Στέφανος ΣύγκαςΠρέπει να πατάω τα βήματά μου πιο αργά χωρίς βαριούς τόνους και ψηλαφίσματα. Να αναπνέω με χρονική διάρκεια 3 δευτερόλεπτα, για να μην νομίζει ότι φοβάμαι. Να μην νομίζει ότι σκέφτομαι οποιαδήποτε κίνηση διαφυγής, γνωρίζει ότι ξέρω πόσο λατρεύει το κυνηγητό. Να μην φωνάξω, γιατί θα βγει με τη ζωντανή μορφή του, οι φωνές του θυμίζουν το απαίσιο παρελθόν στο οποίο ήταν ακόμα ζωντανός.
Να μην πλησιάζω σε παράθυρα ή καθρέφτες, θα του θυμίσουν τότε που αυτοκτόνησε με κομμένο γυαλί και θα τον κάνω να κλαίει. Να μην τον κάνω να κλάψει, το κλάμα του θα με κοιμίσει. Να μην κοιμηθώ, θα μου σκίσει τη σάρκα από τα μάγουλα μέχρι το σημείο όπου έφτασε το αίμα από την αυτοκτονία του.
Να μην ματώσω, θα κάνει κύκλους γύρω μου, το κτήριο θα διαλυθεί. Να μην τον φωνάξω με το όνομά του, θα χρειαστεί χρόνος να μεταφερθώ προς την κόλαση. Να μην επικαλεστώ άλλους δαίμονες ή αγγέλους, θα πονάει η λάβα όταν θα πέφτει στο στήθος μου. Να μην κοιτάω την ώρα, οι δείκτες δείχνουν πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά.
Να μην αυτοκτονήσω, το να κάνω παρέα μαζί του για πάντα ακούγεται δύσκολο, θα πονάνε οι μυς μου να κουβαλάω πέτρες για να χτίσω ταφόπλακα, δεν γνωρίζει σε ποια στάση θάφτηκε, θα μου πάρει αιώνες να τη φτιάξω σωστά.
Τέλος, να μην αγγίξω χαρτί, δεν ήξερε να γράφει και στο σημείωμα που άφησε πίσω του είχε παντού ορθογραφικά λάθη.
Σοφία Τσιούρβα
