ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - Teenγραφείς

Πίνακας – Τελικά ρουτίνιασες;

Πίνακας Οι ψυχές μάτια μου ξεχειλίζουν από χρώματα Κάθε χρώμα ξετυλίγεται σε υποτονισμούς ώσπου φτάνει στο λευκό Οι ψυχές μάτια μου, ξέρουν καλά να λερώνονται και να λερώνουν Οι άνθρωποι «λερώνονται» μεταξύ τους...

Θείο δώρο

Είναι η πρώτη φορά που εξομολογούμουν. Ποτέ δεν ένιωθα την ανάγκη να το κάνω – μπορώ και μόνη μου, έλεγα. Μα να που ήρθε η ώρα. Ακόμα θυμάμαι το τρέμουλο που είχε κυριεύσει το κορμί μου, τον φόβο για την κριτική...

Μια φορά παιδί

«Θέλω να μεγαλώσω επιτέλους, να είμαι ελεύθερος και να κάνω ότι θέλω!» συνήθιζα να λέω μικρός και τώρα απλά γελάω μόνο με αυτήν την σκέψη. Πλέον 30ρης, άνεργος, χωρίς έναν άνθρωπο δίπλα μου, το μόνο που σκέφτομαι όλη...

Η ώρα της επανασύνδεσης

Καθώς περνάω την πύλη του Κοιμητηρίου θυμάμαι τα λόγια σου: «Αν πεθάνω πρώτος, να έρθεις, όταν αισθανθείς έτοιμη και δυνατή» Πού να ήξερα…πως θα βρισκόμουν σήμερα εδώ για να σου διηγηθώ πως πέρασα αυτά τα δυο χρόνια...

Τρελά Δεμένοι

Χιλιάδες σενάρια και σκέψεις τρέχουν στο μυαλό της, σαν άγρια, ατίθασα άλογα στη μέση της θάλασσας. Κάποια από αυτά ζωντανεύουν την ώρα  που χτυπά η πόρτα του δωματίου,  ενώ άλλα γίνονται θύματα ιεροτελεστίας τα...

Χρόνια σας πολλά!

Ήταν δέκα Οκτωβρίου, περίπου εννιά το βράδυ. Δεν νομίζω ότι αυτή η ανάμνηση θα καταφέρει να διαγραφεί ή έστω να ξεθωριάσει ποτέ από το μυαλό μου. Βλέπεις, είναι κάτι σαν σταθμός για μένα. Αυτό που λένε, η μοιραία στιγμή...

Ποτέ δεν είναι αργά

Ο κύριος Πέτρος ξύπνησε το πρωί, όπως έκανε κάθε μέρα. Άνοιξε τα παράθυρα για να μπει λίγο φως στο δωμάτιο και παρατήρησε τους ανθρώπους να περνούν, τα αυτοκίνητα, τις φωνές από τα παιδιά στις κούνιες. Για εκείνον δεν...

Μια μέρα

«Το τελευταίο βράδυ μου απόψε το γλεντάω». Κάτι τέτοια άκουγε ο φίλος μου ο Γιώργος μετά τις εννέα. Ενώ εγώ χωρίς να δώσω καμία σημασία πήγα για ύπνο έχοντας  στην άκρη του μυαλού μου ότι αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίς...

Το θαύμα

Έχετε σκεφτεί ότι η ζωή σας μπορεί να αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη; Όλα κυλούσαν ομαλά σύμφωνα με το σχέδιο και οι τέσσερις μηχανές βρίσκονταν σε πλήρη λειτουργία, τα καύσιμα ξεχείλιζαν, τίποτα δεν θα μπορούσε να...

Λύτρωση

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κάποιος σου στέλνει ένα δώρο, την κατάλληλη στιγμή; Το σύμπαν, ο Θεός, το κάρμα, η ζωή… Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ αυτό. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως αυτό το απόγευμα, έλαβα το καλύτερο δώρο, το...

Η τελευταία εξομολόγηση

Αγαπητό μου ημερολόγιο, Ταμπού, στερεότυπα και προκαταλήψεις χρόνια τώρα ‘’υποτίθεται’’ πως έχουν ξεπεραστεί. Εγώ, θέλω να ελπίζω, πως είμαι ο μοναδικός που δεν το βλέπω. Θέλω να ελπίζω πως  αυτά είναι ξεπερασμένα και...

Η σκιά στο μονοπάτι

Προχωράς διστακτικά, η ομίχλη έχει σκεπάσει τον τόπο. Η ματιά σου είναι θολή και τα βήματά σου αβέβαια. Βαδίζεις -κυριολεκτικά- στα τυφλά. Καμιά φορά, με την άκρη του ματιού σου διακρίνεις μερικά κλαδιά να ξεπροβάλουν·...

Γιατί το άφησες να συμβεί αυτό θεέ μου;

«Θάνατος», «Καταστροφή», «Γιατί το άφησες να συμβεί αυτό θεέ μου;» Αυτά ήταν μερικά από τα λόγια της κυρίας Μαίρης. Τίποτα δεν μπορούσε να την συγκρατήσει τώρα πιά. Η ψυχή της είχε αφήσει το γερασμένο και κουρασμένο από...

Δεύτερη ευκαιρία;

«Λυπάμαι Ραφαήλ». Ήταν τα λόγια που χρειάστηκα, για να καταλάβω ότι όλα πια τελείωναν. Πέμπτη 20 Μαΐου 12:00 μ.μ. Κουραστική η βάρδια στο νοσοκομείο σήμερα. Επιτέλους τελείωσε και το τελευταίο χειρουργείο. Φεύγοντας από...

Η ευτυχία είναι στο χέρι σου

Είχε γίνει επίσημα 18 χρονών η Αριάδνη πλέον.  Πλησίαζε ο καιρός που θα έδινε πανελλήνιες και το άγχος της γινόταν ολοένα και εντονότερο. Δεν ήταν αποφασισμένη  ακόμη για το τι θέλει να κάνει στη ζωή της. Βάδιζε στα...

Από το φως στο σκοτάδι

-Γιαγιά, για ποιο λόγο δεν έχετε καλές σχέσεις με τον μπαμπά μου και τη μαμά μου; -Είναι μεγάλη ιστορία, Γιωργάκη. Εσύ για ποιο λόγο ρωτάς; -Πες μου, γιαγιά. θέλω να μάθω, σε παρακαλώ. Να δω τι συμβαίνει. -Εντάξει...

Εύχομαι να ήμουν

Σταγόνες πέφτουν κάτω στη γη. Ο ήχος της βροχής γίνεται ολοένα πιο έντονος. Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου προσπαθώντας να μην κοιμηθώ. Η βαβούρα της τάξης ακούγεται σαν νανούρισμα στα αυτιά μου. Και εκεί που πάει να με...

Η Μόλι

Ξύπνησα για ακόμα μια φορά από τον δυνατό ήχο των τζιτζικιών στο μπαλκόνι. Όμορφα καλοκαιρινά πρωινά. Αυτή η πρωινή δροσούλα συνοδευόμενη από τις καυτές ακτίνες του ήλιου που πέφτουν απαλά στο κάτασπρο δέρμα μου...

error: www.grafein.gr