ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - κοινωνικό

Έφυγες, αλλά… θα μου ξαναχαμογελάσεις;

Ηλιόλουστη Κυριακάτικη μέρα ήταν. Η συναισθηματική μου ενέργεια είχε καταλαγιάσει στο μηδέν. Ο καναπές δεν με χωρούσε. Είχα ακουμπήσει το σώμα μου μονάχα σε ένα μικρό σημείο στην άκρη του. Μετέφερα σε αυτόν όλο το ρίγος...

Στο μπουρίνι

«Τέτοιο χαλασμό έχω να δω απ’ το 93’» ψιθύρισε ακουμπώντας βαριά την παλάμη στο τζάμι. Κάτω απ’ τον μολυβί ουρανό, το λιμάνι είχε κιόλας ξυπνήσει. Ούρλιαξαν οι πρώτες βαπορίσιες σειρήνες, βούιζε το...

Η τελευταία νύκτα στον κόσμο

– Τι θα έκανες Παύλο αν σου έλεγα ότι είναι η τελευταία νύκτα στον κόσμο; – Μα για στάσου, κορίτσι μου. Και συ την ίδια ερώτηση μου κάνεις; Σήμερα όλη τη μέρα στο γραφείο μού έκαναν την ίδια ερώτηση όλοι οι...

Το αιματοβαμμένο περιδέραιο

Το νεκροταφείο εκείνο το βράδυ ήταν άδειο. Μόνη παρούσα η ομίχλη, η οποία σκέπαζε το μνήμα της πολυαγαπημένης μου Αλεξάνδρας. Για ώρες ατέλειωτες παρατηρούσα τη σκονισμένη φωτογραφία της, έχοντας στα χέρια μου το...

Η δολοφονία του αθλητισμού

Άνθρωποι αχρείοι πώς μπορείτε να σκοτώνετε και τα βράδια ήσυχα να κοιμάστε; Να βλέπετε τους γονείς σας στα μάτια, χωρίς ντροπή για το έγκλημα που πράξατε; Επειδή φορά άλλα χρώματα; Και τι μ’ αυτό; Ξεχνάτε το “ευ...

Η μάζα

Θαρρώ πως τα πάντα για τους κοσμοφόρους είν’ η μάζα. Την ταΐζουν με εδώδιμα εκλεκτά, την ντύνουν με αντερί εφετά, τη χτενίζουν, την ωραΐζουν με αμαλγάματα βοστρύχων∙ τη δροσίζουν σε βελούχια και κρουνούς, της δίνουν όψη...

Άγαλμα με ανοικτά σηκωμένα χέρια

Τα χέρια σου είναι ανοικτά και σηκωμένα Και αναρωτιέμαι αν είναι κάλεσμα αυτό Μα κάλεσμα σε τι; Καθώς τα βλέπω ακίνητα , νεκρά Σε τι να προσδοκώ; Σε τι να ελπίζω; Σε υποσχέσεις για έναν κόσμο Με ελευθερία, με παιδεία...

Θα χορτάσει μπαλίτσα η ψυχούλα μας!

Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι. Σαματά μεγάλο έκανε. Τον βρήκα σκυμμένο μπροστά στην παπουτσοθήκη. Είχε σφηνώσει το κεφάλι μέσα στο ντουλάπι κι εκσφενδόνιζε με μανία τα παπούτσια στο σαλόνι. Τον κοιτούσα αγουροξυπνημένη. «Πού...

Καλό παράδεισο Άλκη

Ο ήλιος ανέτειλε, μα αν οι γονείς του γνώριζαν, θα επέλεγαν να μην είχαν ξυπνήσει. Στο πένθος βυθίστηκε η χώρα μετά το πλήγμα που δέχθηκε από την ίδια της την κοινωνία. Τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα και ατιθάσευτα δίπλα...

Ήσουν μόνο δεκαεννιά

Σου έλαχε να έβγαινες για το στερνό σεργιάνι. Πού να βρεθεί το γιατρικό αυτή η πληγή να γιάνει; Είναι βουβός ο σπαραγμός. Μ’ ένα κερί αναμμένο κι ένα «γιατί» αναπάντητο στο βλέμμα χαραγμένο. Το μένος εμφανίστηκε μ’...

Στοίχημα ζωής

Είχε καταφέρει να αναμετρηθεί με τους φόβους της, να κοιτάζει κατάματα τις παιχνιδιάρες φλόγες στο τζάκι και να μη γυρίζει αλλού τη ματιά της. Ο πύρινος εφιάλτης αμπαλάρεται τώρα με γιορτινή συσκευασία και καίγεται στις...

Σασμός

Λευτερώθηκε πια το γαλάζιο. Τα βουνά ανάσαναν χαρούπι και θυμάρι και στον κάμπο τα σπαρτά ίσιωσαν, ημέρεψαν, ξαπόστασαν. Το ηλιόφωτο γλίστρησε μέσα απ’ τις χαραμάδες και τα παράθυρα, στεγνώνοντας των χωριανών τα κόκκαλα...

Μπορεί και σήμερα

Έκλεισε και σήμερα τα παντζούρια, κλείδωσε πάλι την πόρτα του άδειου της σπιτιού. Μπορεί και σήμερα να μπούνε κλέφτες. Αλλά και να μπουν… σάμπως έμεινε και τίποτα να πάρουν; Μια ψωροσύνταξη, ούτε 500 ευρώ, δυο...

Παραλήρημα

Βομβαρδίζεται ο νους εσκεμμένα από σκέψεις. Ο καφές κρύωσε, το τσιγάρο τελείωσε. Την ώρα που κατηγορείς όλους εκείνους για το χάλι σου. Άραγε τι φταίει; Ποιος φταίει; Εκείνοι; Οι άλλοι; Ή εσύ. Πίνω μια γουλιά από τον...

Ξεκαθαρίζοντας τα σκουπίδια

Πήρες αόρατη μορφή στο κλείσιμο των ματιών μου. Αόρατη μορφή. Άραγε βγάζει νόημα; Αγνόησέ το. Κράτησα μόνο τη μορφή σου και δύο λόγια να ηχούν μες το κεφάλι μου. Ένα -να μην γίνω σαν κι αυτούς και το άλλο- να χαμογελάω...

Ένα ζευγάρι χέρια

Δεν θέλω να γεράσω Ούτε ένα ζευγάρι χέρια να με φροντίζουν θέλω Δεν θέλω να γεράσω Ούτε τις ρυτίδες να μου χαράζουν το δέρμα Δεν θέλω να γεράσω Γιατί η κοινωνία κατατάσσει στο περιθώριο Δεν θέλω να γεράσω Γιατί τα...

Ας βραχούμε

Μου είπες να συναντηθούμε στο πάρκο. Σ’ εκείνο το παγκάκι που βρισκόμασταν κάθε Παρασκευή απόγευμα. Ο ουρανός σαν να ήθελε κι αυτός να κλάψει εκείνη τη μέρα. Το γνώριζα ότι το τέλος πλησίαζε, όμως δεν είχα τη δύναμη να...

Η ξεχασμένη ομπρέλα στη βροχή

Τελικά μου αρέσει η βροχή. Έτσι πρέπει να είναι γιατί μόλις βλέπω να βρέχει παίρνω το αδιάβροχο και φεύγω.  Μου αρέσει να την κοιτάω από το παράθυρό μου, νομίζω ότι ο ουρανός κλαίει και ξεπλένει ό,τι βρώμικο υπάρχει...

Με τη μεγαλύτερη βαθμολογία

error: www.grafein.gr