ΓΡΑΦΕΙΝ

Η μελλοντική ζωή μου

Η ώρα είναι 3:00′ το βράδυ, έξω χιονίζει και εμένα δεν με παίρνει ο ύπνος. Σε αντίθεση με την οικογένεια μου που έχει κοιμηθεί από νωρίς. Βρίσκομαι στην κουζίνα, φτιάχνω ένα ποτήρι τσάι μπας και με χαλαρώσει. Πάντα με κλειστό φως για να μην ξυπνήσω το καναρίνι και τον παπαγάλο. Αφού το φτιάχνω, βγαίνω στην βεράντα με το λάπτοπ και με μια χοντρή κουβέρτα, που έχω πάρει από το δωμάτιο. Οι σκέψεις ξεκινάν να με κυριεύουν και αρχίζω να τις γράφω στο word:

“Άραγε ποιο το νόημα της ζωής μας; τι πρέπει να κάνω για να είμαι ευτυχισμένη; Μπορεί κάποιος να είναι πραγματικά χαρούμενος σήμερα;

Για εμένα το νόημα της ζωής είναι απλό. Επειδή ζω μέσα στη φαντασία μου, θα έλεγα ότι το νόημα της δικιάς μου είναι να ζω την κάθε μέρα μου σαν παραμύθι. Στα παραμύθια εννοείται πως υπάρχουν υποχρεώσεις και κοινωνικά πρέπει. Το θέμα είναι πώς το αντιμετωπίζεις εσύ. Εγώ δεν θέλω να μένω σε αυτά, απλά να ζω το παρόν χωρίς να θέλω να δω το μέλλον. Να το φαντάζομαι αλλά βάζω στόχο την πραγματοποίηση του.

Σαν κλασικό παραμύθι, λοιπόν, θα υπάρξει σίγουρα πρίγκιπας. Αλλά μπορεί να υπάρξει σήμερα και αν ναι πώς θα είναι;

Πιστεύω πως θα ήταν καλός, αποφασιστικός, με τρόπους και μ’ ένα λεξιλόγιο που δεν καταλαβαίνεις τι σου λέει. Αλλά παρόλα αυτά εσύ απλά λατρεύεις να τον ακούς να μιλάει. Να βοηθάει ακόμα και τον εχθρό του και να σε υποστηρίζει σε ό,τι και αν κάνεις. Μπορεί να νευριάζεις μαζί του και να του φωνάζεις αλλά όταν τον κοιτάς στα μάτια να σε κάνει να γελάς και να σε διεκδικεί ξανά. Να είστε ερωτευμένοι μέχρι τα βαθιά γεράματα. Να είστε σαν τα γεροντάκια στις ταινίες και να ανακαλύπτετε κάθε μέρα πράγματα ο ένας για τον άλλον.”

Κάπου εκεί με πήρε ο ύπνος και να ‘σου που με βλέπω να είμαι σ’ ένα κάστρο ακριβώς με αυτόν τον πρίγκιπα. Οι δουλειές μας είναι απλές: εγώ ψυχολόγος σε σχολεία κι αυτός μέτοχος μιας μεγάλης δικηγορικής εταιρίας. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά ήταν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις που κάναμε και χαμόγελα πολλών ταλαιπωρημένων ανθρώπων να μας λένε ευχαριστώ. Το καλύτερο: το βλέμμα του στο τέλος που μου έλεγε τα κατάφερες.

Να που ξημέρωσε και βλέπω όλον τον τόπο χιονισμένο. Η μέρα ξεκινά και ήρθε η ώρα να υλοποιήσω το παραμυθένιο όνειρό μου.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 17

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κατερίνα Χαραλαμπίδου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς