι. Να μην νομίζει ότι σκέφτομαι οποιαδήποτε κίνηση διαφυγής...

Αυτή η δίνη

Ξέρεις ότι της κάνεις κακό, όμως το χέρι σου είναι συνέχεια δίπλα από λαιμό Ξέρω πως θα καταλήξει, είμαι εδώ σε παρακολουθώ, με βλέπεις, αλλά δεν σταμάτησες ποτέ αυτό που κάνεις. Με κατηγορείς, λες πως εγώ ευθύνομαι για...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων (NOT)

Πλησιάζουν Χριστούγεννα κι εγώ δεν μπορώ να πω πως νιώθω την λαχτάρα και ανυπομονησία που είχα ως παιδάκι. Μάλλον θα φταίει ότι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως δεν είναι όλα όμορφα και πως η κοινωνία δεν είναι γεμάτη...

Σκονισμένα μανιτάρια

Οι αλυσίδες άρχισαν να πονάνε όλο και περισσότερο καθώς γράφω στο χαρτί. Οι σημειώσεις και οι σκέψεις  που σημειώνω βαράνε στον λαιμό μου ηλεκτροσόκ και τα διηγήματα αφήνουν μια στάχτη κάτω από τα γράμματα. Οι στάχτες...

Σκέψου σωστά

Ελλάδα, η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τις τέχνες, τις επιστήμες. Ελλάδα, η χώρα των φιλοσόφων, των ρητόρων, των ιστορικών, των ισχυρών πολιτικών και στρατηγών. Ένα από τα πιο διάσημα πολιτισμικά κέντρα των αρχαίων...

Η νεράιδα που με ερωτεύτηκε

Πάντα είχα μια κρυφή αγάπη για τα πλάσματα των παραμυθιών που μου έμαθε η γιαγιά μου, διαβάζοντας μου παραμύθια τα καλοκαίρια. Το αγαπημένο μου παραμύθι ήταν αυτό με τις νεράιδες. Τις μικροσκοπικές γυναίκες με την...

Το σκιάχτρο που χαμογελάει

Ήμουν στο χωριό του παππού μου για τις καλοκαιρινές διακοπές. Ο παππούς μου ήταν μόνος στην ζωή, αφού η γιαγιά μου μας είχε αφήσει. Ο παππούς με αγαπάει όσο τίποτα στον κόσμο. Κάνει τα πάντα για να κάνει τις διακοπές...

Εμείς κι ο εαυτός μας…

Ένιωθε να τη ρουφάει το στρώμα. Είχε πάρει τη μορφή της. Δεν το άφηνε μόνο του για πολλή ώρα, επέστρεφε ξανά κ ξανά σε αυτό για να μπορέσει κάποτε να επιστρέψει και στο σπίτι της. Ήταν γνωστή στον όροφο αλλά δεν...

Άσπρο πουλί, μαύρο μελάνι

Υπάρχει ένα πλάσμα ελεύθερο και δεν εννοώ τον άνθρωπο. Τα πουλιά δεν είναι δέσμιοι κανενός πέρα από τους ίδιους τους εαυτούς τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πληγώνονται από άλλα αίτια. Έχουν αισθήματα, πονάνε σαν κι...

Το παιδί το δικό μου

Το παιδί το δικό μου το περίμενα καιρό. Αυτό το πήρα απ’ τη μάνα μου. Λίγο η γκρίνια, λίγο τα «Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις», λίγο που η Ελένη- δυο χρόνια μικρότερη- με πρόλαβε κι έκανε το πρώτο εγγόνι για τους γονείς...

Ο δρόμος του θανάτου

Κάθε άνθρωπος θέλει που και που να ξεφύγει από τα προβλήματά του. Άλλος με το να μένει μόνος, άλλος με το να συζητάει τα προβλήματά του. Εμένα μου αρέσει μια βόλτα με το αμάξι μου. Χωρίς παρέα, προορισμό ή σχέδια.  Ούτε...

Για λίγο οξυγόνο

Αυτή τη φορά σου γράφω από το μπαλκόνι μου. Σε τοποθέτησα πάνω στα πόδια μου και κάθομαι και σε κοιτώ. Το βλέμμα μου χάνεται στις γλάστρες τριγύρω μου, ακούω το κελάηδισμα των πουλιών και ξαφνικά νιώθω το κεφάλι μου...

Ο άντρας στο λεωφορείο

Ο άντρας στο λεωφορείο είναι ένα πλάσμα μυστηρίου, με παρουσία αινιγματική. Τον βλέπω συχνά, με το εισιτήριο στο χέρι, διαβατήριο για έναν κόσμο αόρατο. Τα σγουρά, γκρίζα μαλλιά του πέφτουν στους ώμους του, ενώ τα γένια...

Η Άντζι στην χώρα των θαυμάτων

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα μου έμπαιναν φραγμοί, πάντα προσπαθούσαν να με αποθαρρύνουν. Βλέπετε, γεννήθηκα σε μία διαφορετική είδους οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν παλαιών αρχών και πολύ αυστηροί. Όταν...

Επίγνωση

Ένιωθε να την ρουφάει το στρώμα, είχε πάρει τη μορφή της. Δεν το άφηνε μόνο του για πολλή ώρα, επέστρεφε ξανά και ξανά σ’ αυτό για να μπορέσει κάποτε να επιστρέψει και στο σπίτι της. Ήταν γνωστή στον χώρο αλλά δεν...

error: www.grafein.gr