Βέτα ΧρυσοπούλουΣτη μεγάλη πλατεία με τα πράσινα δένδρα, στο φως του ήλιου παίζουν παιδιά,
πολύχρωμα μπαλόνια πετούν στον αέρα, μοιάζουν πουλιά,
στη μεγάλη πλατεία με τα κόκκινα παγκάκια,
το βράδυ ζευγάρια μοιράζουν φιλιά.
Αγάπης λόγια μού φέρνει ο αέρας μακρινής εποχής όταν είχα εσένα,
λουλούδια ανθισμένα γέμιζε η πλατεία όσο ήμασταν μαζί.
Τυχαία σε είδα μες την πλατεία, θαρρώ είχε σκοτεινιά,
ούτε ένα λουλούδι, ούτε ένα δένδρο, παντού ερημιά!
Παιδιά πια δεν παίζαν, νεκρά τα πουλιά,
γκρίζα μπαλόνια γέμισε η πλατεία, καμένη η καρδιά.
Κρυφά σε κοιτούσα, είχες λυτά τα μαλλιά,
καθώς περπατούσες στο σκοτάδι μόνη, χωρίς αγκαλιά.
Τι κρίμα η φωτεινή πλατεία, γεμάτη λουλούδια, γεμάτη παιδιά,
νεκρή ν’ απομείνει μέσα στο γκρίζο, φρικτή μοναξιά.
Ελένη Καραγιάννη
Ευαγγελία Λαναρά
