Μαρία Θεοχαρίδου«Ο κυρ Χάρης, ο βοσκός ήρθε να μας φέρει γάλα». Έτσι λένε τα παιδιά του χωριού στις μάνες τους, όταν κατεβαίνω απ’ το φτωχικό μου στο βουνό. Η αλήθεια είναι ότι το να πουλάω γάλα δεν είναι πια αρκετό για να με συντηρήσει. Έτσι κι εγώ την προηγούμενη φορά που κατέβηκα στο χωριό έκλεψα ένα καρβέλι ψωμί από τον πάγκο του φούρναρη για να έχω κάτι να τρώω τα βράδια.
Δυο χρόνια έχει να έρθει ο γιος μου να με δει και να μου φέρει λίγο φαΐ. Από τότε έχω να δω το εγγονάκι μου, που πριν φύγει μου έδωσε μια ζεστή αγκαλιά, σαν να ήξερε ότι θα ήταν η τελευταία. Πλέον η μοναξιά μού έχει γίνει εφιάλτης. Ο γέρος σκύλος μου, ο Δούκας, όπως τον ονόμασε ο εγγονός μου, είναι η μόνη μου συντροφιά. Πολλοί μου λένε: «Μα, κυρ Χάρη, άμα δεν σου αρέσει τόσο η μοναξιά γιατί δεν έρχεσαι να μείνεις στο χωριό;» Θα το ήθελα πραγματικά, αλλά το βουνό είναι το μέρος που ανήκω. Η θέα και η μυρωδιά αυτή της βροχής το καλοκαίρι είναι αρκετά για να με κάνουν να ριζώσω εδώ ακριβώς που είμαι. Αν και το μετανιώνω που δεν άκουσα τον γιο μου, όταν μου έλεγε να πάω μαζί τους στην πόλη. Το μόνο που μου έμεινε είναι η πολύτιμη οικογενειακή μας φωτογραφία και η ελπίδα ότι θα τον ξαναδώ…
Ηλίας Φιλιππίδης
Στέφανος Σύγκας
