ΓΡΑΦΕΙΝ

Για το παιδί που χάθηκε

Τι νόημα έχει πλέον να παλεύεις; Νέοι νεκροί, γυναίκες κακοποιημένες, παιδιά χωρίς ψυχή. Η κοινωνία του σύγχρονου κόσμου, η κοινωνία της προόδου και της τεχνολογικής ανάπτυξης. Στέκεσαι για μια στιγμή στο κατώφλι του σπιτιού σου, εκεί που έζησες. Πόσες φορές πέρασες από εκείνο το μέρος ξέγνοιαστος; Πόσες φορές έπεσες τρέχοντας για να φτάσεις γρήγορα στο σπίτι, πριν πέσει η νύχτα και απλώσει την αγκαλιά της στη γη. Με δάκρυα στα μάτια κοιτούσες το ματωμένο πόδι σου επιζητώντας τη στοργή της μητέρας σου. Από ένα τραύμα χάθηκες. Προσπάθησες να ξεφύγεις από τις μαχαιριές του σκοτεινού ανθρώπου που χωρίς οίκτο άκουγε τις κραυγές γεμάτες ελεημοσύνη να βγαίνουν από την ψυχή σου και συνέχιζε. Με δάκρυα στα μάτια πάλι κοιτάς το πόδι σου να πλέει στο αίμα, σαν να ήσουν ξανά μικρό παιδί και συλλογιζόσουν τη φράση που σου ‘λεγε η μητέρα σου «Δεν πειράζει. Θα μεγαλώσεις». Τα λόγια της μητέρας σου έμειναν εκεί, μαζί με την τελευταία σου πνοή, στου σπιτιού σου το κατώφλι.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.8 / 5. Σύνολο ψήφων: 64

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Βάσια Παπαδημητρίου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς