ΓΡΑΦΕΙΝ

Δεύτερη ευκαιρία;

«Λυπάμαι Ραφαήλ». Ήταν τα λόγια που χρειάστηκα, για να καταλάβω ότι όλα πια τελείωναν.

Πέμπτη 20 Μαΐου 12:00 μ.μ.

Κουραστική η βάρδια στο νοσοκομείο σήμερα. Επιτέλους τελείωσε και το τελευταίο χειρουργείο. Φεύγοντας από το κτήριο η μόνη παρηγοριά ένα κουτί ηρεμιστικά. Κι αυτό κλεμμένο από το φαρμακείο της κλινικής.

Παρασκευή 21 Μαΐου 04:00 π.μ.

Άλλη μία νύχτα γεμάτη εφιάλτες. Κρύος ιδρώτας λούζει το σώμα, η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα από ποτέ. Νιώθω το δωμάτιο να γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση.

Τρίτη 25 Μαΐου 09:00 μ.μ.

Γενέθλια! Η μέρα που όλοι οι άνθρωποι ανυπομονούν να έρθει. Όλοι εκτός από εμένα. Ένα μήνα, σχεδόν ένα μήνα μου δίνει. Υπερεκτιμημένο πράγμα η ζωή τελικά.

Δευτέρα 31 Μαΐου 01:00 μ.μ.

-Γεια σου Ραφαήλ.

Όχι πάλι.

-Τι θέλεις πάλι εδώ;

-Ήρθα να θυμίσω για την διορία. Τικ τακ, τικ τακ. Το ρολόι χτυπάει Ραφαήλ. Ελπίζω να αναγνωρίζεις και εσύ λόγω επαγγέλματος τη τεράστια σημασία που έχει ο χρόνος. Ή θα σου δώσει τα πάντα ή θα σου τα στερήσει όλα μέσα σε λίγα λεπτά.

-Το ξέρω και για αυτό προσπαθώ να επανορθώσω και να αλλάξω… δώσε μου λίγο ακόμα χρόνο για να αλλάξω τα πάντα.

-Το ξέρεις ότι δεν μπορώ, αλλά…

-Αλλά τι; Σε παρακαλώ, το ξέρεις ότι δεν μπορώ να τους αφήσω. Όχι ακόμα τουλάχιστον.

-Γιατί; φοβάσαι; μη μου πεις ότι φοβάσαι ότι θα πονέσει. Χαχαχαχαχα, από εσένα δεν το περίμενα πότε. Πίστευα ότι λόγω επαγγέλματος θα είχες προσαρμοστεί σε αυτήν την ιδέα. Ξέρω ότι πονάει να χάνεις κάποιον, πόσο μάλλον τον ίδιο σου τον εαυτό αλλά… φταις και ελπίζω να αναγνωρίζεις και εσύ τα λάθη σου.

-Έννοια σου και δεν τα ξέχασα ποτέ.

Οι επόμενες λέξεις του με ξάφνιασαν εντελώς.

-Καλά

-Καλά; τι εννοείς καλά;

-Λέω ότι θα σου δώσω λίγο χρόνο ακόμα. Αλλά όχι για να επανορθώσεις, αλλά για να πεις αντίο στα αγαπημένα σου πρόσωπα. Μέχρι τότε όμως Ραφαήλ να ξέρεις ότι θα ξαναγυρίσω και αυτήν την φορά οριστικά και αμετάκλητα.

Ο ήχος της πόρτας που κλείνει με έβγαλε από την λήθη στην οποία βρισκόμουνα. Αυτή ήταν και η στιγμή που με έκανε να συνειδητοποιήσω, τι ακριβώς είχε συμβεί πριν από μερικά δευτερόλεπτα. Ξαφνικά τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν μανιωδώς. Το μυαλό μου προσπαθεί να βρει χιλιάδες λύσεις, μέσα στο ατελείωτο χάος. Μόνη λύση ένα κουτί ηρεμιστικών.

Σάββατο 5 Ιουνίου 10:00 π.μ.

-Λοιπόν Κ. Παπαϊωάννου. Τέλος για σήμερα, ελπίζω να σας βοήθησα, έστω και στο ελάχιστο.

Απόλυτη σιωπή περιτριγυρίζει τον εαυτό μου. Και το κατάλαβε.

-Όχι και τόσο ομιλητικός σήμερα να φανταστώ, εεε;

-Το καταλαβαίνω ότι σας είναι να δύσκολο να αποδεχτείτε ότι φτάνει το τέλος. Αλλά όλα τα πράγματα τελειώνουν κάποτε.

Σιωπή! Απόλυτη σιωπή με είχε καταβάλει. Δεν ήξερα τι να πω, πώς να απαντήσω ότι το έχω αποδεχτεί αλλά… φοβάμαι.

-Αν δεν θέλετε τίποτα, μπορούμε να τελειώσουμε εδώ την συνεδρίαση. Καλό σας απόγευμα.

Σηκώθηκα απότομα από την καρέκλα μου και χωρίς να πω ούτε μία κουβέντα το έβαλα στα πόδια. Ψυχολόγοι σου λένε μετά. Νομίζουν ότι μπορούν να σε καταλάβουν καλύτερα και από τον ίδιο σου το εαυτό. Λάθος. Ποτέ δεν θα καταλάβουν τι περνάω. Ποτέ.

Πέμπτη 10 Ιουνίου 03:00 μ.μ.

Μισώ τις νυχτερινές βάρδιες. Κουραστική και σήμερα η μέρα. Φτάνοντας στο σπίτι η πρώτη εικόνα που αντικρίζω, ο χειρότερος μου φόβος.

-Φύγε!

-Τόσο πολύ σου έλειψα;

-Μόνο οι ειρωνείες σου μου έλειπαν αυτήν την στιγμή. Είχα μία κουραστική μέρα, θέλω απλά να μείνω μόνος μου, για αυτό μπορείς να μου κάνεις την χάρη και να ξεκουμπιστείς από το ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.

-Νευράκια;

-Αχχχ. Πες μου απλά τι θέλεις.

-Ήρθα να σου θυμίσω ότι η διορία σου τελειώνει. Ελπίζω να μην το ξέχασες.

-Οκ, οκ. Θα τους μιλήσω όμως…

-Τι είναι πάλι;

-Θέλω να τους δώσεις λίγο παραπάνω χρόνο. Μπορεί εγώ να μην τον αξίζω, αλλά αυτοί τον αξίζουν και με το παραπάνω. Δεν θέλω να τιμωρηθούν και αυτοί για τα δικά μου λάθη.

-Μόνο αυτό;

-Μόνο αυτό.

-Εντάξει.

-Ευχαριστώ.

Τετάρτη 16 Ιουνίου 11:00 πμ

Αμέτρητα τα λάθη που μετράω σε αυτόν τον κόσμο. Αχ και πόσο θα ‘θελα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, να ζητήσω μία τεράστια συγγνώμη σε όλους. Μα πρώτα απ’ όλα στον ίδιο μου τον εαυτό. Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις. Μα εσύ άντεξες. Μου έμαθες να μην τα παρατάω. Εσύ μου έμαθες να ελπίζω, ακόμα κι αν εγώ έχανα την ελπίδα μου.

Αλλά λυπάμαι… λυπάμαι που όλα τελειώνουν έτσι. Τόσο άδοξα, να ξέρεις όμως ότι εγώ έκανα τα πάντα για να σε κρατήσω στη ζωή, ακόμα και αν αυτό δεν ήταν εφικτό.

Κυριακή 20 Ιουνίου 00:00 π.μ

Βρίσκομαι στην κλινική. Το τελευταίο μου χειρουργείο έχει λάβει τέλος. Βγαίνοντας από αυτό, μία ημικρανία με κατακλύζει, τα χέρια μου αρχίζουν να τρέμουν ασταμάτητα, οι ανάσες μου αρχίζουν να λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ. Νιώθω ότι τα πάντα γύρω μου περιστρέφονται. Σκοτάδι αρχίζει να θολώνει την όρασή μου και να με παρασύρει μαζί του στο άγνωστο.

Το σώμα ανήμπορο πλέον να στηριχθεί στις δυνάμεις του καταρρέει στο διάδρομο του νοσοκομείου. Μόνες φωνές αυτές δύο νοσοκόμων που προσπαθούν ανέλπιστα να με κρατήσουν στην ζωή. Η προσοχή μου όμως προσηλωμένη μόνο σε ένα πράγμα. Ένας μαυροφορεμένος άντρας στο τέλος του διαδρόμου. Μόνο δύο λέξεις παίζουν ξανά και ξανά στο μυαλό μου. «Λυπάμαι Ραφαήλ»

Δευτέρα 5 Ιουλίου 5μ.μ

Μάταια προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει, ένας ενοχλητικός ήχος ακούγεται , μα ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω από που προέρχεται, Μετά από λίγα λεπτά καταφέρνω να ανοίξω τα μάτια μου, μόνο για να διαπιστώσω ότι βρίσκομαι σε ένα λευκό δωμάτιο. Η μυρωδιά μού είναι γνώριμη. Βρίσκομαι στο νοσοκομείο. Μα γιατί; Ξαφνικά μία φωνή με βγάζει από τις σκέψεις μου.

– Κύριε Ραφαήλ, είστε καλά;

-Τι έγινε; Είναι το πρώτο πράγμα που την ρώτησα.

-Δεν θυμάστε;

Ξαφνικά χιλιάδες αναμνήσεις από εκείνο το βράδυ άρχισαν να κατακλύζουν το μυαλό μου. Τις σκέψεις μου διακόπτει για μία ακόμα φορά η νοσοκόμα.

-Κύριε Ραφαήλ, είχατε υποστεί μία καρδιακή προσβολή. Αλλά είχαμε τον καλύτερο γιατρό να σας προσφέρει άμεσα την κατάλληλη θεραπεία και έτσι τώρα είσαστε μια χαρά.

-Πόσες ώρες βρίσκομαι εδώ;

-Εβδομάδες θέλετε να πείτε.

-Τι;

-Ναι. Λυπάμαι αλλά ήσασταν σε κόμμα για περίπου δύο εβδομάδες. Αλλά μπορείτε να πάτε σπίτι σας, όταν ο γιατρός σας δώσει το οκ, και φυσικά μετά από όλες τις απαραίτητες εξετάσεις. Αν μου επιτρέπετε να φύγω, αλλά για ό,τι τυχόν χρειαστείτε μπορείτε να πατήσετε αυτό εδώ το κουμπί. Καλή σας μέρα.

Δύο εβδομάδες. Μισό λεπτό, δεν μπορεί να. Όχι αποκλείεται.

Η νοσοκόμα έφυγε και επέστρεψε πάλι εκείνος:

-Και όμως Ραφαήλ. Δεν σε άφησα να πεθάνεις. Βλέπεις δεν είμαι τόσο άκαρδος όπως πίστευες.

-Μα γιατί;

-Γιατί έχω αναθεωρήσει και εγώ κάποια πράγματα τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Τέλος πάντων όμως, αυτά δεν είναι της παρούσης. Σημασία έχει από εδώ και πέρα να κρατήσεις  την υπόσχεση που μου έδωσες και να αλλάξεις. Μέχρι να σε ξαναδώ, να περνάς καλά Ραφαήλ.

-Δεύτερη ευκαιρία; Ήταν το μόνο πράγμα που βρήκα τη δύναμη να τον ρωτήσω.

-Μπορεί. Εις το επανιδείν Ραφαήλ.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 3

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Συμέλα Παπαδοπούλου

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς