Κατερίνα ΖύφιΠλησιάζουν Χριστούγεννα και εγώ… ακόμα εδώ. Μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Ναι! Άδειο δωμάτιο. Το μίζερο και ξεθωριασμένο δέντρο με τα μισοσπασμένα στολίδια και τα περισσότερα λαμπάκια καμένα να αναβοσβήνουν. Το τζάκι να καίει και από δίπλα να κρέμονται γιρλάντες. Από πάνω η τηλεόραση να παίζει απαλή χριστουγεννιάτικη μουσική. Κι όμως! Εγώ είμαι ακόμα εδώ και παλεύω με το μυαλό μου. Με τις σκέψεις μου. Με τα συναισθήματα μου.
Χριστούγεννα ήταν… όταν Μαζευόμασταν όλοι γύρω από ένα τραπέζι. Τρώγαμε. Χορεύαμε. Γελούσαμε… Πού να είναι άραγε όλοι εκείνοι που γελούσαμε και τρώγαμε μαζί; Πέρασαν τα χρόνια και εγώ είμαι εδώ. Παρακολουθώ τα απέναντι σπίτια με τις ανοιχτές κουρτίνες και τα λαμπερά φρεσκοπλυμένα παράθυρα. Το σαλόνι γεμάτο στολίδια, φωτάκια και κάτω από το δέντρο μεγάλων διαστάσεων δώρα πακεταρισμένα με φανταχτερά αμπαλάζ και αστραφτερούς φιόγκους. Μέσα αγαπημένοι άνθρωποι που απολαμβάνουν τα εδέσματα που αρμόζουν σε ένα ρεβεγιόν Χριστουγέννων, ενώ η πρώτη νιφάδα χιονιού πέφτει στη γη.
Ξαφνικά ακούω έναν κρότο στην πόρτα. Ποιος άλλος μπορεί να είναι! Η γειτόνισσά μου μου χτυπάει την πόρτα.
«Βασιλική, άνοιξε. Ήρθα να σε πάρω να φάμε μαζί. Είναι και τα παιδιά μου. Έλα να περάσουμε καλά! Έφτιαξα και το αγαπημένο σου γλυκό».
Αχ αυτή η Φρόσω! Από μικρές μαζί. Στο ίδιο θρανίο. Στην ίδια γειτονιά. Σε διπλανά σπίτια. Αυτοκόλλητες. Σπουδάσαμε μαζί. Μέναμε μαζί. Κάναμε τρέλες μαζί. Είχαμε ορκιστεί να μην παρατήσουμε ποτέ η μια την άλλη! Εγώ όμως ήρθε η ώρα να σπάσω αυτόν τον όρκο για να σπάσει και η μοναξιά μέσα μου, είπα στον εαυτό μου και άφησα την καρέκλα να φύγει από τα πόδια μου.
Πολυτίμη Μουρατίδου
