Ιωάννα ΤόσκαΒομβαρδίζεται ο νους εσκεμμένα από σκέψεις. Ο καφές κρύωσε, το τσιγάρο τελείωσε. Την ώρα που κατηγορείς όλους εκείνους για το χάλι σου. Άραγε τι φταίει; Ποιος φταίει; Εκείνοι; Οι άλλοι; Ή εσύ. Πίνω μια γουλιά από τον κρύο καφέ μου. Εξακολουθεί να μ ’αρέσει. Συμβιβάζομαι εύκολα με μετριότητες. Λάθος μεγάλο, αδρανείς άνθρωποι. Πυροβόλησε τον εαυτό σου πρώτα εσύ. Εσύ και μόνον γνωρίζεις την λύτρωσή σου. Δεν σου φταίει κανείς. Παρά μόνον εσύ. Αναρωτήσου γιατί φλερτάρεις με την θλίψη σου. Πέταξα τον κρύο μου καφέ. Φτιάχνω άλλον για να ικανοποιήσω την εξάρτηση του μυαλού μου. Έτσι μας έμαθαν εκείνοι που «γνωρίζουν». Γουστάρουμε να βρίσκουμε άμεσα την απόλαυση που χάσαμε. Αόριστες σκέψεις που δεν έχουν κατάληξη. Άραγε τι φταίει; Ποιος φταίει; Εκείνοι; Οι άλλοι; Εγώ; Έβαλες τον εαυτό σου σε μια λούπα. Ναι, σε σένα απευθύνομαι.
Σου φταίει το κράτος που τόσα χρόνια σου γδέρνουν το κορμί ανελέητα. Σου φταίει η δουλειά σου που ο μισθός σου ίσα ίσα καλύπτει το ενοίκιο και το ηλεκτρικό ρεύμα. Σου φταίει το σχολείο που αντί να σε βοηθάει στο εκατό τις εκατό σε πνίγει σταδιακά αφού έβαλε το υπουργείο παιδείας το χεράκι του. Σου φταίει η γειτόνισσα που αηδιαστικά παρατηρεί την κάθε κίνησή σου για να ‘χει να συζητάει στην εκκλησία την ώρα που ο παππάς ψέλνει. Σου φταίει εκείνος/εκείνη που χάρισες απλόχερα το «είναι» σου κι όμως αχάριστα σε πέταξε σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Σου φταίω εγώ που προσπαθώ μήνες τώρα να βρω την άκρη από το κουβάρι που αράδιασε εμπρός μου ξαφνικά. Δεν σου φταίει τίποτα. Παρά μόνον εσύ.
Άναψα ένα τσιγάρο και κάηκε μονάχο του. Και ο καφές μου πάλι κρύωσε. Τούτο ‘δω το ονομάζω παραλήρημα.
Κατερίνα Χαραλαμπίδου
