ΓΡΑΦΕΙΝ

Ετικέτα - κοινωνικό

Ξεκαθαρίζοντας τα σκουπίδια

Πήρες αόρατη μορφή στο κλείσιμο των ματιών μου. Αόρατη μορφή. Άραγε βγάζει νόημα; Αγνόησέ το. Κράτησα μόνο τη μορφή σου και δύο λόγια να ηχούν μες το κεφάλι μου. Ένα -να μην γίνω σαν κι αυτούς και το άλλο- να χαμογελάω...

Ένα ζευγάρι χέρια

Δεν θέλω να γεράσω Ούτε ένα ζευγάρι χέρια να με φροντίζουν θέλω Δεν θέλω να γεράσω Ούτε τις ρυτίδες να μου χαράζουν το δέρμα Δεν θέλω να γεράσω Γιατί η κοινωνία κατατάσσει στο περιθώριο Δεν θέλω να γεράσω Γιατί τα...

Ας βραχούμε

Μου είπες να συναντηθούμε στο πάρκο. Σ’ εκείνο το παγκάκι που βρισκόμασταν κάθε Παρασκευή απόγευμα. Ο ουρανός σαν να ήθελε κι αυτός να κλάψει εκείνη τη μέρα. Το γνώριζα ότι το τέλος πλησίαζε, όμως δεν είχα τη δύναμη να...

Η ξεχασμένη ομπρέλα στη βροχή

Τελικά μου αρέσει η βροχή. Έτσι πρέπει να είναι γιατί μόλις βλέπω να βρέχει παίρνω το αδιάβροχο και φεύγω.  Μου αρέσει να την κοιτάω από το παράθυρό μου, νομίζω ότι ο ουρανός κλαίει και ξεπλένει ό,τι βρώμικο υπάρχει...

Μια γλυκιά ανάμνηση της βροχής

Η Μάγδα μπήκε βιαστικά στο μικρό καφέ. Έκλεισε την ομπρέλα της και με το βλέμμα της έψαχνε άδειο τραπέζι. Όλα γεμάτα. Βγήκε στο δρόμο. Η βροχή δυνατή έπεφτε με δύναμη στην ανοικτή ομπρέλα και κατέληγε στο κόκκινο παλτό...

Ξένη

Είχε ακούσει πολλά για το θεατρικό εργαστήριο της μεγάλης πόλης. Οργανωμένο, ειδικευμένο καλλιτεχνικό προσωπικό, θεατρικοί χώροι, επαγγελματίες ηθοποιοί και υπεύθυνη η ίδια η Νόρα Πινέλη. Πήγε. Ήταν ξένη στην πόλη...

Το φάντασμα του παππού

Τον αγαπούσαν όλοι στο καφενείο τον κυρ Μανωλιό. Πατημένα τα ογδόντα από χρόνια, έδινε το παρών κάθε μέρα κοτσονάτος και καλοξυρισμένος με την εφημερίδα του στο χέρι. Σχολίαζε την επικαιρότητα με το δικό του μοναδικό...

Fear Killer – Φοβοκτόνος

Αφιερωμένο στη φίλη μου Βανέσσα. «Φοβάστε τις ματαιώσεις, τις ακυρώσεις και τις απογοητεύσεις; Φοβάστε τους δαίμονες που σας κυνηγούν γύρω από το κρεβάτι τα άυπνα βράδια σας; Φοβάστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα που...

Υπάρχουν άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι τρελοί και διψασμένοι Χαμένο βλέμμα έχουν, μοιάζει στο κενό. Και σαν νικήσουν ξέρουν πως είναι ηττημένοι Ξάγρυπνοι μένουν στο ντιβάνι το μονό. Υπάρχουν ποιήματα που δεν τα έχουν γράψει Λίγο παράνομα...

Η πυγολαμπίδα

Ήταν ένα ακόμη καλοκαιρινό βράδυ του Αυγούστου χωρίς φεγγάρι. Ο Κωστής, όπως και κάθε βράδυ εκείνου του καλοκαιριού, καθόταν στο μπαλκόνι του πατρικού του σπιτιού. Σπίτι στο οποίο πλέον έκαναν βόλτες τα φαντάσματα του...

Το μνήμα

Κι έχω μέρες να γράψω, μέρες να σου πω τα παράπονά μου. Ήρθα να ποτίσω την όμορφη γαρδένια δίπλα από την φωτογραφία σου. Γιατί δεν απαντάς; Δεν έβρεξε και καθόλου γαμώτο, κουφόβραση επικρατεί. Αν δεν ξεσκονίσω εγώ το...

Η στροφή της ευθείας

«Ο άνθρωπος χάνεται όταν ψάχνει απαντήσεις κι εγώ ακόμα ψάχνω την απάντηση σε μια ερώτηση που με τυραννάει καιρό τώρα. Τι γελοίο; Ρητορική είναι. Ακόμα τυραννιέμαι. Ακόμα πνίγομαι στο κουτάλι μου σε μία σταγόνα το βράδυ...

Η μπλε στολή

Ομολογώ ότι συγκλονίστηκα με την όμορφη ιστορία της Ελένης. Είναι κατάθεση ψυχής και με ταξίδεψε στο χρόνο, πιο γρήγορα κι από την πιο φανταχτερή χρονομηχανή που πιθανόν να έχετε δει, στις ταινίες επιστημονικής...

Ο σταθμός των τρένων

Να την πάλι εδώ στο σταθμό των τρένων. Πάντα την προσέλκυε αυτός ο χώρος. Μάλλον γιατί εδώ γίνονται οι μεγάλοι αποχωρισμοί, εδώ δίνονται οι μεγαλύτερες αγκαλιές και οι μεγάλες υποσχέσεις, που άλλες κρατούν κι άλλες...

Ο αναπτήρας

– Ένα κοκτέιλ φράουλα θα ήθελα. – Αμέσως! Στρίβω ένα τσιγάρο και περιμένω αγναντεύοντας το υπέροχο λιμάνι. «Γαμώτο, πάλι μου τελείωσε ο αναπτήρας, θυμίστε μου να πάω στο περίπτερο να πάρω» είπα γεμάτη νεύρα...

Βαρύς γλυκός

Γύρω στα εβδομήντα την υπολόγιζα την κυρά Ευτέρπη, ήταν γεννημένη στη Μυτιλήνη και ανύπανδρη, έτσι μας συστήθηκε. Είχε μείνει πίσω στο νησί να νοιαστεί τους γονείς, να τους γηροκομήσει, αφού οικογένεια δεν έκανε. Τα...

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή...

Η γειτόνισσα

Άγχος. Νεύρα. Φωνές. Τρέμουλο. Βρισίδι. Θα μπορούσα να σου μεταφέρω την σκατίλα της εποχής μας με έναν πιο θετικό και όμορφο τρόπο, κλεισμένη σε κουτί, ντυμένη με χρωματιστό περιτύλιγμα και ένα κόκκινο φιογκάκι αλλά...

Με τη μεγαλύτερη βαθμολογία

error: www.grafein.gr