ΓΡΑΦΕΙΝ

Άσπρο φως

Μπορεί αρχικά να πίστευα ότι εκείνη η ημέρα ήταν μια συνηθισμένη σαν όλες τις άλλες. Πώς θα μπορούσα άραγε, εγώ ένα μικρό αγαθό κορίτσι να υποψιαστώ τι πιθανόν να επακολουθούσε; Το αθώο παιδικό μου μυαλό δεν είχε την ικανότητα να σκεφτεί ορθά και προληπτικά. Δεν μπορούσε να λάβει υπόψη του όλα αυτά τα στριφνά, απλανή και μεγάλης διάρκειας βλέμματα που ώρες ώρες μού έριχνες σε διάφορες εορτές, τις στιγμές που νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσε κανείς. Πίστευα πως το ενδιαφέρον σου για εμένα ήταν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας κοντινής σου σχέσης με την οικογένειά μου.

Έπρεπε να το είχα καταλάβει. Πώς γίνεται να ήμουν τόσο αφελής; Έπρεπε να είχα αντιληφθεί πως αυτά τα σκυθρωπά χαμόγελα που μου ανταπέδιδες από την πρασιά γειτονική αυλή σου κάθε μέρα που ξεκινούσα για το σχολείο ότι κάτι επιθυμούσαν από εμένα, κάτι πέρα από τη φαντασία μου. Τώρα πλέον όμως είναι αργά, δυστυχώς πολύ αργά. Βρήκες την κατάλληλη μέρα να βάλεις σε λειτουργία το σχέδιο σου. Αυτό το αψεγάδιαστο σχέδιο που καιρό ξόδεψες μελετώντας. Αυτό το σχέδιο που στοίχισε πολλαπλά πράγματα στους δικούς μου αλλά ακόμα περισσότερα σ’ εμένα.

Οι γονείς μου εν αγνοία τους εκείνη την ημέρα, εκείνη την καταραμένη ημέρα με είχαν αφήσει ολομόναχη στο σπίτι μας . Μόνο μία ημέρα, συγκεκριμένα κάτι ώρες, με άφησαν μόνη μου διότι έπρεπε να πάνε στην πόλη για μία σημαντική δουλειά που είχε προκύψει. Πού να ήξεραν οι δύσμοιροι τι θα συνέβαινε στην μονάκριβη κόρη τους και ειδικότερα ποιος θα ευθύνονταν για όλο αυτό. Με τον ίδιο τρόπο σαν κι εμένα επέλεξαν να μην παρατηρήσουν καλύτερα τον άνθρωπο του διπλανού σπιτιού. Τον άνθρωπο που πάλι εν αγνοία τους υποδέχονταν καθημερινά στο σπίτι τους. Τους παρέσυρε φαίνεται κι αυτούς η ευπροσήγορη ομιλία και το πλατύ χαμόγελό σου τόσο πολύ, που τυφλώθηκαν και δεν πρόσεξαν το κακεντρεχές τέρας που έκρυβες μέσα σου.

Έτσι, με τον ίδιο τρόπο κι εγώ εκείνη την ημέρα σε άφησα να μπεις μέσα στο σπίτι, χωρίς να αποτελέσω κάποιο εμπόδιο στο πρώτο βήμα του σχεδίου σου. Από εκεί εσύ συνέχισες κανονικά να υλοποιείς και τα επόμενα βήματα. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν πέσω αναίσθητη ήταν κάτι να τρυπάει την μαλακή νεανική επιδερμίδα του ροζιάρικου μπράτσου μου. Εκείνη την στιγμή γύρισα απότομα να δω τι ήταν. Είδα την σύριγγα που εσύ μόλις είχες βάλει μέσα στο χέρι μου, αλλά πριν προλάβω να πω κάτι έπεσα κάτω χάνοντας έτσι τις αισθήσεις μου. Το φάρμακο που είχε εισέρθει μέσα στον οργανισμό μου δεν λειτούργησε πλήρως, καθώς ενώ άφησε το σώμα μου παράλυτο είχα ακόμα όλες τις αισθήσεις μου. Προσπάθησα μάταια να φωνάξω βοήθεια πολλές φορές αλλά δεν με άκουγε κανένας, αφού τα χείλια μου παρέμεναν αδρανή από το φάρμακο που μου έβαλες. Την επόμενη στιγμή ένιωσα τα δυνατά τεράστια χέρια σου να με σηκώνουν από το πάτωμα και να με ακουμπάνε στον ώμο σου. Αφού πρώτα είχες διαπιστώσει ότι κανένας δεν παρευρίσκονταν εκεί γύρω, με ένα γοργό βάδισμα με μετέφερες από την συρταρωτή εξώπορτα της αυλής μας στο δάσος που απλώνονταν στην πίσω μεριά της γειτονιάς μας. Έτσι με γρήγορα βήματα σύντομα φτάσαμε σε μία ετοιμόρροπη αποθήκη στην μέση αυτής της μεγάλης έκτασης ακατοίκητης γης.

Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα αλλά λόγω της παραλυσίας ήταν αδύνατο. Τα επόμενα λεπτά που ακολούθησαν ήταν φρικαλέα. Ένιωθα όλα όσα διέπραττες στο σώμα μου, πριν χάσω ολοκληρωτικά και για πάντα τις αισθήσεις μου. Ήταν λες και ο χρόνος κυλούσε με βραδύτητα, καθώς εσύ με το βρώμικο και χρησιμοποιημένο νυστέρι άνοιγες το απαλό μου δέρμα στα δύο χωρίς ίχνος ευσπλαχνίας στα μάτια σου. Αισθάνθηκα όλον τον σωματικό αφόρητο πόνο, πριν αναπαυτώ στην ηρεμία μου. Ώσπου τελικά τα πάντα γύρω μου θόλωσαν και ξαφνικά γύρω μου με περιτριγύριζε ένα άπλετο άσπρο φως.

Απ’ αυτό το μέρος σου μιλάω και τώρα. Ο υποτιθέμενος παράδεισος σύμφωνα με τις ιστορίες των γονιών μου. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ πέρα παρά μόνον ο εαυτός μου. Έτσι σε ξαναρωτάω πώς μπόρεσες και το έκανες αυτό σε ένα μικρό κοριτσάκι; Ποιος ξέρει σε πόσους το έχεις ξανακάνει. Πόσα δύστυχα παιδάκια έφυγαν από τα δικά σου μοχθηρά χέρια όπως κι εγώ. Τώρα πλέον έχω απομείνει μόνη μου ανάμεσα στο απέραντο τίποτα ανακαλώντας στην μνήμη μου αδιάλειπτα την φρικαλέα εκείνη ημέρα χωρίς απάντηση στα ερωτήματά μου και χωρίς επαφή με τους ανθρώπους μου περιπλανιέμαι ολομόναχη στο αέναο κενό. Γιατί;

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.7 / 5. Σύνολο ψήφων: 14

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ουρανία Τζιλοπούλου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς