Εἶναι καιρὸς ποὺ καρτερῶ ἀπ’ τῆς καρδιᾶς τὰ βύθια γιὰ σένανε νὰ ξεχυθῇ, σὰν τ’ ἀστεριοῦ τὸ φῶς, ὁ στίχος μου καὶ ὁ ῥυθμός. Κι εἶναι φορές, ἀλήθεια, ποὺ νιώθω σὰ νὰ ἤσουνα δικός μου ἀδερφός. Ἀπὸ μακριὰ ἡ σκέψη μου σοῦ...