ΓΡΑΦΕΙΝ

Η τελευταία εξομολόγηση

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ταμπού, στερεότυπα και προκαταλήψεις χρόνια τώρα ‘’υποτίθεται’’ πως έχουν ξεπεραστεί. Εγώ, θέλω να ελπίζω, πως είμαι ο μοναδικός που δεν το βλέπω. Θέλω να ελπίζω πως  αυτά είναι ξεπερασμένα και παλαιομοδίτικα. Σε μια εποχή, που η διαφορετικότητα σε όλα τα επίπεδά της ξεχειλίζει. Θέλω να ονειροπολώ, για ένα καλύτερο αύριο. Για μία κοινωνία, η οποία δεν θα κατακρίνει καμία πράξη καλή ή κακή. Δύσκολος δρόμος όμως.

23 Ιουλίου 2004

Πάλι καλά που είσαι κι εσύ. Έχω τουλάχιστον κάποιον να μιλήσω. Δεν αντέχω άλλο με αυτούς. Με έχουν τρελάνει. Νιώθω πως δεν με βαστούν τα πόδια μου, από το ξύλο που καθημερινά τρώω. Αλλά βλέπεις, από τότε τα ίδια έκαναν. ΠΟΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. Το παιδί τους, που κατά τύχη ήρθε στη ζωή, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όπως λένε και οι ίδιοι. Είναι σαν να μην το έκαναν ποτέ. Σαν πότε να μην γεννήθηκε, ένα πλάσμα από τα σπλάχνα της. Τον άλλον τον καταλαβαίνω. Ίσως λίγο αλλά τον καταλαβαίνω. ΑΥΤΗΝ όμως ΠΟΤΕ. Το σχολείο  ήταν η παρηγοριά μου. Τουλάχιστον μέχρι το δημοτικό. Γιατί έβλεπα κόσμο – γονείς που αγαπούν, θαυμάζουν και νιώθουν περηφάνια για τα παιδιά τους. Και το κυριότερο, ήταν τα μοναδικά χρόνια της ζωής μου, που το σώμα μου δεν είχε μελανιές. Πλέον, όμως, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Έστω κι αυτές οι λιγοστές δυνάμεις που είχα, έχουν αρχίσει και με εγκαταλείπουν. Δεν μου δίνουν ούτε τα βασικά. Για να επιβιώσω. Και στη φυλακή να βρισκόμουν καλύτερα θα μου φερόντουσαν. Όπως εδώ και χρόνια λέω στη σκιά μου, που είναι η μοναδική που βλέπω. Αν μπει λίγο φως από την μπαλκονόπορτα, αλλιώς ούτε αυτό. Και όλα αυτά, γιατί γεννήθηκα με μια σπάνια δυσμορφία στο πρόσωπό μου.   

ΣΕ ΠΡΟΙΕΙΔΟΠΟΙΩ ΠΩΣ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΛΕΩ ΣΕ  ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΠΟΥ ΒΙΩΝΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ. ΣΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΩ ΠΩΣ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΝΤΟΝΤΙΝΑ.

23 Αυγούστου 2004

Σου μιλώ για τελευταία φορά. Το αποφάσισα. Θα το κάνω, έτσι και αλλιώς κανείς δεν θα το καταλάβει. ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΨΑΞΕΙ; ΚΑΝΕΙΣ.

Η ώρα 23 και πρώτα τέσσερα λεπτά. Τα γενέθλιά μου σήμερα. Και αυτή η ώρα που γεννήθηκα. Τα πρώτα γενέθλια, που ξέρω πως θα μπορώ να γιορτάσω ελεύθερος. Από σκέψεις και δαιμόνια που καταπολεμώ εδώ και χρόνια. Τα πρώτα  γενέθλια, που δεν θα πονώ. Δεν θα νιώθω τίποτα πλέον. Παρά μόνο ανακούφιση και γαλήνη. Όλα θα είναι μοναδικά. Πλέον όντας 23 θα νιώσω για μία φορά πώς είναι η ζεστή και γεμάτη αγάπη αγκαλιά. Νιώθω πως είναι η κατάλληλη στιγμή. ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ.

ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. ΣΤΟ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ. ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΩ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΠΟΝΕΣΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟΜΑ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ ΠΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ.

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ.

ΜΙΧΑΛΗΣ.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 5

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ειρήνη Τζικοπούλου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς