Ιωάννα ΤόσκαΠήρες αόρατη μορφή στο κλείσιμο των ματιών μου. Αόρατη μορφή. Άραγε βγάζει νόημα; Αγνόησέ το. Κράτησα μόνο τη μορφή σου και δύο λόγια να ηχούν μες το κεφάλι μου. Ένα -να μην γίνω σαν κι αυτούς και το άλλο- να χαμογελάω. Μα πώς να χαμογελάσω μάτια μου, αφού η μορφή σου παραμένει αόρατη και τελειώνουν τα τσιγάρα μου. Κλιματική αλλαγή, αρρώστιες, γυναικοκτονίες, βιασμοί, ληστείες, πλημμύρες, σεισμοί, άγχος για το αύριο, φωνές των αφεντικών, ειδήσεις στην TV. Κι εσύ. Μαζεύω τις στάχτες στο τασάκι μου αδειάζοντας το μυαλό μου, πετώντας το στα σκουπίδια. Ακόμα και στα γραπτά μου επικρατεί κομφούζιο. Είδα την γειτόνισσα το βράδυ από το παράθυρο, κατέβηκε να πετάξει τα δικά της σκουπίδια. Το χθεσινό χαλασμένο φαγητό. Τι ανάγκη έχει αυτή; Θα μαγειρέψει άλλο. Τι ανάγκη έχει ο άστεγος; Τρώει τα σκουπίδια της. Τι ανάγκη έχω εγώ; Τρώω τα σκουπίδια σας.
«Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη, λεφτά έχουν να τριγυρνάνε στα μαγαζιά. Δεν βλέπεις; Γεμάτες οι καφετέριες και τα ξενυχτάδικα», σχολίασε η κυρά Ελένη. Άραγε, βλέπω την κατάντια μας; Άραγε, βλέπει τους άστεγους; Δεν τη ρώτησα. Έμεινα σιωπηλή να χαζεύω τις γεμάτες από κόσμο καφετέριες και μία μητέρα να αναζητά τροφή στα σκουπίδια έχοντας αγκαλιά το παιδί της. Εσύ, άραγε, τι επιλέγεις να κατοπτεύεις;
