ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - κοινωνικό

Άγαλμα με ανοικτά σηκωμένα χέρια

Τα χέρια σου είναι ανοικτά και σηκωμένα Και αναρωτιέμαι αν είναι κάλεσμα αυτό Μα κάλεσμα σε τι; Καθώς τα βλέπω ακίνητα , νεκρά Σε τι να προσδοκώ; Σε τι να ελπίζω; Σε υποσχέσεις για έναν κόσμο Με ελευθερία, με παιδεία...

Θα χορτάσει μπαλίτσα η ψυχούλα μας!

Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι. Σαματά μεγάλο έκανε. Τον βρήκα σκυμμένο μπροστά στην παπουτσοθήκη. Είχε σφηνώσει το κεφάλι μέσα στο ντουλάπι κι εκσφενδόνιζε με μανία τα παπούτσια στο σαλόνι. Τον κοιτούσα αγουροξυπνημένη. «Πού...

Καλό παράδεισο Άλκη

Ο ήλιος ανέτειλε, μα αν οι γονείς του γνώριζαν, θα επέλεγαν να μην είχαν ξυπνήσει. Στο πένθος βυθίστηκε η χώρα μετά το πλήγμα που δέχθηκε από την ίδια της την κοινωνία. Τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα και ατιθάσευτα δίπλα...

Ήσουν μόνο δεκαεννιά

Σου έλαχε να έβγαινες για το στερνό σεργιάνι. Πού να βρεθεί το γιατρικό αυτή η πληγή να γιάνει; Είναι βουβός ο σπαραγμός. Μ’ ένα κερί αναμμένο κι ένα «γιατί» αναπάντητο στο βλέμμα χαραγμένο. Το μένος εμφανίστηκε μ’...

Στοίχημα ζωής

Είχε καταφέρει να αναμετρηθεί με τους φόβους της, να κοιτάζει κατάματα τις παιχνιδιάρες φλόγες στο τζάκι και να μη γυρίζει αλλού τη ματιά της. Ο πύρινος εφιάλτης αμπαλάρεται τώρα με γιορτινή συσκευασία και καίγεται στις...

Σασμός

Λευτερώθηκε πια το γαλάζιο. Τα βουνά ανάσαναν χαρούπι και θυμάρι και στον κάμπο τα σπαρτά ίσιωσαν, ημέρεψαν, ξαπόστασαν. Το ηλιόφωτο γλίστρησε μέσα απ’ τις χαραμάδες και τα παράθυρα, στεγνώνοντας των χωριανών τα κόκκαλα...

Μπορεί και σήμερα

Έκλεισε και σήμερα τα παντζούρια, κλείδωσε πάλι την πόρτα του άδειου της σπιτιού. Μπορεί και σήμερα να μπούνε κλέφτες. Αλλά και να μπουν… σάμπως έμεινε και τίποτα να πάρουν; Μια ψωροσύνταξη, ούτε 500 ευρώ, δυο...

Παραλήρημα

Βομβαρδίζεται ο νους εσκεμμένα από σκέψεις. Ο καφές κρύωσε, το τσιγάρο τελείωσε. Την ώρα που κατηγορείς όλους εκείνους για το χάλι σου. Άραγε τι φταίει; Ποιος φταίει; Εκείνοι; Οι άλλοι; Ή εσύ. Πίνω μια γουλιά από τον...

Ξεκαθαρίζοντας τα σκουπίδια

Πήρες αόρατη μορφή στο κλείσιμο των ματιών μου. Αόρατη μορφή. Άραγε βγάζει νόημα; Αγνόησέ το. Κράτησα μόνο τη μορφή σου και δύο λόγια να ηχούν μες το κεφάλι μου. Ένα -να μην γίνω σαν κι αυτούς και το άλλο- να χαμογελάω...

Ένα ζευγάρι χέρια

Δεν θέλω να γεράσω Ούτε ένα ζευγάρι χέρια να με φροντίζουν θέλω Δεν θέλω να γεράσω Ούτε τις ρυτίδες να μου χαράζουν το δέρμα Δεν θέλω να γεράσω Γιατί η κοινωνία κατατάσσει στο περιθώριο Δεν θέλω να γεράσω Γιατί τα...

Ας βραχούμε

Μου είπες να συναντηθούμε στο πάρκο. Σ’ εκείνο το παγκάκι που βρισκόμασταν κάθε Παρασκευή απόγευμα. Ο ουρανός σαν να ήθελε κι αυτός να κλάψει εκείνη τη μέρα. Το γνώριζα ότι το τέλος πλησίαζε, όμως δεν είχα τη δύναμη να...

Η ξεχασμένη ομπρέλα στη βροχή

Τελικά μου αρέσει η βροχή. Έτσι πρέπει να είναι γιατί μόλις βλέπω να βρέχει παίρνω το αδιάβροχο και φεύγω.  Μου αρέσει να την κοιτάω από το παράθυρό μου, νομίζω ότι ο ουρανός κλαίει και ξεπλένει ό,τι βρώμικο υπάρχει...

Μια γλυκιά ανάμνηση της βροχής

Η Μάγδα μπήκε βιαστικά στο μικρό καφέ. Έκλεισε την ομπρέλα της και με το βλέμμα της έψαχνε άδειο τραπέζι. Όλα γεμάτα. Βγήκε στο δρόμο. Η βροχή δυνατή έπεφτε με δύναμη στην ανοικτή ομπρέλα και κατέληγε στο κόκκινο παλτό...

Ξένη

Είχε ακούσει πολλά για το θεατρικό εργαστήριο της μεγάλης πόλης. Οργανωμένο, ειδικευμένο καλλιτεχνικό προσωπικό, θεατρικοί χώροι, επαγγελματίες ηθοποιοί και υπεύθυνη η ίδια η Νόρα Πινέλη. Πήγε. Ήταν ξένη στην πόλη...

Το φάντασμα του παππού

Τον αγαπούσαν όλοι στο καφενείο τον κυρ Μανωλιό. Πατημένα τα ογδόντα από χρόνια, έδινε το παρών κάθε μέρα κοτσονάτος και καλοξυρισμένος με την εφημερίδα του στο χέρι. Σχολίαζε την επικαιρότητα με το δικό του μοναδικό...

Fear Killer – Φοβοκτόνος

Αφιερωμένο στη φίλη μου Βανέσσα. «Φοβάστε τις ματαιώσεις, τις ακυρώσεις και τις απογοητεύσεις; Φοβάστε τους δαίμονες που σας κυνηγούν γύρω από το κρεβάτι τα άυπνα βράδια σας; Φοβάστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα που...

Υπάρχουν άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι τρελοί και διψασμένοι Χαμένο βλέμμα έχουν, μοιάζει στο κενό. Και σαν νικήσουν ξέρουν πως είναι ηττημένοι Ξάγρυπνοι μένουν στο ντιβάνι το μονό. Υπάρχουν ποιήματα που δεν τα έχουν γράψει Λίγο παράνομα...

Η πυγολαμπίδα

Ήταν ένα ακόμη καλοκαιρινό βράδυ του Αυγούστου χωρίς φεγγάρι. Ο Κωστής, όπως και κάθε βράδυ εκείνου του καλοκαιριού, καθόταν στο μπαλκόνι του πατρικού του σπιτιού. Σπίτι στο οποίο πλέον έκαναν βόλτες τα φαντάσματα του...

Με τη μεγαλύτερη βαθμολογία

error: www.grafein.gr