Βάσια ΠαπαδημητρίουΈχετε νιώσει πότε πως όλα είναι γραμμένα; Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει, λέει η μοίρα. Σαν ο κόσμος να είναι ένα μαγαζί και να έχει ορίσει σε ποια καρέκλα και με ποιους θα καθίσεις για το υπόλοιπο της ζωής σου. Κάποιοι θα φύγουν, κάποιοι θα μείνουν και κάποιοι ίσως αλλάξουν θέση. Το θέμα όμως είναι εσύ πώς θα επιλέξεις να δεις αυτό το τραπέζι.
Πριν λίγο καιρό είδα την ζωή μου να φεύγει μπροστά από τα μάτια μου αλλά το πιο τρομακτικό ήταν ότι είδα ανθρώπους που αγαπώ να φεύγουν. Ένιωσα να πέφτω ενώ βρισκόμουν στο έδαφος, σαν να με τραβούσε η γη προς τα κάτω. Το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στον σκοτεινό ουρανό και στα μάτια μου η εικόνα των αγαπημένων μου να πέφτουν. Οι κραυγές τους χανόντουσαν μαζί με το σκοτάδι αλλά εγώ τις θυμόμουν.
Όταν σηκώθηκα υπήρχε μόνο σιωπή. Αυτή η σιωπή της άγνοιας , που δεν γνωρίζεις ποιος ζει, ποιος όχι και πού είσαι. Έτρεχα και έψαχνα αυτά τα πρόσωπα. Το σώμα μου συνέχιζε να ψάχνει, όμως μέσα στο μυαλό μου οι κραυγές τους έπαιζαν μαζί μου, έπαιζαν με την αντοχή μου και με τον φόβο μου. Προχωρούσα, κάθε βήμα μου ήταν πιο βαρύ από το προηγούμενο, ένιωσα αβοήθητη, σαν να μου σέρβιραν το τελευταίο γεύμα της ζωής μου. Ακριβώς όπως νιώθεις στην τελευταία σου στιγμή. Σαν να έφυγε η ελπίδα!
Γύρισα το κεφάλι μου και ήταν όλοι εκεί. Η καρδιά μου πόνεσε και δάκρυα χαράς χάιδευαν το ζεστό πρόσωπο μου. Όλοι ήταν εκεί. Κανείς δεν έφυγε ή δεν έπεσε από την θέση του στην ζωή. Κανείς δεν έφυγε από την καρέκλα που του έδωσε η μοίρα.
Οι δυσκολίες σου δείχνουν τι να εκτιμάς. Η ζωή είναι ένα δώρο που πρέπει να εκτιμάμε όλοι. Αν και το έμαθα αργά, κατάλαβα πολύ καλά τι θα πει πόνος και φόβος. Από εκείνη την στιγμή έμαθα τι σου φέρνει την πραγματική ευτυχία.
Έτσι, είδα ότι κάθε μέρα της ζωής μου πρέπει να είναι «αυτή η στιγμή ευτυχίας!».
Σχέδιο του άρθρου: Παπαδημητρίου Βάσια
