ΓΡΑΦΕΙΝ

Θα το ονόμαζα αχαριστία. Μα κάπου με βρήκα…

Ζέστη σήμερα. Ξύπνησα στραβά και τρωγόμουν με τα ρούχα μου. Κάνω τον φραπέ μου. Μέτριο, όπως είναι και η ζωή μου ψιθύρισα, μέτρια. Ανοίγω το πακέτο. Ούτε δείγμα τσιγάρου. «Γαμώ τη ζωή μου, πάλι θα τρέχω κι έχει κι αυτή την ανυπόφορη ζέστη…», είπα κι έφυγα νευρικά για το περίπτερο.

– Έναν craven καπνό θέλω μπλέ, χαρτάκια ασημί, φιλτράκια swan κι έναν αναπτήρα… Και γρήγορα

– Φορτωμένη σε βλέπω σήμερα… Ορίστε. Καλή σου μέρα

– Ούτε φορτωμένη δεν μπορώ να είμαι; Ευχαριστώ. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται λένε κύριε Γιώργο. Καλή σου μέρα

Δεν μου έφταιγε πουθενά ο άνθρωπος. Μια που πέταξα την ειρωνεία μου και μια που το μετάνιωσα. Γι’ αυτό ξαναγύρισα πίσω με γρήγορα βήματα και νευρικά, αφού τα ‘βαλα με μένα και του ζήτησα συγνώμη. Μου ανταπέδωσε το χαμόγελό του.

Δυο βήματα παρακάτω συνάντησα έναν ταξιτζή. Φώναζε κοιτώντας το αμάξι που έβγαζε καπνούς σαν ψητό κοτόπουλο, έτοιμο να φαγωθεί. «Γαμώ την κοινωνία μου, τι άλλο θα μου συμβεί;» Ομολογώ πως ταυτίστηκα με τον άνθρωπο. Και σκέφτηκα πως αν η κοινωνία μας ήταν διαφορετική, αν δεν χρειαζόταν να νοιαζόμαστε για το ποιος θα μας κρίνει και τι θα πει, πότε θα πληρώσουμε τα έξοδά μας και πότε θα το βουλώσει το αφεντικό μας που πλέον μας έχει κάνει να «μισούμε» την δουλειά μας…  Ίσως ξυπνούσαμε πιο ευδιάθετοι, γεμάτοι αγάπη και χαρά για τη ζωή.

Τρία λεπτά δρόμος ακόμα και φτάνω στο σπίτι μου για να πιω τον παγωμένο μου καφέ με την ησυχία μου. Με σταμάτησε μια γυναίκα μεγάλη σε ηλικία, που παλεύει με τον καρκίνο και είναι στο τελευταίο στάδιο. Το χαμόγελό της μου μετέφερε τόση χαρά…τόση θετική ενέργεια. Κοντοστάθηκα και την χαιρέτησα. Μου είπε πως καθόταν στο δίπλα παγκάκι από το περίπτερο κι άκουσε τη συζήτησή μου με τον περιπτερά και πως την συγκίνησε το θάρρος μου, αφού του ζήτησα συγγνώμη για τη συμπεριφορά μου.

Μου είπε ακόμη: «Κορίτσι μου, δεν χρειάζεται να αυτοκαταστρέφεσαι με αρνητισμό  και να το μεταδίδεις στους άλλους… Όσα στραβά κι αν έρθουν, εσύ πρέπει πάντα να χαμογελάς για να δίνεις δύναμη στους ανθρώπους.. Μια ζωή την έχουμε». Κοκάλωσα. Αυτή η φράση περιτριγύριζε το μυαλό μου. Ώσπου την αγκάλιασα τόσο σφιχτά. Και την ευχαρίστησα. Τι σου είναι η ζωή, σκέφτηκα. Άλλη μια μέρα που έδωσα τον αρνητισμό μου και για καλή μου τύχη, μου ανταποδόθηκε αγάπη. Την ώρα που η κυρία παλεύει με το θάνατο μοιράζει αγάπη. Την ώρα που εγώ γκρινιάζω για την ζωή και την κοινωνία μοιράζω αρνητισμό και νεύρα. Αχάριστοι είμαστε τελικά!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 4.9 / 5. Σύνολο ψήφων: 12

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Ιωάννα Τόσκα

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς