ΓΡΑΦΕΙΝ

Μια φορά παιδί

«Θέλω να μεγαλώσω επιτέλους, να είμαι ελεύθερος και να κάνω ότι θέλω!» συνήθιζα να λέω μικρός και τώρα απλά γελάω μόνο με αυτήν την σκέψη. Πλέον 30ρης, άνεργος, χωρίς έναν άνθρωπο δίπλα μου, το μόνο που σκέφτομαι όλη μέρα είναι: «Πώς κατέληξα έτσι, τι έκανα λάθος;» Οι γονείς μου απογοητευμένοι από μένα και οι παιδικοί μου φίλοι… έχουν πλέον ”χαθεί”. Τι άλλο μου μένει να χάσω για να συνεχίσω να ζω αυτήν τη ζωή; Το μόνο που εύχομαι είναι να ήμουν για ακόμα μια φορά παιδί… Να παίζω, να τρέχω και να μην με νοιάζει τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ από αυτά που σε κάνει να αγχώνεσαι αυτή η καταπιεστική κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει. θέλω απλά να γίνω ξανά παιδί και να εκτιμάω την κάθε στιγμή!

Δεν θέλω άλλο να ζω έτσι, μήπως να βάλω ένα τέλος εδώ και τώρα; Το πιο ”αστείο”  ξέρεις ποιο είναι; Πώς και να το έκανα αυτό, θα περνούσε καιρός μέχρι να το καταλάβουν, ίσως κάποιος γείτονας μετά από μέρες, ΤΟΣΟ ΜΟΝΟΣ!

Όλα ξεκίνησαν λίγο μετά το λύκειο, όταν απέτυχα στις πανελλήνιες ενώ όλοι μου οι τότε φίλοι πέρασαν και έφυγαν για την φοιτητική ζωή. Όνειρο μου να γίνω ψυχολόγος (αρκετά ειρωνικό από τη στιγμή που δεν μπορώ να λύσω ούτε τα δικά μου προβλήματα). Στην τελική, μέσα στην κατάθλιψη καθώς οι γονείς μου συνέχιζαν να με αποκαλούν ”αποτυχημένο”, απλά τα παράτησα όλα και έφυγα. Ξεκίνησα μια νέα ζωή πιστεύοντας πως θα καταφέρω κάτι. Στην αρχή έκανα μικροδουλειές όπως ντελίβερι, στη συνέχεια όμως η κατάθλιψη ταυτόχρονα με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζα με έκαναν να πέσω στα ναρκωτικά…

Ξαφνικά όλα άλλαξαν, όταν γνώρισα εκείνη ένα βράδυ. Χτύπησα το κουδούνι να παραδώσω την πίτσα που παρήγγειλε κι εκείνη ενώ κατέβαινε τα σκαλιά για να ανοίξει την πόρτα χτύπησε τον αστράγαλο της. Ένα τυχαίο ατύχημα που μας έκανε στο τέλος να ανταλλάξουμε μέχρι και τηλέφωνα. Εξαιτίας της απεξαρτήθηκα από τα ναρκωτικά. Ήμουν έτοιμος να ξαναχτίσω την ζωή μου μαζί της.

Μακάρι όμως η ζωή να ήταν τόσο καλοπροαίρετη, ειδικά με μένα! Αυτό το λέω γιατί από τη μια στιγμή στην άλλη, ενώ ήμουν στο πρώτο βήμα της νέας μου ζωής, ένα τροχαίο ήρθε και μου την άρπαξε μέσα από την αγκαλιά μου…

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η ζωή όχι απλά είναι άδικη αλλά ότι δεν λογαριάζει τίποτα και κανέναν. Το μόνο τελικά που μετράει κι αξίζει είναι η ζωή σου ως παιδί. Ίσως, γιατί αυτή δεν πονάει.

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.8 / 5. Σύνολο ψήφων: 6

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Κλέντιο Σάρκα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς