ΓΡΑΦΕΙΝ

Μη με αφήσεις να σε αφήσω

Μη με αφήσεις να σε αφήσω, αυτά τα λόγια μονάχα κατάφερα να ξεστομίσω.
Και εσύ σαν να ήξερες το τέλος, με καθησύχασες απομακρύνοντας απαλά την φράντζα από τα σχεδόν βουρκωμένα μάτια μου ψιθυρίζοντας μου πως θα τα καταφέρουμε
Ούτε εσύ δεν το πίστευες, τώρα το ξέρω
Εγώ όμως σε πίστεψα.
Σαν ρομαντική ψυχή και εγώ, ήθελα πολύ να νιώσω αυτή την ασφάλεια που θα μου προσέφερε μια τόσο αφελής κίνηση-να σε πιστέψω.
Βλέπεις, τις στιγμές που σε ένιωθα δίπλα μου δεν μπορούσα να έχω αμφιβολίες, σαν σωστική λέμβος υπήρχες πάντα εκεί και δεν με άφηνες να βυθιστώ στο κενό
Τώρα όμως βυθίζομαι και εσύ δεν είσαι εδώ να με φέρεις στην επιφάνεια, άδικα πολεμάω με τα κύματα, άδικα παλεύω για κάτι ετοιμοθάνατο
Σε παρακαλώ κάνε κάτι για να με μεταπείσεις, κάνε με να σταματήσω να δίνω φωνή στις σκέψεις που σε θέλουν μακριά μου
Πάλεψε για εμένα, δώσε μου κάτι να πιαστώ για να μην πέσω και σε πάρω μαζί μου.

Δεν μιλάς
Πότε έγινες τόσο ρηχός μάτια μου; Άραγε μου φανέρωσες ποτέ το αληθινό σου πρόσωπο;
Η ώρα περνάει, ο χρόνος μας τελειώνει.
Μέχρι να ξημερώσει και να φανερωθεί η αυγή στα κουρασμένα από το ξενύχτι μάτια μας μπορείς να με ξανακερδίσεις. Θύμισέ μου όμως, πόσες φορές με έχεις χάσει;
Ο χρόνος τελειώνει, η επιμονή μου όχι. Βλέπεις, μόνο με εσένα συμβαίνει αυτό και δεν μπορώ να παραιτηθώ. Θα ήταν σαν να αφήνω ένα κομμάτι του εαυτού μου κάτι που αρνούμαι να επιτρέψω.
Ίσως να βρίσκομαι σε άρνηση γενικά, πράγμα που σημαίνει πως το βάρος πέφτει πάνω σου. Όχι, μη μου λες πως όλα θα πάνε καλά, μη με πλησιάζεις.
Δεν ξέρω ποιος είσαι, δεν ξέρω γιατί βρίσκομαι σε αυτήν την κατάσταση και δεν ξέρω γιατί σε εμπιστεύτηκα.
Η συζήτηση δεν οδηγεί πουθενά, νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μας σώσει.

Γιατί τριγυρνάς στο κεφάλι μου;
Το μόνο πράγμα που μου προκαλείς είναι ζαλάδα πλέον. Ποιο ρίγος και ποια ανατριχίλα;
Η αυγή με πρόλαβε εν τέλει και η επιμονή μου τελείωσε. Και μαζί με την αυγή ήρθε στην επιφάνεια μια γαλήνη που καιρό αναζητούσα.
Έφτασε η στιγμή να πάρω εγώ το βάρος πάνω μου και να σου πω το αντίο που δεν κατάφερα τόσο καιρό. Να απαλλαγώ επιτέλους απ’ αυτό το μαρτύριο που μόνη επέβαλα στο μυαλό μου
Σε αφήνω για να βρω τον εαυτό μου…

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 22

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Σοφία Ταγκαλίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς